«اپیدمی» برای من تجربه‌ای لذت‌بخش و در عین حال قابل تأمل بود. ایده‌ی دارویی که انسان را از دروغ گفتن بازمی‌دارد، بستر جذابی برای طرح این پرسش فراهم می‌کند که آیا حقیقتِ مطلق همیشه مطلوب است و آیا دروغ، در بعضی موقعیت‌ها، می‌تواند ضرورتی انسانی باشد؟

بازی بازیگران را دوست داشتم؛ به‌خصوص در تعامل میان آن‌ها و شکل‌گیری موقعیت‌های نمایشی، انرژی و ریتم خوبی در اجرا وجود داشت.

ایده‌ی استفاده از چتر و ایجاد حس باران در پایان نمایش را هم بسیار دوست داشتم؛ تصویر پایانی، فضای شاعرانه و متفاوتی به اجرا بخشید.

یکی از چیزهایی که به نظرم می‌توانست ظرفیت بصری اجرا را بیشتر کند، استفاده‌ی خلاقانه از ماسک بود؛ با توجه به مضمون نمایش و ارتباط آن با «گفتن» و «نگفتن» حقیقت، ماسک می‌توانست به‌عنوان عنصری نمادین در میزانسن و زبان بصری اثر حضور پیدا کند.

در مجموع، «اپیدمی» اجرایی بود که هم سرگرمم کرد و هم بعد از پایان، ذهنم را با این سؤال درگیر گذاشت که آیا همیشه گفتن حقیقت، بهترین انتخاب است؟

خسته نباشید به کارگردان و تمام گروه «اپیدمی». 🌱🎭