۱. تعطیلی همه برنامه‌های هنری (تياتر، کنسرت و سینما) یک هفته دیگر تا پایان آدینه ۱۶ اسفند تمدید شد. اطلاعات بیشتر
۲. همینک تیم پشتیبانی تیوال از طریق ایمیل و روش‌های اینترنتی در خدمت شماست و موقتا پاسخگویی تلفنی متوقف شده‌است. اطلاعات بیشتر
تیوال نمایش کوریولانوس
S2 : 14:57:18
امکان خرید پایان یافته
  ۲۹ شهریور تا ۲۲ آبان ۱۳۹۶
  ۱۶:۰۰
  ۱ ساعت
 بها: ۱۵,۰۰۰ تومان

: حامد اصغرزاده ،جواد ابراهیمی‌نژاد
: حامد اصغرزاده
: امیر شمس، فریدون عباسپور، منا شریفی، فاطمه احمدی، اسماعیل کمالی دهقان

: مسعود صفری
: محمدرضا محمدی‌فیروز
: عرفان خاتونی مقدم
: مهدی کیانی
: مهدی کیانی

بر اساس نمایشنامه کوریولانوس شکسپیر

دعوت‌ شده به جشنوار بین‌المللی شکسپیر یورک در انگلستان
دعوت‌ شده به اجرا در شهر تفلیس گرجستان

برای اطلاعات بیشتر به برگه تیوال  "رپرتوار عصر تجربه" مراجعه نمایید.
» مشاهده جدول اجرای این جشنواره

آیا به صحنه آوردن سرگذشت کوریولانوس، فرمانده‌ای که با اکراه خواست مردم را برای رهبری رم می‌پذیرد، امکان‌پذیر است؟

شبکه‌های اجتماعی تئاتر مستقل تهران: اینستاگرام

شهر:
تهران

گزارش تصویری تیوال از نمایش کوریولانوس/ عکاس: رضا جاویدی

... دیدن همه عکس ها »

مکان

ضلع شرقی چهارراه ولیعصر (تئاترشهر)، خیابان رازی، نبش کوچه زندوکیل، پلاک ۵۰ (خیابان حافظ، خیابان نوفل‌لوشاتو، خیابان رازی، نبش کوچه زندوکیل، پلاک ۵۰)
تلفن:  ۶۶۹۷۹۷۴۱


«تیوال» به عنوان شبکه اجتماعی هنر و فرهنگ، همچون دیواری‌است برای هنردوستان و هنرمندان برای نوشتن و گفت‌وگو درباره زمینه‌های علاقه‌مندی مشترک، خبررسانی برنامه‌های جالب به هم‌دیگر و پیش‌نهادن دیدگاه و آثار خود. برای فعالیت در تیوال
یادداشت عرفان خلاقی
درباره کوریولانوس
در سایت درامانقد

تجربه‌ی بازنمایی مناسباتِ عمودی قدرت

نگاهی به نمایش «کوریولانوس» به کارگردانی حامد اصغرزاده



درامانقد-تئاتر: در طول تاریخِ اجراهای متون شکسپیر، کوریولانوسِ او یکی از کم‌اجراترین آنها بوده است. دلایل این عدم استقبال را می‌توان در عناصر غیرجذاب برای عموم تماشاگران– که نه خبری از عشاق دل‌خسته در آن است و نه شخصیت‌های خون‌ریز، نه دلقک-فیلسوفی پیچیده‌ای در آن وجود دارد و نه شمایل دیوانه‌ای چون هملت- جُست تا ایستادنش در برابرِ مخاطبان نخبه و اشرافی. شخصیت محوری‌اش که عنوان نمایش‌نامه نیز، همچون بسیاری از آثار شکسپیر، هم‌نامِ اوست نیز در قیاسِ دیگر آثار خودِ نویسنده‌ گویی از خمیره‌ای دیگر است؛ فرمانده‌ای خون‌ریز که تنها جنگیدن بلد است و برخلاف تعلقش به طبقه‌ی آریستوکرات چندان از هنر سخنوری و اشراف‌بودگی نیز بویی نبرده، او در طول درام تغییر چندانی نمی‌کند، خون‌ریز‌تر یا مهربان‌تر نمی‌شود و با کم‌ترین دگرگونیِ شخصیتی درام را به پایان می‌برد. کوریولانوس چه در کنش و چه در زبان در محلِ گسست گسلی همیشگی قرار دارد؛ همچون نامِ دوشقه‌شده‌اش که در میانه‌ی نمایش تغییر می‌کند. علاوه‌براین‌ها بنابه سویه‌های فاشیستی موجود در ذاتِ او، اجرای نمایش‌نامه تا سال‌ها بعد از جنگ جهانی دوم ممنوع اعلام شده بود تا زمانی که برشت با کشفِ ایده‌ی تآترِ اپیک خود در آن در کارِ اجرای آن شد، تضاد و تناقض برآمده از متن و شخصیت نخستِ آن به‌قدری جدی است که همین متن در دوران آلمان هیتلری به عنوان متنی درسی در مدارس تدریس می‌شد.

اگر بخواهیم در این متن در برابر کوریولانوس بُرداری متضاد و در خلاف جهت رسم کنیم بی‌شک باید از مردم نام ببریم. شکسپیرِ همیشه بدبین به توده‌ی مردم، آنها را نه در قالب شخصیت‌ها بل در قامت شمایل‌هایی کلی ترسیم می‌کند: شهروند1، نگهبان اول، نگهبان دوم، توطئه‌گر اول و دوم و غیره؛ مردمی بی‌نام اما همیشه حاضر که در بیست‌ودو صحنه از بیست‌وپنج صحنه‌ی نمایش در حال فرومایگی و حماقت حاضر هستند. با این‌همه نمایش‌نامه در سوی جبهه‌ی مخالف مردم نیز نمی‌ایستد و طرفدارانِ آریستوکراسی را خشنود نمی‌سازد؛ نوعی ابهام و تن‌ندادن به تفسیری یک‌سویه که شاخصه‌ی نبوغِ شکسپیری است.به بیانی صریح‌تر، کوریولانوس به مثابه‌ی نیای بسیاری از نمایش‌نامه‌های عصر مدرن، تنش و تضاد دراماتیک را در تقابلی طبقاتی بازنمایی می‌کند. شکسپیر ماده‌ی تاریخی تراژدی خود را با گسستن از تمامی سنت‌های پیرامونی خود، و حتی سنت برساخته‌ی خودش، در نبردی طبقاتی و همیشگی جستجو می‌کند؛ تقابلی میان پیشوای برآمده از طبقات فوقانی با نیاز‌های تنانه‌ی مردمی عادی‌ که حالا خویشتن را دارای قدرتِ حق رای می‌بینند. تن و نیازهایش محور مرکزیِ متن شکسپیر هستند؛ شبکه‌ی استعاری‌ای متراکم از ارجاعات حول بدن و گرسنگی – به مثابه‌ی پایه‌ای‌ترین نیاز انسانی- در تقابلی آشکار با میلِ رهبر این جامعه قرار می‌گیرد تا آن تضاد طبقاتی پیش‌گفته را در وجهی عینی تجسد بخشد. از این به بعد نمایش‌نامه چیزی نیست جز حرکت تاریخ‌مندِ انسان‌ها به میانجیِ عنصر جنگ برای تسلط بر منابع مادی و حتی مصرفی؛ اکنون از عمیق‌ترین لایه‌های نیاز انسان‌ها (گرسنگی) تا شدید‌ترین مواجهه میان آنها (جنگ) به جای تمامیِ رانه‌های مرسوم پیش از خود در درام عمل می‌کند، و همین عامل است که کوریولانوس را تبدیل می‌کند به درامی مدرن و سخت‌تفسیر؛ درامی برآمده از ذات تخریب‌گرِ تضاد طبقاتی که اکنون در قالب تقابل توده‌ی مردم و فرد-جایگاهِ رهبر مشدد شده است.

اجرای «کوریولانوس» حامد اصغرزاده نیز از همین‌جا می‌آغازد. نمایش در قالب یک تمرین-اجرا خود را به مخاطبانش عرضه می کند؛ نمایشی که قرار است ذیل هدایتِ رهبر-کارگردان به دستِ بازیگران-مردمِ آن تمرین/اجرا شود. انتخاب این راهبرد ظریف و به‌جا به کارگردان اجازه می‌دهد تا مفهوم طبقاتی موجود در متن را به‌واسطه‌ی حضورِ مناسبات عمودی قدرت در فرآیند شکل‌گیریِ یک تآتر بازتولید کند. بازیگران در هنگامه‌ی کوشش برای به‌دست گرفتن صحنه و خلق یک اتفاق –یا به بیان من یک «آن» تآتریِ ناشی از حضور- مدام با مداخله و حضور کارگردان، که بنابه ساختار‌های پیشینیِ قدرت در جایگاه نمادینِ نامِ پدر/رهبر قرار دارد، مواجه می‌شوند: همه‌چیز در یدِ قدرت رهبر است؛ از ترتیب اجرای صحنه‌ها تا انتخاب شخصیت‌ها برای بازی، از شروع و خاتمه‌ی نمایش تا کنترل احساسات و به انقیاد کشاندن سوژگیِ آنها بر صحنه.

اجرا-تمرینِ ... دیدن ادامه » «کوریولانوس» نمونه‌ای است موفق از آنچه الن بدیو در بابِ ایده-تآترش بیان می‌کند: تآتری که از متن می‌آغازد اما با اختیار کردن فرمی رادیکال در هر وعده از اجرا آن را بدل می‌سازد به چیزی یکه همچون یک «رخداد» تکرارپذیر. تآتری که علاوه بر نمایش‌گری می‌تواند به خودِ امرِ تآتری و فرآیندِ خلقش بیاندیشد و در عین حال بفهمد که دولت/قدرت همواره با نگاهی خیره در میان جایگاه تماشاگران نشسته است؛ دولتی که مناسبات قدرتش را در درون صحنه و آدم‌هایش می‌توان بازشناخت. رابطه‌ی درون‌ماندگارِ بازنمایی این مناسبات قدرت – و به تبعش نقدِ آن بر صحنه- به میانجیِ متنی که ماده تاریخی‌اش را از دلِ مفهومی همچون جدال طبقاتی انتخاب می‌کند، امکانات و گستره‌ای از پیشنهادات اجرایی‌ای با خود به همراه می‌آورد که می‌تواند حتی آن‌چنان رادیکال عمل کند که به شوریدن بازیگران/مردم بر علیه رهبر/کارگردانِ حاضر بر صحنه منجر شود. پایان‌بندی‌ای کارناوالی/انقلابی که ابزار اعمال قدرت را برای لحظاتی از کار انداخته و رهبر تنها با به تعلیق درآوردنِ قانون – رسم و قانون تآتری- نمایش را بدون پایان‌بندی و رسیدن به نقطه‌ی انتهایی درام مختومه اعلام کند. بااین‌همه می‌توان نقادانه از رهبر/کارگردان این اجرا-تمرین انتظار داشت در اعمال قدرت و مداخله‌ برای هرچه به انقیاد کشاندنِ سوژه‌های انسانی تحتِ سلطه‌اش بی‌دریغ‌تر و رادیکال‌تر عمل کند. مداخله‌ای که می‌تواند صحنه را به آزمایشگاهی برای نمایش و سنجیدنِ موضوعاتِ تحتِ قدرت (بازیگران) و حتی کنش‌های میان خودِ آنها مبدل سازد. و علاه بر این، مفاهیم تنانه‌‌ی موجود در متنِ شکسپیر که می‌توانست چه به لحاظ بصری و چه از منظر خوانش‌های تفسیری توجهی درخور و ارگانیک با رویکرد چنین اجرایی دریافت دارد نیز کم‌رنگ و زودگذر پرداخته می‌شوند – جز در ابتدا و لحظه‌ی روایتِ لطیفه‌وارِ مربوط به تشبیهِ جامعه به پیکری انسانی.

اما اجرای حاضر «کوریولانوس» نمونه‌ای خلاقانه و به تمامی درستِ تجربه‌کردن و تآترِ تجربی است که پس از سال‌ها کژفهمی نسبت به آن و مفاهیم و اسامیِ حولِ آن، رفته‌رفته جایش را در میانِ صحنه‌های تآتر امروز ایران پیدا می‌کند، و شاید برای فهم درستِ امرِ تجربی بر صحنه‌ی تآتر، نخست باید سازوکارِ منکوب‌گرِ «تجربیدن» که ناشی از مناسبات قدرت بر همان صحنه است را درک و نقد و نفی کرد.

http://dramanaghd.ir/1962/تجربه‌ی-بازنمایی-مناسباتِ-عمودی-قدرت
آدرس سایت
زهرا حسنی این را خواند
شایان محمدی این را دوست دارد
برای همراهی در تیوال لطفا درآغاز    وارد شوید
به آگاهی می رساند اجرای این نمایش از سر گیری و فروش بلیت سانس های تازه از یکشنبه ۱۴ تا چهارشنبه ۱۷ آبان ماه امروز ساعت ۱۷ آغاز خواهد شد.
مسعود صفری این را خواند
ساعت اجراها خیلی بد شده. واسه کسایی که شاغلن امکانپذیز نیست تو اون ساعتا بیان. خواهشا بازنگری کنید. بیشترشون ساعتاشون شده قبل از 7
۱۰ آبان ۱۳۹۶
متاسفانه بعضی مواقع مناسبات اقتصادی و سالن اجرا ، چنین ساعتی را به گروه تحمیل می کند. اجرای روز 4شنبه ساعت 5 خواهد بود، شاید برای شما مناسب تر باشد. امیدواریم بتوانید به تماشا بیایید.
۱۳ آبان ۱۳۹۶
برای همراهی در تیوال لطفا درآغاز    وارد شوید
به آگاهی می رساند اجرای این نمایش به صورت موقت لغو و اجرای مجدد به مخاطبین محترم اطلاع رسانی خواهد شد.
ذوق زده، اعظم سعادت و علیرضا این را خواندند
ماهرو رستمی این را دوست دارد
دلیلشم لطفا بیان کنید
۲۰ مهر ۱۳۹۶
درود بر شما
هنوز دلیل مشکل به ما هم اعلام نشده است.
۲۲ مهر ۱۳۹۶
برای همراهی در تیوال لطفا درآغاز    وارد شوید
گویا اجرای هرشب متفاوت هست، حداقل بخاطر اتفاق عجیبی که در اجرای امروز افتاد
به نظر میاد کارگردان محترم قصد داشتند تماشاگران برای مشارکت در اجرا ترغیب شوند ولی در عمل این اتفاق محقق نشد
در واقع منِ مخاطب در پایان نمایش حس کردم میشد در این اجرا مشارکت یا حتی دخالت کرد
البته این برداشت شخصی بنده هست که نمیدونم چقدر درسته
ولی بهرحال کار بسیار پر انرژی و جذابی بود
رضا تهوری، علیرضا و مهدی حسین مردی این را خواندند
محمد رحمانی و آرش رضایی این را دوست دارند
چه اتفاقی افتاد؟ به لغو ادامه اجراها مربوط میشه؟
۲۰ مهر ۱۳۹۶
جناب دانش
اولین اجرا رو دیدم و ظاهرا هر اجرا با اجرای بعدی تفاوت داره
خب کار هم به عنوان تجربی معرفی شده
شیوه اجرای نمایش به این شکل ه که بازیگران بدون تمرین قبلی آزادانه میتونند هر بازی و دیالوگی رو بیان کنند....(این برداشت من دیدن فقط یک اجرا و خوندن ... دیدن ادامه » مطالب بقیه دوستان بود)
۲۰ مهر ۱۳۹۶
دقیقاً همینطوره... هر اجرا فرق داره. من دوست داشتم اجراهای قبلیشم میدیدم! ما اجرای آخرو دیدیم :) مشارکت کردیم ؛-)
۲۳ آبان ۱۳۹۶
برای همراهی در تیوال لطفا درآغاز    وارد شوید

نگاهی به نمایش «کوریولانوس» به کارگردانی حامد اصغرزاده
محتوای سیال معنای رهایی از کالبد اثر نیست

ایران تئاتر، کیارش وفایی: استفاده از روش‌های مختلف در حوزه نمایش و تولید آثار جزو راهکارهایی به شمار می‌رود که یک گروه نمایشی می‌تواند از آن در جهت ارائه بهتر اثر خود بهره گرفته و با گذراندن مراحل سعی و خطا در آن نمایش به هدف غایی برسد.

دنیای نمایش نمونه عینی جهان پیرامون و هستی است که زیر شاخه‌های بسیاری دارد که هر کدام از آنها می‌توانند روشی قابل اتکا برای یک اثر نمایشی قلمداد شود. حال باتوجه به این موضوع، اهمیت پرداختن به کشف ساختاری مناسب حکم اتکا به راه حلی قابل استناد است. راه حلی که در آن همه چیز را تحت تاثیر خود قرار داده و نظم مطلقی را برای به فعل در آوردن اثری حاصل می‌کند.

نمایش «کوریولانوس» از گونه نمایش‌هایی است که با عنوان پروژه تمرین – اجرا با نگاهی فارغ از داشته‌های مرسوم در امر اجرا برای رسیدن به هدف نهایی خود به کشف و شهود دست می‌زند. در این اثر نمایشی کوشیده شده است با در نظر گرفتن شرایط و به دست آوردن تجربه نو در تمرین گروه نمایشی بتواند اثری را به تولید قابل دفاع منجر کند. حال در این نمایش چنین تمهیدی با رویکردی متمایز صورت گرفته است که در آن مخاطب به عنوان شاهدی برای لحظات کشفی نو به همراه گروه نمایشی در سالن حضور دارد و همه چیز را از نظر می‌گذراند. البته اهمیت این موضوع تنها به وجود مخاطب نیست بلکه در بیان این تعریف جا دارد که پیش آوردن کنش و واکنش از سوی کارگردان اثر به فضای بیرونی نمایش قابل انتقال باشد.

در این نمایش همه چیز از شروع تمرین این اثر آغاز می‌شود. تمرینی که در آن بازیگران در فضای تمرین به اجرای نمایش می‌پردازند و کارگردان به معنای واقعی نقش خود را ایفا می‌کند. حال در این میان مخاطبان از نگاهی به عنوان عضوی از این گروه و از نگاهی دیگر در زاویه مخالف نشسته و همه چیز را از بیرون می‌بیند و نسبت به آن عکس‌العملی را از خود بروز می‌دهد. در این نمایش هر کدام از بازیگران با استفاده از فیزیک بدنی خود نقش را به تصویر در می‌آورد. آنها گاهی می‌خندند، فریاد می‌زنند و... حال در این میان تمهید کارگردان آن است که با قطع کردن تمرین و توضیح مسائلی به بازیگرانش مجدد تمرین را آغاز کرده و مسیر خود را ادامه بدهد یعنی همان اجرایی که مخاطب آن را می‌بیند را از سر بگیرد.

در این میان ایجاد موقعیت از نکات مهمی است که در آن کوشیده شده است بازیگران در فضای ساختاری نمایشی غوطه‌ور شده تا بتوانند به فرم مناسبی که کارگردان به نام صاحب اثر خواهان آن است برسند. در این اثر محتوا و روایت با کارکردی هم راستا با فرم در اثر هم زمان رخ می‌دهد زیرا گروه نمایشی در صدد کشف بر آمده و این اتفاق جزو لاینفک چنین نمایش‌هایی به حساب می‌آید.

حال این خصوصیات بیانگر آن است این نگرش به چنین آثار نمایشی می‌تواند با داشته‌های بسیاری مخاطب را به دیدن اتفاقات روز از تولیدات ترغیب کند. البته با این نگاه باید نقش مخاطب را در تمرین اجرا «کوریولانوس» مهم قلمداد کرد و هدف نمایش را بر این مبنا قرار داد که کارگردان با پیش آوردن موقعیت‌های مختلف از برون‌ریزی بازیگران خود در تلاش کسب تجربه‎ای نو برای آنها و همچنین مخاطب است.

قابل ... دیدن ادامه » ذکر است این اثر همه چیز را در اختیار بازیگران قرار داده است به طوری که آنها از دیالوگ‌های نمایش، فرم‌های موردنظر خود را به صحنه می‌آورند و دستورالعمل‌های تجربه‌گرایی را در صدر این تصمیم در نظر می‌گیرند.

از مزایای نمایش‌هایی که به عنوان تمرین – اجرا مخاطب به دیدن آنها می‌نشیند آن است که آنها می‌توانند همه چیز را از صفر تا صد یک پروژه ببینند و از راز و رمزهایی که اغلب پشت درهای بسته پیش می‌آید آگاه شوند. در واقع استفاده از متدهای روز و فاصله گرفتن از روش‌های معمول در نمایش‌‎هایی با این ساختار که شاهدشان هستیم می‌تواند این موقعیت را پیش آورد که خودمان را عادت به آن بدهیم که در شرایط مختلف بتوانیم اثری را به نظاره نشسته و در اوج نو بودنش از نظر اجرایی مانند سایر نمایش‌ها با آن آثار برخورد کنیم. در واقع چنین آثاری قصد آن را دارند که محتوایی را با میزانسن‌های سیال را در فضای سالن شکل بدهند تا در اوج رهایی به قالب موردنظر کارگردان دست پیدا کرده و همچون دیگر آثار نمایشی مخاطبان خود را داشته باشند.

نقش اول در نمایش «کوریو لانوس» را کارگردان اثر برعهده دارد که در حین شکل‌گیری ایده‌های خود جهانی را برای بازیگران فراهم می‌آورد تا از این طریق بتواند هدف غایی خود را شکل بدهد.
برای همراهی در تیوال لطفا درآغاز    وارد شوید
نمایش کوریولانوس خوب بود. دیدن این نمایش که در ظاهر بی‌نظم و بی‌هدف اما عمیقا جدی و هدفمند است برای من جذاب و تجربه‌ای دوست‌داشتنی بود.
موضوع نقد مردم و حکومتها که تازگی ندارد ولی اجرای این نمایش قابل‌توجه بود.
بازیگرها هم واقعا زحمت کشیدند و انرژی گذاشتند.
امیرمسعود فدائی و صدف اسمعیل پور این را خواندند
مسعود صفری و محمد رحمانی این را دوست دارند
برای همراهی در تیوال لطفا درآغاز    وارد شوید
سلام
به شخصه خیلی از نمایش لذت بردم. یکی از بهترین نمایش های تجربی ای بود که تا به حال دیده ام و یکی از بهترین نمایش های امسال برای من که حتمن در ذهنم میماند. بازی ها و کارگردانی قابل توجه هست و موسیقی به خوبی به خلق فضا کمک میکند. نمایش هر چه به پایان نزدیک میشود تعاملی تر، هیجان انگیز، مفرح و جذاب تر میگردد. به لحاظ سبک و سیاق تا حدودی مرا یاد نمایش «تله موش» کار دوست هنرمندم سیاوش حیدری انداخت که آن هم برگرفته از هملت شکسپیر بود. البته به لحاظ محتوایی کاملن متفاوت هستند.

دوستداران تئاتر تجربی چند روز باقیمانده ازین نمایش را که به اعتقاد من اتفاق ویژه ای برای تئاتر تجربی و مستقل ماست از دست ندهند.
ذوق زده شدی ذوق زده جان؟
۲۰ مهر ۱۳۹۶
همینطوره ماهرو جان ⁦⁦-)⁩
۲۱ مهر ۱۳۹۶
توقیف شد دیگه ولی الآن که دوباره اجرا داره ایشالله میبینم باز
۱۸ آبان ۱۳۹۶
برای همراهی در تیوال لطفا درآغاز    وارد شوید
http://sharghdaily.ir/News/142035/در-ستایس-گونه‌ای-از-شکست‌خوردن‌

درباره نمایش «کوریولانوس» حامد اصغرزاده
در ستایس گونه‌ای از شکست‌خوردن‌
محمدحسن خدایی
همچنان که یان کات اشاره دارد «در کوریولانوس اصلا توده مردمی وجود ندارد، بلکه اشراف و عوام وجود دارند. کوریولانوس تقسیم‌بندی مردم به گرسنگان و سیرها را قبول دارد، اما این مسئله را به دلیل اراده خدایان نمی‌داند. او نه به خدایان اعتقاد دارد و نه نیازی به آنها حس می‌کند. نظرش راجع به مردم این است که آنان حیواناتی‌اند که به محض سیرشدن گستاخ می‌شوند و حمله می‌کنند»؛ نمایشی که بر رابطه حاکمان و مردم نظر می‌افکند و در قبال توده مردم، به نوعی موضع انتقادی دارد و می‌شود گفت به‌شدت سیاسی است که ازقضا امکان اندکی برای اجراشدن یافته. حامد اصغرزاده و جواد ابراهیمی‌نژاد در مقام نویسندگان متنی که براساس ... دیدن ادامه » تراژدی شکسپیر نوشته‌ شده، قطعاتی را مدنظر داشته‌اند که مربوط است به رابطه‌ مسئله‌ساز کوریولانوس و مردم گرفتار گرسنگی که در آستانه شورش و تبدیل‌شدن به سوژه‌اند. اما حامد اصغرزاده در مقام کارگردان، شیوه اجرائی را در قالب تمرین - اجرا برگزیده تا رابطه پربلماتیک حاکم و مردم را به نوعی در رابطه با کارگردان و بازیگران بازنمایی کند. اجرا اما تأکیدی است بر تخطی و شاید بشود گفت ناممکنی روایت شکسپیری از کوریولانوس یا حتی معاصرکردن آن. گروه اجرائی به مثابه عوامل تولید یک محصول آزمایشگاهی، در پی اکتشاف و کیمیاگری‌اند. اما چه باک اگر در این آزمایش‌گری آنچه حاصل می‌آید خود نشانی باشد بر ناممکنی کیمیا. اما اجرا آن زمان در تحقق ایده‌های خود شکست می‌خورد که آزمایشگاه را نه در یک محیط نامتعارف که در یک سالن استاندارد و البته خصوصی بنا می‌کند. از دل این مکان‌یابی محافظه‌کارانه است که نمایش هیچ‌گاه فرم نهایی خود را نمی‌یابد و در یک شکست اعتراف‌گونه، مناسبات مادی تولید تئاتر این روزها را به شکلی آیرونیک بازنمایی می‌کند. کوریولانوس نشان چندانی از جهان شکسپیری بر تارک خود نمی‌بیند و با «تکرار»کردن‌های مدام، توان آن را دارد که تا ابد روایت غایی خود را به تعویق اندازد؛ کنشی رادیکال که بدن و زبان بازیگران را بحرانی کرده و رابطه کارگردان همیشه حاضر در صحنه و بازیگران را واجد ساحتی بداعت‌آمیز می‌کند. حامد اصغرزاده تنش میان کوریولانوس و مردم را به شکلی بازنمایی می‌کند که تمامی بازیگران امکان کوریولانوس‌شدن را می‌یابند؛ یک امکان همگانی در تسخیر جایگاه نمادین و واقعی کوریولانوس. یک ژست دموکراتیک و امیدبخش در اقتدارزدایی از بازیگرسالاری.‌تری ایگلتون درباره‌ کوریولانوس متذکر می‌شود که «ارزش و معنایش را خودش، فارغ از آرای عمومی، به خودش می‌بخشد و هم در نقش دال عمل می‌کند و هم در نقش مدلول؛ او مخصوصا ردیه‌ای است با تأخیر بر این باور مؤمنانه و پرهیزکارانه پولونیوس که هر که با خود روراست باشد لاجرم با دیگران نیز صادق و وفادار خواهد بود». اینجا هم در تمرین - اجرای کوریولانوس، ارزش و معنا به‌شکل خودآیین، خلق می‌شود و توجه چندانی به آرای دیگران و تکثر نظرات وجود ندارد. یک کنش رادیکال و سیاسی، با تأکید بر ناتمامی و بالقوه‌گی‌، با تأکید بر شکست تا امکان بر صحنه‌آوردن این شکل از «تئاتر» به پرسش کشیده شود که تن به مناسبات تولید بورژوایی نمی‌دهند و اغلب نابهنگام‌ است.
هانیه رحیمی و اعظم سعادت این را دوست دارند
برای همراهی در تیوال لطفا درآغاز    وارد شوید
کوریولانوس فریادی بلند بر سر تئاتر گیشه‌زده/تماشای نمایشی که تنها یکبار اتفاق می‌افتد

یادداشت علی صفری، نمایشنامه نویس بر کوریولانوس

تئاتر و عرصه هنرهای نمایشی در سالیان اخیر به شدت تحت الشعاع نگاه گیشه محور بوده و بزرگان تئاتر برخلاف شعارهایشان هر یک به این روند اشتباه دامن زده‌اند. روندی که بدون شک در درجه اول به نابودی و تحت فشار بودن گروه‌های جوان تئاتری انجامیده است. متاسفانه تئاتر دولتی و سالن های دولتی تئاتر هم مسموم به این بیراهه شده و در سراب فروش بیشتر، همه چیز از جمله معنا را قربانی کرده‌اند.

عصر تجربه نگاهی نوپا به عنصر تجربه‌گرایی و خلاقیت است که در زمانه حال غنیمت شمرده می‌شود. این نام یعنی عصر تجربه رپرتوار یا بازنمایش آثاری است که که پیشتر اجرا شده‌اند ولی بسته به زمانه خود به خوبی مورد توجه قرار نگرفته‌اند و حالا بار دیگر با حمایت تئاتر مستقل تهران روی صحنه می‌روند.

نمایش کوریولانوس نوشته حامد اصغرزاده و جواد ابراهیمی‌نژاد برگفته از نمایشنامه‌ای با همین نام به قلم ویلیام شکسپیر است که توسط حامد اصغرزاده کارگردانی هم شده است. شاید اگر در انتظار بازخوانی نمایشنامه اصلی شکسپیر باشید در انتهای نمایش کمی سرخورده شوید اما اگر به قصد تجربه‌ای تازه پا به سالن گذاشته باشید بدون شک این اتفاق برای شما خواهد افتاد.

کوریولانوس یک ضد نمایشنامه است. نمایشنامه به صورت چند پاره و وابسته به فضای بازی بازیگران پیش می‌رود و هر از چند گاهی تلنگری به اثر اصلی هم زده می‌شود. اما در واقع کوریولانوس اصغرزاده چیست؟ چه انتظاری باید از این اثر داشت؟.

کوریولانوس در ابتدای امر یک نمایش عام نیست و باید برای مشاهده آن مجهز به صلاح دانش و تجربه دیداری به سالن قدم گذاشت. البته برخی از اتفاقات میانه اثر شاید برای برخی تماشاگر عام هم دلچسب باشد اما در کلیت این نوع تجربه گرایی نیاز به داشتن کارنامه دیدن آثاری مشابه است.

نمایش به اتمام می‌رسد و شما از سالن بیرون می‌روید. مسئول گیشه تا قبل از اثر بلیت می فروخت تبدیل به کوریولانوس شده است. متصدی کافه کوریولانوسی دیگر است. راننده تاکسی، میوه فروش محل،پدرتان و تقریباً همه کوریولانوس شده اند. اما آنچه بیش از شما را متعجب می‌کند این است که در اولین برخورد با آینه جدی‌ترین کوریولانوس را در آن می بینید.

کارگردان ... دیدن ادامه » به عمد ساختار روایت‌مند را از اثرش گرفته و در برخی مواقع با حضور خود در صحنه نقبی به سبک کارگردانی تادئوش کانتور می‌زند. از سویی روایت سویه‌های برشتی خود را هرچند لحظه یکبار به نمایش گذاشته و به شما یادآور می‌شود که این اثری نمایشی است. اثری که برخلاف برخی آثار برشتی مرسوم الزامی به شعاردادن نمی‌بیند.

بازیگران کوریولانوس همچون ماهی‌های سرزنده رودخانه مشغول به جهیدن و شنا کردن در رودی هستند که کارگردان تنها دو لبه مرز آن را خط کشی کرده و بازی در هر نقطه رودخانه را برای آنان آزاد گذاشته است.

بازیگران نمایش کوریولانوس هرکاری می‌کنند جز بازیگری و این برای هر بازیگری اتفاق بسیار دشواری است. در بازیگری به شیوه متداول، متن، موسیقی، میزانسن، چیدمان صحنه و همه چیز قاعده مند بوده و بازیگر بر اساس قوانین تمرینات به جلو می‌رود. اما در کوریولانوس داستان کاملاً عکس است.

بازیگران به شیوه شمنیسم یا همان اتصال به روح مقدس معروف سرخ پوستان و قبایل بدوی پیش رفته و سعی در اتصال با ناخودآگاه خود دارند. تلاشی که در برخی از لحظات این اثر به خوبی مشاهده می‌شود و آن لحظات دقیقاً جایی است که نمایش به دلایلی متوقف می‌شود.

نکته جالب توجه در مورد این اثر را باید در این دانست که مخاطب در دو روز متوالی با دو نمایش نسبتاً متفاوت روبرو می‌شود. دلیل اصلی این اتفاق هم در خود تماشاگر نهفته است زیرا دیروز با حسی متفاوت با اثر روبرو شده و امروز فرد دیگری است. کوریولانوس نمایشی معطوف به فضای اجرایی است. فضایی که بازیگران، تماشاگران و حتی صندلی ها جزوی از آن هستند.

نقدی که بیشتر می‌توان بر این اثر تجربه گرا داشت را باید در موسیقی اثر دانست. موسیقی این نمایش به صورت انتخاب شده و دایره وار پخش شده و در جهت ذهن کارگردان اثر را پیش می‌برد اما شاید با توجه به بداهه بودن تمامی اتفاقات، بهتر بود که موسیقی هم همانجا و به صورت زنده حتی با یک نوازنده اتفاق می‌افتاد.

کوریولانوس یک نمایش نیست. یک اتفاق است. اتفاقی که هر روز به شکلی مجزا می افتد و شاید فردا که شما به دیدن اثر بروید اصلا هیچ اتفاقی نیفتد و نمایش روی صحنه نرود. همه چیز تنها یک اتفاق است.
نیلوفر ثانی، مهرداد و زهرا حسنی این را خواندند
هانیه رحیمی و اعظم سعادت این را دوست دارند
علی صفری گرامی، همانطور که خود گفتی: عصر تجربه نگاهی نوپا به عنصر تجربه‌گرایی و خلاقیت است. تجربه گرایی... پس باید انتظار داشت که از این دانه محصولی نمود یابد که قابل ارائه به مخاطب باشه، پس بازار هنری هم لازمه.
ایجاد هنر نیاز به خرج دارد، خرج مادی و معنوی ... دیدن ادامه » و این ذات هنره که هنرمند پس از گذر از تجربه گرایی و دیده شدن، مخاطب را سوی خود جلب کند و بطبع هزینه لازم را هم دریافت نماید. جدای از بعضی کج خلقی ها یا بد سلیقه گی های مدیریتی، دور از انصافه که هر هنرمند نامداری که گیشه فروش خوبی دارد رو به هنر فروشی متهم کنیم!... من هم گاهی همسو با نگرش شمایم و دوستان نوگرا رو دنبال میکنم.
موفق باشی و تشکر
۱۱ مهر ۱۳۹۶
برای همراهی در تیوال لطفا درآغاز    وارد شوید
خرید بلیت سانس های تازه از 17 تا 21 مهرماه همینک آغاز شد.
برای همراهی در تیوال لطفا درآغاز    وارد شوید
خرید بلیت سانس های تازه از چهارشنبه ۲۹ شهریور تا سه شنبه ۴ مهرماه همینک آغاز شد.
برای همراهی در تیوال لطفا درآغاز    وارد شوید
خرید بلیت این نمایش از رپرتوار عصر تجربه همینک آغاز شد.
برای همراهی در تیوال لطفا درآغاز    وارد شوید