«انسانِ بدون رویا، انسان مرده است».
«دریم لند» رویای آدمهایی را به تصویر میکشد، که از فاشیسم، خشونت، خرافات و افسارِ دین رنج میبرند و به دنبال رویای جهان عاری از خشونت و خون ریزی هستند. آنها میخواهند با عشق ورزیدن به زندگی خود معنا ببخشند.
آغازِ نمایش، گلوی مخاطب را میفشارد و او را وارد جهان تاریکش میکند؛ در ابتدا تصویر آدمهایی را میبینیم که تسلیم مذهب و سیستم توتالیتاریسم حاکم شدهاند. اما در ادامه، قهرمانی ظاهر میشود که در برابرِ این سیستم تمام قد میایستد و باقی افراد را با خودش همراه میکند. البته نمایش یک پیام را هم به مخاطب گوش زد میکند! آیا قهرمان امروز، میتواند دیکتاتور
... دیدن ادامه ››
فردا باشد؟
«دریم لند» در فضای بین واقعیت و رویا مدام در حال حرکت است. رویایی که کلیدش به دست کمدین معروف سینمای کلاسیک و صامت، چارلی چاپلین است. فضا هر چقدر هم تاریک باشد، چون مخاطب از زاویهی دید چاپلین به ماجرا نگاه میکند، رنج کمتری میبرد و دردِ ناشی از غم، جایش را به خندهای تلخ میدهد.
نمایش با آنکه صامت است، از پس نقدهایی که میکند به خوبی بر میآید. توتالیتاریسم را زیر سوال میبرد و خرافات را طوری به تمسخر وا میدارد که قابل ستایش است. معجزه آن چیزی نیست که مثلا کشیش، مرده را زنده میکند، بلکه معجزه خود مردم هستند. معجزه باور مردم به خودشان است. وقتی آدم به خودش باور داشته باشد، همچون چاپلین میتواند اسلحه را از چنگ ظالم در بیاورد و نقش بر زمین کند.
بازی بازیگران درست و به اندازه است. آنها با اکتها و بدن فانتزی گونه، مخاطب را از واقعیت به سرزمین رویا میکشانند. متن منسجم، کارگردانی خلاقانه، طراحی صحنه مینیمال، طراحی لباس جذاب و گریمی که فضا را رویایی تر کرده، همه و همه به هر چه بهتر شدن اثر کمک کردهاند.
شکستن دیوار چهارم چیزی نیست که به زور در کار گنجانده شده باشد. این امریست که مخاطب را در رویای چاپلین بیشتر غرق کرده و موقعیتهای بامزهای خلق کرده است. آنجا که چاپلین فضا را میشکند و مخاطب را به آرامش دعوت میکند و از آنها میخواهد که منقبض نباشند و به او در رویاپردازیاش کمک کنند، ایدهی خلاقانه و جالبی است.
«دریم لند» را ببینید و برای یک ساعتی غرق در رویا شوید. رویاپردازی همان چیزی است که ما این روزها بیش از پیش به آن احتیاج داریم؛ چرا که «انسان بدون رویا، انسان مرده است».
با آرزوی موفقیت برای گروه دریم لند ♥️