پرفورمنس›بیست و دو درس فراموش شده

خلاصه: این اثر حاصل یک کنش پرفورماتیو است که ریشه در تجربه‌ی زیسته‌ی من به‌عنوان مدرس دارد. در طی سال‌های تدریس، بیست و دو درس مختلف را آموزش داده‌ام؛ هر درس نه صرفاً انتقال دانش، بلکه مواجهه‌ای جسمانی، روانی و اخلاقی بوده است. در این پرفورمنس، هر مداد سفید نماینده‌ی یکی از این دروس است: ابزاری برای آموزش، نوشتن، تصحیح و قضاوت.

در جریان اجرا، مدادها شکسته شدند و با خون آمیخته گشتند. این خون نه استعاره، بلکه ماده‌ای واقعی و زیستی است؛ نشانه‌ای از فرسایش بدن در فرآیند آموزش، از زخمی که در رابطه‌ی نابرابر قدرت، مسئولیت و انتقال دانش پنهان می‌ماند. مداد، که معمولاً نماد عقلانیت، نظم و پرورش است، در اینجا به ابژه‌ای آسیب‌دیده و خاموش بدل می‌شود.

قاب دیواری و پس‌زمینه‌ی مشکی، لحظه‌ی زنده‌ی پرفورمنس را به وضعیت آرشیوی منتقل می‌کند. بدن غایب است، اما اثرِ بدن باقی می‌ماند: شکستگی، لکه، سکوت. این انتقال از زمان اجرا به زمان نمایش، مرز میان لایو آرت و شیء هنری را معلق نگه می‌دارد.

«بیست و دو مداد سفید» در پی بازاندیشی خشونت پنهان در آموزش است؛ خشونتی که هم بر بدن معلم و هم بر بدن دانش استوار می‌شود. این اثر زیرمجموعه