علیرضا دانیال پور

هنرساز بازیگر

درود و مهر بر همه عوامل درجه یک نمایش فرانکل در دوزخ سارتر
قبل از هر چیز پیش از شروع نمایش شاهد رویدادی نو و جدید از سوی پرفورمر ها بودیم که بشدت مجذوب کننده و فوق العاده بود و کنش از سوی آنها مقدمه ای برای شروع داستان پیش ورود به سالن بود
یکی دیگر از مهم‌ترین نقاط قوت این اجرا، طراحی میزانسن، حرکت، و هماهنگی مثال‌زدنی گروه فرم بود. پرفورمنس و کُرئوگرافی با دقت و خلاقیت طراحی شده بود و بدن بازیگران گروه فرم به‌عنوان عنصری روایی، نقشی مؤثر در انتقال مفاهیم ایفا می‌کرد. ریتم، ترکیب‌بندی تصاویر صحنه و کیفیت اجراهای گروهی، لحظاتی چشم‌نواز و تأثیرگذار خلق می‌کرد که مخاطب را به‌طور کامل در فضای اثر غرق می‌کرد .

با این حال، بازی بازیگران اصلی در همان سطح درخشان طراحی میزانسن و حرکت قرار نداشت. مهم‌ترین ضعف اجرا، بیان و صداسازی بازیگران بود. لحن دیالوگ‌ها اغلب یکنواخت و فاقد فراز و فرود دراماتیک بود و مونوتون بودن صداها باعث می‌شد کشش لازم برای همراه کردن مخاطب در طول اجرا از بین برود. نبود کنترل بر بیان، عدم کنترل بر ریتم گفتار و فقدان انرژی صوتی، سبب می‌شد پس از مدتی شنیدن دیالوگ‌ها خسته‌کننده شود و از بار عاطفی و نمایشی صحنه‌ها ... دیدن ادامه ›› بکاهد.

در مقابل، هر زمان که بازیگران اصلی با گروه فرم وارد تعامل می‌شدند، کیفیت اجرا به شکل محسوسی ارتقا پیدا می‌کرد. ترکیب حرکت، بدن، تصویر و بازی، صحنه‌هایی خلق می‌کرد که از نظر زیبایی‌شناسی بسیار قدرتمند و الهام‌بخش بودند. این لحظات، اوج‌های اجرایی نمایش به شمار می‌رفتند و نشان می‌دادند که کارگردان در خلق تصاویر صحنه‌ای و هدایت گروه فرم، نگاه دقیق و خلاقانه‌ای داشته است.

در مجموع، این نمایش از منظر کارگردانی، طراحی حرکت و خلق تصاویر بصری، اثری قابل‌توجه و ارزشمند بود؛ اما ضعف بازی و بیان بازیگران اصلی مانع از آن شد که کیفیت همه اجزای اجرا به یک سطح برسد. اگر بازیگران از نظر بیان، تنوع صوتی و انتقال احساسات به پختگی بیشتری می‌رسیدند، این اثر می‌توانست تجربه‌ای بسیار تأثیرگذارتر و ماندگارتر برای مخاطب رقم بزند.