تیوال نمایش پارتی
S3 : 15:51:19
امکان خرید پایان یافته
  ۱۹ آبان تا ۱۴ آذر
  ۲۰:۰۰
  ۱ ساعت
 بها: ۳۵,۰۰۰ تومان

: آرش عباسی
: (به ترتیب حروف الفبا) مهسا باقری، شقایق پور حمدی، مسعود روستا، محمد عسگری، شیوا مکی نیان، علی نجفی

: مونالیزا شهرام نیا
: مسعود روستا
: سهراب خان زاده
: محمد شمس
: غزاله رمضانی
: شهاب شریفی
: احمد صدری، فاطره اصحابی، نازنین صلح جو، پردیس رافعی
: علیرضا کیخا، محمد جعفر پور
سه زوج بعد از سال ها دوستی در یک مهمانی شبانه، تصمیم می گیرند بازی با موبایل شان راه بیندازند.


- از همراه داشتن فرزندان زیر ۱۶ سال خودداری نمایید.

گزارش تصویری تیوال از نمایش پارتی / عکاس: سید ضیا الدین صفویان

... دیدن همه عکس ها »

آواهای وابسته

مکان

تقاطع خیابان انقلاب و ولی‌عصر، مجموعه فرهنگی و هنری تئاترشهر
تلفن:  ۶۶۴۶۰۵۹۲-۴


«تیوال» به عنوان شبکه اجتماعی هنر و فرهنگ، همچون دیواری‌است برای هنردوستان و هنرمندان برای نوشتن و گفت‌وگو درباره زمینه‌های علاقه‌مندی مشترک، خبررسانی برنامه‌های جالب به هم‌دیگر و پیش‌نهادن دیدگاه و آثار خود. برای فعالیت در تیوال
فروپاشی خانواده یا پازل دردناک


نقد و بررسی نمایش "پارتی" نوشته و کار آرش عباسی در دوشنبه‌های نقد تئاتر

ضا آشفته در نقد نمایش "پارتی" نوشته و کار آرش عباسی به فروپاشی خانواده پرداخت و مریم جعفری حصار دیگر منتقد کانون ملی منتقدان تئاتر ایران به پازلی اشاره کرد که در آن فیلمی ناتمام برای آیندگان ساخته می‌شود.

به گزارش هنرآنلاین، در این نشست که توسط کانون ملی منتقدان تئاتر ایران در تالار چهارسو برگزار شد، رضا آشفته منتقد، با اشاره به اینکه نمایش پارتی پیش از این هم چند بار اجرا شده اما این بار آرش عباسی درست‌تر از بقیه، نمایشنامه‌اش را به صحنه آورده و ما در آن شاهد یک اجرای مینی مالیستی با پایان باز هستیم.

آرش عباسی، نویسنده با اشاره به اینکه نمایشنامۀ پارتی پیش از این توسط چند کارگردان در تهران و شهرستان‌ها اجرا شده‌ اما به دلیل آنکه به دنبال کامل کردن این متن از سال 79 تاکنون بوده و این متن را زمانی نوشته که هنوز موبایل‌ها ابزار پیشرفته‌ای را برای تصویر گرفتن نداشته‌اند و او آرزویش این بوده که چنین ابزاری تولید شود که توسط یک موبایل کلیت این نمایش شکل بگیرد که در زمان اجرای سیاوش تهمورث با دوربین هندی کم این اتفاق می‌افتاد اما در اجرای فعلی به دلیل آمدن موبایل‌های پیشرفته تقریبا این آرزو محقق شده است.

عباسی همچنین با اشاره به اینکه براساس همین متن فیلمی‌ هم ساخته شده که البته مورد رضایت خودش هم نبوده است به فیلم "غریبه کامل" از تولیدات کشور ایتالیا اشاره کرد که در آن، روابط سه زوج و یک دوست نشان داده می‌شود که با همین موبایل یک بازی راه می‌اندازند و به بهترین نحو ممکن روابط خود را به چالش کشیده شده است. بعدها بر اساس همین فیلم نسخه‌های ژاپنی، آمریکایی و اسپانیایی هم ساخته شده است. من هم در نوشتن پارتی به مسائل روز توجه می‌کردم و به مصرف الکل پرداختم و فیلم غریبه‌های کامل نیز درباره مصرف شراب است.

مریم جعفری حصار، منتقد ضمن اشاره به اینکه تمامی‌ کارهای آرش عباسی را دیده و درباره‌یشان مفصل هم گفت‌وگو کرده، گفت: نمایش پارتی به شیوه پازل گونه نوشته و اجرا شده و برخلاف اینکه بریده‌های را کنار هم بچینیم از آغاز یک پازل کامل داریم که از درون اطلاعاتش خالی می‌شود. در اینجا کششمکش با دادن اطلاعات نیست بلکه موقعیت‌های مختلف شکل می‌گیرد و پایان هم باز است و به تعداد مخاطبان می‌توان پایان‌های متفاوتی را برایش در نظر گرفت. به نوعی به سمت ریشه‌های پست مدرن می‌رود و در صحنه اتفاقا فیلمی‌ ساخته می‌شود که کامل نیست و داستانک‌هایی کوچک در دل روایت ساخته می‌شود. در ماتریکس اجرا با شروع خوبی همراه می‌شویم و در آغاز ضمن معرفی تک تک شخصیت‌ها، آنها رو به دوربین می‌گویند که این فیلم برای آیندگان ساخته می‌شود و این‌گونه کشمکش در ذهن اتفاق می‌افتد و دیگر منتظر نمی‌مانیم و در اینجا می‌بینیم که شالوده خانواده برهم ریخته و همه چیز موقعیت محور است و نه کشمکش محور! متن خوب است و نسبت به متن قبلی تغییرات به درستی انجام شده و اشاره به مصرف متادون و الکل هم به خوبی انجام شده است. همچنین همه چیز در یک فضای ییلاقی اتفاق می‌افتد.

جعفری ... دیدن ادامه » حصار افزود: طراحی صحنه مبله است و بخشی از مبل‌های طوسی و خاکستری‌اند و بخشی نیز قرمزند که در آن، قرمز نشانۀ عشق و خانواده است و خاکستری کمک می‌کند که قرمز دیده شود اما رنگ خاکستری معرف اندوه است و اشارهای به پوچی رابطه‌هاست که چینش رنگها به درستی است و روی میز هم سیب‌هایی چیده شده که نشاط دیگری را به صحنه می‌دهد و ضمن آنکه اجرا ریتم خوبی دارد به نظرم بازیگری طبق ماتریکس که وسط آن یک پرفورمنس هم داشتیم، میزانسن‌هایش را شکل می‌دهد و البته در جایی یکدفعه بازیگری افت کرد و به نظرم باید از همان ابتدا میزان علاقه‌مندی این شخصیت‌ها نسبت به همدیگر بالا بگیرد و رفته از میزان این علاقه‌مندی کاسته شود. این طوری فروپاشی عاطفی این آدم‌ها بهتر نمایان می‌شود. این روزها آدم‌هایی را در بیرون از تئاتر می‌بینیم که با همدیگر در روابط زناشویی خوب نیستند و همدیگر را تمکین نمی‌کنند اما در یک مهمانی عاشقانه‌ترین جملات و رفتارها را برای هم ابراز می‌کنند. در اینجا هم چنین چیزی باید مشهود باشد اینها به دروغ ابراز عشق می‌کنند اما از هم دور هستند و باید از ابتدا این دوستی دروغین را ببینیم و رفته رفته متوجه شویم که اینها اصلا با هم دوست نیستند. بنابراین اگر بازیگر کوتاهی می‌کند مشکل کارگردان هست که از آنها چنین روالی را نخواسته است.

آرش عباسی ضمن پذیرفتن انتقاد جعفری حضار گفت: به نکتۀ درستی اشاره کردید که با چنین روالی می‌توانیم شگفت زدگی مخاطبان را بالا ببریم و اتفاقا خوبی اجرای ما هم در اینجاست که هر شب در آن تغییراتی می‌دهیم که شکل کارمان بهتر بشود و باید همین باشد که در ابتدا نشان دهیم اینها عاشق‌های درجۀ یکی هستند که مو لای درزشان هم نمی‌رود و خیلی رویایی هستند اما از جایی انگار هیچ ارتباطی با هم ندارند و تا پایان که انفجاری هست و همه به یک طرف پرت می‌شوند.

رضا آشفته، پژوهشگر گفت که ما در این اثر مینی مالیستی می‌بینیم که بستر اتفاقاتی فراهم شده که در یک موقعیت مشترک اینها دچار فروپاشی شده‌اند و از هر نوع فروپاشی‌ای ویران‌تر است چون در نبودن خانواده و عواطف معلوم نیست چه سرنوشتی انسان‌ها را در بربگیرد که درواقع بلاتکلیفی غریبی است و در آن افسردگی‌های شدید و خفیف نمود می‌یابد. به نظرم عباسی به درستی دارد روابط خانوادگی و اجتماعی را در هم می‌تند که بگوید با آمدن امکانات مدرن مانند موبایل، اینترنت و ماهواره به دلیل برخوردار نبودن از زمینه درست جذب آنها، جامعه چگونه تحت‌الشعاع آنها واقع می‌شود و پیامدش بیشتر منفی است. به هر حال در این نمایش نمونه‌های در حال فروپاشی را می‌بینیم که ما به‌ازاهای فراوان و چه بسا دردناک‌تر از این را در جامعه می‌بینیم و این همخوانی درست است که ارزش کار را بالاتر می‌برد و تئاتر ما بیش از هر چیزی نیازمند توجه به مسائل و بحران‌های اجتماعی است چون حالت درمانگر دارد و می‌تواند بهتر از روان‌شناسان مسیر مداخله در سرنوشت را برای مخاطبانش آشکار کند و چه بسا هر تماشاگری خود و مابه‌ازهایش را از پس این اجرا مرور کند. این مرور آغاز اندیشیدن و بازیابی درد و ریشه‌یابی بحران‌هاست و در خلوت می‌تواند مسیر درمانگری را برای گذر از این مسائل فراهم کند چون آدمها در روال عادی متوجۀ این برهم ریختگی‌ها و دروغ‌ها و ریاکاری‌ها و پنهان کاری‌های خود ویرانگر نیستند.

او افزود که ما در پارتی، سه رابطه را می‌بینیم و هر کدام به گونه‌ای ویران شده است و اینها دیگر نمی‌توانند در کنار هم احساس خوشبختی کنند چون همدیگر و درواقع خودشان را نابود کرده‌اند و بی‌آنکه بدانند خوشبختی و عشق راستین چه می‌تواند باشد تا توانسته‌اند به هم دروغ گفته‌اند و در حق هم خیانت کرده‌اند و اگر همین مسیر را ادامه دهند نتیجه‌اش جنایت‌های آشکار خواهد بود.

جعفری حصاری، مترجم نیز به موسیقی نمایش پرداخت که با آن می‌شود همذات‌پنداری کرد. او همچنین در ادامه به مرگ فروشنده و خیانت ویلی لومان به همسرش اشاره کرد که در اینجا خیانت مانی به همسرش یادآور چنین نمایشنامه‌ای است. البته در پایان ویلی لومان خودش را به کشتن می‌دهد که بچه‌هایش برای دریافت بیمه بتوانند احساس خوشبختی کنند.

آرش عباسی هم آرتور میلر را نویسنده مورد علاقه‌اش دانست و گفت: اتفاقا پایان‌نامه ‌ش هم بررسی نمایشنامه مرگ فروشنده بوده است و در نهایت او به 60 دقیقه‌ای پرداخت که باید زمان نمایش هم محدود به همین زمان باشد و برای همین از خیلی از ایده‌های دیگر گذشته است که بتواند این زمان و محدوده تصویربرداری را ایده اصلی این اجرا کند.

رضا آشفته، نویسنده نیز به بازیگرانی اشاره کرد که در ظاهر امر به درستی برای چنین نقش‌هایی اجرا شده‌اند. یک عده هم سن و سال که در دانشکده با هم بوده‌اند و حالا با هم ازدواج کرده‌اند اما از آن آسیب‌هایی خورده‌اند و در این بازی شیوا مکی نیان نسبت به بقیه برجسته‌تر می‌شود چون هم نقش پردازش دشوارتری داشته است و او باید هم مصرف مواد مخدر و هم طلاق پنهان مانده‌اش با حمید را بازی کند و هم گستاخی و بی‌پروایی‌اش را که در آن دست همه را باید آشکار کند که دچار چه مصیبت‌هایی شده‌اند. او بازیگری است که بنابر همین شیوه کمینه‌گرا کمترین احساسات را برای بروز کنش‌هایش در نظر گرفته و اصطلاحا بازی ضدحسی را آشکار می‌کند که در آن بغض فروخورده‌ای همه را متوجه دردهای آشکار در صحنه و در واقع زندگی خواهد کرد که پیامدش جز فروپاشی آشکار نخواهد بود.

از روز یکشنبه ۱۹ آبان نمایش "پارتی" در سالن سایه مجموعه تئاتر شهر روی صحنه رفت. این جدیدترین اثری است که آرش عباسی کارگردانی کرده که فضایی اجتماعی دارد. محمد عسگری، شیوا مکی نیان، مهسا باقری، علی نجفی، مسعود روستا و شقایق پورحمدی بازیگران این اثر نمایشی هستند.

امیرمسعود فدائی و امیر مسعود این را خواندند
برای همراهی در تیوال لطفا درآغاز    وارد شوید
پیشنهاد رضا آشفته منتقد تئاتر

پارتی

روابط انسانی به ویژه روابط زناشویی همیشه یکی از مسائل مطروحه در تئاتر و فیلم معاصر بوده است و این نوع کارها مخاطبان ویژه ای هم دارد که البته آرش عباسی نمی خواهد کاملا ملودرام به قضیه نگاه کند بلکه بر آن است که به وجوه ساده اندیشانه و سهل انگارانه و دروافع غفلت های بزرگی که سبب تلخکامی و دردناک شدن روابط خواهد شد توجه ویژه تری داشته باشد.

سه زوج به یک مهمانی دعوت شده اند و حالا فیلم گرفتن برای آیندگان که درواقع فرزندان آنان خواهد بود، زمینه ساز شکل گرفتن یک موقعیت هولناک است که لبریز از دروغ و تباهی است که در آن هیچ نکته ارزشمندی یافت نمی شود که بشود بر پایۀ آن این روابط حانوادگی را در کنار هم نگه داشت.

حمید که تصویربرداری می کند و همسرش لیلا سه سال است که طلاق گرفته اند اما برای آنکه مادر حمید سکته نکند همچنان با هم همخانه اند. علی و نگین در آستانه جدایی اند چون بچه دار نمی شوند اما درواقع علی به دنبال طلاق و برگشتن دختر مورد علاقه اش از خارج؛ به دنبال آن هست که با طلاق گرفتن از نگین بتواند با آن دختر ازدواج کند. مانی و ندا نیز در آستانۀ بچه دار شدن هستند اما پیش از این مانی با لیلا ارتباطاتی داشته و رابطۀ خود و نگین را سرد و بی رابطه معرفی کرده است. در حالیکه نمی دانسته دارای فرزندی خواهند شد و این مهمانی زمینه ساز آشکار شدن دروغ و خیانتش خواهد شد.

درواقع دوربین سر راست گزارش مستندی از مسائل به ظاهر ساده و درواقع ژرف و ریشه یافته در روابط احتماعی انسانها را بر ما آشکار می کند که چه روزگار سختی پیش روی افرادی است که در دورۀ گذار از سنت به مدرن دارند با آن دست و پنجه نرم می کنند.

آرش عباسی برای نمایش پایان باز در نظر گرفته است، که با طرح پرسش همه چیز را به ذهن و برداشت نهایی مخاطبش واگذار می کند که او هم در این تراژدی مشارکت عینی و ملموس تری داشته باشد و بخواهد مابه ازاهای خود را در قیاس با این وضعیت بررسی کند.

صحنه ساده است و کمینه گرا که بشود یک خانۀ ویلایی در دوروبر لواسان را نمایان کرد و اینکه مهمتر حضور این آدمها در کنار هم هست که با بازی های ضد حس که از غلیان و بروز احساسات بیش از حد جلوگیری کنند و بتوانند یک باور گروهی در زمینه فروپاشی انسانها در سطح جامعه نمایان سازند؛ به ویژه طبقۀ متوسط و تحصیلکرده که آمادگی بیشتری برای این خود ویرانی خود خواسته دارد و در این بی هویتی زودتر از بقیه دارد رنگ می بازد و به گونه ای به دنبال یافتن یک نسبت های بیگانه و دور از خود است که شاید این خود دستاویزی برای نجات باشد که تجربۀ غرب نشان می دهد که این راه نه تنها نجات نیست که کژ راهه ای بیش نخواهد بود و در آن نابودی به دلیل بی معنا شدن همه، به سادگی هر چه تمام تر رقم خواهد خورد. بازی ها نسبتا خوب است اما شیوا مکی نیان فرصت بهتری برای جولان دادن و پردازش نقش یافته است و پذیرفته که تیزبینانه تر مابه ازاهای موجود را با درنگ واقع بینانه تری به چالش بکشد چنانچه در متن هم او باید چنین کارکردی داشته و پتۀ همه را روی آب بریزد. اشکهای فرو خفته و خنده های هیستریک و در عین حال مهار احساسات با یک بغض شدید ما را به خود می آورد که چه بازی سختی است این دردناک شدن روابط و چه بسا بارها شاهدش بوده ایم و نمی توانیم انکارش کنیم. او یک لیلا دردمند و فرو پاشیده است و این روزهایش با متادون دردناک تر می شود.

پارتی ... دیدن ادامه » شرح این روزهای طبقۀ متوسط است و برای همین می تواند خواهان بسیاری داشته باشد. در این نمایش که با بازی شیوه مکی نیان، مهسا باقری، شقایق پورحمدی، مسعود روستا، محمد عسکری و علی نجفی به روی صحنه رفته است؛ دروغ و پنهان کاری آدمهای امروز آشکار می شود
برای همراهی در تیوال لطفا درآغاز    وارد شوید
پارتی یا چگونه یاد گرفتم معصومیت را کنار بگذارم و خباثت را دوست داشته باشم

نمایش پارتی خیلی ساده و با یک داستان عادی و در اوایل کار بنظر تکراری و کلیشه ای شروع میشه ولی...
همه چیز از همین ولی شروع میشه و ما میفهمیم این آدم های معصوم و گاها دوست داشتنی نقاب به چهره دارند و زیر این نقاب چهره هیولاهای وحشتناکی پنهان شده
سه زوج که متوجه میشویم قبلا همدانشگاهی بودند و حالا همه زن و شوهر هستند در ویلایی متعلق به یکی از زوج ها در لواسان جمع شده اند تا کمی خوش باشند و در این میان تصمیم میگیرند برای بچه هایشان که در آینده به دنیا می آیند ویدئویی ضبط کنند و هر کدام صحبتی داته باشند و...
رفته رفته و به آهستگی نقاب های هرکدام کنار میرود و چهره کریه واقعیت پدیدار میشود... واقعیتی هایی بسیار هولناک
پارتی به یقین یکی از بهترین کارهای اجتماعی سال های اخیر است
کاری ... دیدن ادامه » که با چاقوی جراحی درام آنچنان لایه های مختلف منحط اجتماع کنونی ایران را به تماشاچی نشان میدهد که گاها تماشاجی شاید مثل من عوقش بگیرد از تعفن این جامعه غرق شده در لجن
کاری که مثل همه کارهای آرش عباسی رئال هست و به روال کارهای رئال آکسسوار، لباس ها، نور و از همه مهمتر بازی ها کاملا رئال و باورپذیر هستند
دوست دارم از بازی گروه بازیگران تشکر بکنم، بازی های خیلی خوبی ارائه میدهند ولی در این میان بازی یک بازیگر خیلی برجسته بود و او شیوا مکی نیان بود که عامل افتادن نقاب ها هست و خیلی عالی این نقش رودر آورده و گاهی من تماشاچی فراموش میکردم که دارم نمایش میبینم و این از آنجایی که سال ها کار این بازیگر رو دیدم و دنبال کردم متوجه این پختگی بازی او میشم
تمام این محاسن تحقق پیدا نمیکرد مگر با راهنمایی و دزایت کارگردان
در آخر پیشنهاد میکنم حتما این کار رو ببینید
نمایش پارتی شبیه ِ یک ماشین ِ مکنده برای من عمل کرد
به طوری که عمیقا" درفضای نقش ها فرو رفتم
ملموس و واقعی و قابل ِ باور بود. من فکر می کنم باورپذیری ِ این نمایش جدا از موضوع ؛ قطعا به دیالوگ ها و ادبیات ِ محاوره ی بازیگران هم ارتباط پیدا می کند
کارهای آقای آرش عباسی را به خاطر ِ انتخابِ موضوعات ِ اجتماعی- فلسفی که فرافرهنگی نیز هستند؛ می پسندم
زندگی اجتماعی و تعهداتی که باید پایشان ایستاد و نقشهایی که بسیاری اوقات جای خود را به نقاب و فریب می دهند تا روکش ِ اجتماعی ِ انسان و حاشیه ی امنیتی اش با سودآورترین صورت ِ ممکن حفظ شود
اگر روزی انسان به غارنشینی بازگردد ؛ شاید که آرام آرام هر کسی به خودِ بکر و خالص اش دست یابد
و احتمال ِ وقوع ِ این امکان ؛ تقریبا صفر و رویاآمیز است
نه تنها در جامعه ی من ؛ که در تمام ِ  حالت های نقش پذیری و مرزبندی و بایدسازی ... دیدن ادامه » ؛ چاره ای جز نقاب گذاشتن نداریم
پس شاید بهتر -و نه زیباتر- این باشد که خود را در موقعیت ِ بی خود شدن از خویش و  پاره کردن ِ روکش ها و نقاب های روابط ِ اجتماعی قرار ندهیم. و اگر این اتفاق خواسته یا ناخواسته رخ داد باید دانست که بهای صراحت و شفافیت؛ سخت و سنگین است. اگر چه پس از آن سبک و آسوده خواهیم شد
سپاس ِ همیشگی از آقای آرش عباسی
امیرمسعود فدائی و مونا هاشمی این را خواندند
گروه نمایش موج و داوود رحمتی این را دوست دارند
برای همراهی در تیوال لطفا درآغاز    وارد شوید


دوستان عزیز آقای عباسی تاکید کرده اند که این یادداشت صرفا برای مخاطبان این فضا نوشته شده و انتظار دارند در فضای دیگری منتشر نشود. با سپاس

یادداشت آرش عباسی نویسنده و کارگردان نمایش پارتی:

شما که غریبه نیستید این چیزی که به اسم پارتی می بینید "حداقل "پنجاهمین بازنویسی نمایشنامه ای ست که سال ٨٩ شروع به نوشتنش کردم. آن زمان که اسمش بود "پنهان " حداقل ده بار بازنویسی شد.زمانی که شد "بعضی وقتها خوبه آدم چشماشو ببنده "که سیاوش تهمورث کارگردانی اش کرد حداقل ده بار بازنویسی شد.برای فیلمنامه اش که شد " گاهی" و محمد رضا رحمانی ساخت حداقل ده بار به هم ریخته شد.برای چاپش توسط نشر اختران با نام "گاهی "همه آنچه در نسخه نمایشنامه و فیلمنامه بود حداقل ده بار بهم ریخته و از سر نوشته شد و برای همین اجرای "پارتی " بیش از ده بار نوشته ... دیدن ادامه » شد و کنار گذاشته شد تا بشود این که روی صحنه است. کنار اینها در تمام مهمانی هایی که در این ده سال رفته و دیده ام چیزی به متن اضافه و کم شد پس پر بیراه نیست اگر می گویم "حداقل" پنجاه بار بازنویسی شده.این فخر نمایشنامه نیست بد اقبالی من است که چیزی سال ها روی دلم مانده. پنجاه بار بازنویسی یعنی اینکه من بخشی -هر چند کوچک - از زندگی ده سالِ گذشته ام را صرف اش کرده ام. دندم نرم ،چشمم کور نمایشنامه نویسی همین است جز این باشد اسمش چیز دیگریست که من نخواسته ام انجام دهم. اگر بپذیرم شما که غریبه نیستید،که واقعن نیستید.باید بگویم من به نمایشنامه پارتی یک اجرا بدهکار بودم.به این نمایشنامه بد اقبال که همان سال اول کلی سند و مدرک جور کردم تا بگویم ربطی به فیلم سعادت آباد ندارد و این زودتر نوشته شده است برای مجوز فیلمش هم عده ای اصرار داشتند این هنوز شبیه آن فیلم است و باید عوض شود و همین شد که بازیگری در همدستی ناجوانمردانه با تهیه کننده شد بازنویس فیلمنامه و شخم اش زد بدون اینکه معرفت داشته باشد یک پیام به من بدهد.با این بهانه که ایران نیستم و نویسنده ای که حاضر نیست از نظر تهیه کننده های دلال نویسنده ی مُرده است. بعد از دو سال بی خبری از فیلمنامه برگشتم و دیدم که در جشنواره فجر اکران شده از طبقه دوم برج میلاد گوشه ای ایستاده بودم و به شش بازیگر و تهیه کننده و کارگردان نگاه می کردم که لباس یک شکل پوشیده بودند و جلوی دوربین عکاسان لبخند می زدند....
شبی که در ایتالیا فیلم یکی از کارگردانان مورد علاقه ام؛ پائولو جنووزه را دیدم جهان برایم صبح نمی شد.آن شب تا صبح "غریبه های کامل " را سه بار دیدم. در عین بی ربطی به نمایشنامه و فیلمنامه ی من، چیزی غم دنیا را در سرم ،سینه ام و تمام وجودم ریخته بود. چون غریبه نیستید می گویم که نیمه شب هدفون سبز رنگ را که بیشتر از بقیه هدفون ها صدا را به عمق وجود آدم می برد برداشتم و رفتم پیاده روی.خوب یادم هست در تمام مدت آهنگ چنگیز ِ محسن چاووشی را گوش می کردم: خراسون از چه می ناله فقط چنگیز می دونه....
اگر فیلمنامه گاهی به همان شکلی که من نوشته بودم ساخته می شد در عین بی ربطی ، شاید خیلی قبل تر از "غریبه های کامل " در جهان درباره اش حرف می زدند اما نشد.سینما و تئاتر برای کسانی که در آن دست به خلق می زنند خیلی بی رحم تر از آن چیزیست که ما در مقام تماشاگر به آن نگاه می کنیم. ما از کنار چیزهایی که دوست نداریم به سادگی می گذریم،انواع انگ های پوسیده و کهنه و کلیشه را به چیزی می چسبانیم،اگر چه ما در جایگاه تماشاگر این حق را داریم ولی از آنچه بر صاحب اثر رفته معمولن بی خبریم.
اما از اینها که بگذرم برای شما که غریبه نیستید بگویم که من فکر می کنم مثلن نمی شود نمایشنامه ای درباره
ریاضیات و نقش ریاضی در زندگی مثلن فردریش گاوس نوشت در صورتی که هیچ تصویری از جبر و آنالیز و هندسه دیفرانسیل نداشت،نمی شود درباره ویکتنشتاین نوشت اما کمترین تصویری از فلسفه ذهن،فلسفه زبان و فلسفه ریاضی نداشت.نمی شود درباره ملاصدرا نوشت و حرف زد اما چیزی از حکمت متعالیه و عرفان شیعی ندانست. نمی شود. شما دنیایی هم که بگوئید منطق دراماتیک اما باز من می گویم نوشتن ،بازیگری نیست که ادای چیزی را درآوری نوشتن آن چیزیست که می شود ابزار ادا درآوردن بازیگر ، پس باید چیزی را که می نویسی درک کرده باشی،علمش را داشته باشی.علم به معنی آگاهی. به همان اندازه ی فلسفه ذهن، حکمت متعالیه و هندسه دیفرانسیل وقتی درباره مواد،گل ،لاین بازی،خلسه و.... حرف می زنی باید دامنه ی دیده هایت وسیع باشد، باید علم اش را داشته باشی چون نداشته باشی منطق آن کسی که خودش روی زمین است و وجودش چند متر بالاتر ایستاده را با منطق ارسطویی درام مقایسه می کنی و نمی شود که بشود.من در این ده سال گذشته صدها ماجرا در این باره دیده ام.رفاقت هایی دیده ام که در لحظه از هم پاشیده،رازهایی را شنیده ام که بیمار زیر قوی ترین مرفین ها تن به بازگویی شان نمی دهد جسارت هایی دیده ام که شجاع ترین آدم های تاریخ جرات رفتن در دل شان را ندارند اما آن قدرت سرکوب گر را دیده ام که چگونه در ویرانگری گوی سبقت را از بمب های اتم ربوده است.دراگ ، ستون های یک خانه را ویران نمی کند اما بنیان یک خانه را می تواند ویران کند.
در شرایطی که نمایشنامه های دست نخورده ای برای اجرا دارم پارتی را بازنویسی کردم چون امروز بیشتر از ده سال پیش پنهان کاری مشغول خشکاندن ریشه جامعه ما است. به شرط حیات احتمالن ده سال دیگر هم بازنویسی اش می کنم تا برای نسل تازه تری اجرایش کنم. سقوط دست از سر نسل ما برنمی دارد.ده سال بعد این جامعه حتمن بیشتر از امروز به آینه نیاز دارد.
من بنا رو گذاشتم که تمام این نوشته مبتنی بر حقیقته، چون یه صداقت پاکیزه‌ای توش احساس کردم. و الا باید حرف‌های باقی طرف‌های درگیر در ماجرا رو هم بشنویم تا بشه قضاوت کرد!! البته مطمئنم اون موقع هم نمیشه صد درصد درست قضاوت کرد :)
۰۴ آذر
برای همراهی در تیوال لطفا درآغاز    وارد شوید

"روابطِ مصرف شده "

پارتی داستان سه زوج در یک مهمانی‌ست که دوستان قدیمی‌اند و می‌خواهند بی‌آنکه دوربین گوشی شان را قطع کنند برای فرزندان آینده‌اشان،از آن دورهمی فیلم بگیرند.
رویارویی با چالشی که بخش‌های پنهان شخصیتی و زندگی هر یک از آنان را که در رفاقت و دوستی مدعی‌اند برملا می‌کند.
در وهله‌ی اول سوژه به‌نظر جذابیت‌های خاصی دارد به ویژه آنکه این متن به گفته‌ی آرش عباسی بسیار پیش از ظهور و درخشش این دست سوژه‌ها، به نگارش درآمده و امروز فرصت اجرای صحنه‌ای یافته است و این دیرکرد در اجرا البته به ضررش تمام شده چراکه دیگر آن بکر و جذابیت منحصرش را ندارد و مخاطب با فیلم و ساخته‌هایی دراین حیطه، بارها روبرو و آشنا شده است.
در ادامه آنچه دراین مهمانی رخ می‌دهد، غافلگیری‌هایی‌ست که از روابط پنهان آنان پرده برمی‌دارد و دوستی‌هایی که به نظر صمیمی و نزدیک می‌آمده شکل دیگری بخود می‌گیرد.

منطق درام اگرچه می‌تواند هر تصمیم ناگهانی مانند ایده‌ی ضبط بدون قطع را توجیه کند اما داستان در بخش‌هایی دچار ضعف‌ست . چرا که در ادامه مواردی رو می‌شود که عجیب‌ست در دوستی‌های نزدیک و چندساله، خیلی پیشتر از اینها، کشف نشده ‌باشد. مانند جدایی و متارکه‌ی زوجی که سال‌هاست با طلاق عاطفی تنها همزیستی دارند. این موارد چیزی نیست که بشود در مراودات نزدیک از چشمِ دوستان نزدیک پنهان بماند.
و یا اعتیاد به مصرف مواد مخدری که مطمئنا علایم و نشانه‌های روشنی دارد چه بسا در ساعات اولیه‌ی همین مهمانی نیز براحتی لو رفت. و بعیدست که فکر کنیم وضعیت بحرانی تنها در همین مهمانی پیش آمده و سابقه ندارد.
در شروع نمایش، صحنه تاریک و تنها گفتگوها را می‌شنویم این شگرد در جذب تمرکز مخاطب بر آنچه قرارست اتفاق بیفتد کارسازست اما در ادامه ریتم اجرا دچار تغییرست و تعادل لازم را ندارد. شوخی‌ها و دیالوگ‌ها، درهم و مغشوش کننده‌اند وحتی در مواردی زائد به نظر می‌رسند.
"پارتی" اما در یک سوم پایانی با بازی و درخشش شیوا مکی نیان در نقش کاراکتر لیلی، مسلط بر نقش و فضاسازی لازم، و اتمسفری که درموقعیت نیازست، پایان قابل قبولی دارد و میزانس‌ها، مکمل و طراحی شده به نظر می‌رسند. طراحی صحنه و استفاده‌ی کارآمد از وسعتِ آن، امتیاز بارزی‌ست اما در طراحی محل ورود و خروج بازیگران به بالکن و یا آشپزخانه، بی‌سلیقگی مشهودست.
بااین حال پارتی، علی‌رغم فضای شلوغ و پر دیالوگش، در خط روایی منسجم‌ست، هرچند داستان هر زوج و فاش موقعیت‌های آنان، همچنان در انحصار کلیشه‌ای‌ست که لااقل برای امروز دیگر آنقدر تکرار شده که جذابیتی ندارد. زوجی که بدلیل نداشتن فرزند می‌خواهند جدا شوند، و یا روابط پنهانی که همسر یکی با دیگری برقرار کرده‌. ازدواج مجدد و یا رابطه با زن دوم هم، همواره برای مردان و حس قربانی زن اول در داستان‌های ایرانی، پای ثابتی‌ست.
آنچه که بعنوان متن در پارتی ارائه می‌شود، جدای از سوژه‌ای که شاید در زمان نگارشش، قابل توجه بوده، به عمق و لایه‌‌های دیگر نمی‌رود و پرداختی اصولی‌تر بجز یک روایت و شرح قصه اتخاذ نمی‌کند و از آن دست اجراهایی‌ست که می‌خواهد چند معضل گل‌درشت روابط زوجین را در این قالب جا و بازنمایی کند و ایماژی از آن را به معرض بگذارد که قضاوتش با مخاطب باشد. شخصیت‌ها پرداخت دقیق و روشنی ندارند.حتی چگونگی روابط دوستانه‌ی این گروه، بجز آنکه همگی هم‌دانشگاهی بوده‌اند، چیزی بیشتر مشخص نمی‌شود.با وجودی که متن ظرفیت برملاکردنِ دلایل عمیق‌تری در بروز چنین روابط مصرف شده‌ای را بخوبی دارد.
از آرش عباسی که متن‌های درخوری چون نویسنده مرده است، بعنوان نمایشنامه‌های مورد توجه سال‌های اخیر، در دست‌ست، انتظار می‌رود، متنی که سال‌ها از نگارش آن می‌گذرد، با نیازِ امروز و ایجاد موقعیت‌های خاص‌تری، بازنویسی به‌روزتری درنظر گرفته می‌شد. هرچند ویژگی متن او در پارتی تنها "طرح مسئله" است . مسائلی که هرچند آنقدر تکرار شده که دارد عادی می‌شود، اما موضع اخلاقی آن همچنان برای جامعه قابل اهمیت‌ست.
حفظ ... دیدن ادامه » جنبه‌ی سرگرمی و علاقمندیِ زوج‌ها به این‌دست سوژه‌ها با طرح لابیرنتی از روابط موازی، می‌تواند طرفداران خود را از "پارتی" راضی کند اما پس از اجرای پیشین او و محتوایِ قابل بحث و کنشمندش، چنین سوژه و اجرایی، بیشتر زنگ تفریحی‌ست که البته علاقمندان او را تا اجرایی از آن دست منتظر می‌گذارد.

نیلوفرثانی
23آبان98
چند سال پیش فیلمی به نام “گاهی” در سینمای هنر و تجربه اکران شد که موضوع تئاتر پارتی همان فیلم گاهی است
برخلاف پارتی بازی ها در گاهی بسیار دلچسب و خوب بود
۰۳ آذر
@جناب جاسای عزیز متاسفانه بااینکه فیلم را بخاطر دارم اما آن زمان موفق به دیدنش نشدم و البته الان بااشاره ی دوستان متوجه شدم که همین متن جناب عباسی بوده است ممنون از یاداوریتان
@ممنون از کامنت دوستان
۰۳ آذر
ممنون از شما مهسای عزیز و گروه خوب نمایش موج.. موفق و درخشان باشید
۰۳ آذر
برای همراهی در تیوال لطفا درآغاز    وارد شوید
کشف ابهامات زندگی سه زوج در یک مهمانی / روایت محمد عسگری از "پارتی" آرش عباسی

سرویس تئاتر هنرآنلاین: نمایش "پارتی" به نویسندگی و کارگردانی آرش عباسی از 19 آبان‌ماه ساعت 20 در سالن سایه مجموعه تئاترشهر روی صحنه است. محمد عسگری یکی از بازیگران این نمایش اجتماعی است که در کنار مهسا باقری، شقایق پورحمدی، مسعود روستا، شیوا مکی‌نیان و علی نجفی در این اثر، ایفای نقش می‌کند. هم اکنون فیلم سینمایی "ماجرای نیمروز 2- رد خون" از عسگری در سینماهای کشور در حال اکران است. این بازیگر تئاتر و سینما آخرین بار در سال 1396 در نمایش "وقتی ما تیاتر کار می‌کردیم" به نویسندگی و کارگردانی پری‌ناز لطف‌الهی ایفای نقش کرده است.

محمد عسگری در گفت‌وگو با خبرنگار هنرآنلاین موضوع و مضمون نمایش "پارتی" را اینگونه توضیح داد: موضوع این نمایش درباره اتفاقاتی در یک مهمانی است که سه زوج در آن حضور دارند. مشکلاتی و ابهاماتی در روابط میان زوج‌ها وجود دارد که تا انتهای نمایش کشف ‌می‌شود.

او درباره ویژگی‌ها و جذابیت‌هایی که نمایش "پارتی" برای‌اش داشت و باعث شد تا پیشنهاد بازی در آن را بپذیرد، گفت: آرش عباسی از دوستان و همکاران چندین و چند ساله من است و این موضوع نخستین دلیل من برای پذیرفتن این پیشنهاد بود؛ پس مدت‌ها علاقمند بودم که در کنار عباسی کار کنم. دومین دلیل اینکه، متن این اثر قصه به روزی دارد. هرچند که شخصیتی که در این نمایش ایفا می‌کنم از خود واقعی من به دور است اما بسیار برایم چالش‌برانگیز است. این شخصیت دارای موقعیتی است که من در زندگی واقعی آن را تجربه نکرده‌ام و براین اساس ایفای نقش این شخصیت برایم بسیار جذاب بود.

این بازیگر تئاتر و سینما درباره فضای نمایش "پارتی" عنوان کرد: از آنجا که این نمایش به روابط میان زوج‌ها می‌پردازد، رویکردی بسیار رئالیستی و حتی هایپررئالیستی دارد، اتمسفر حاکم بر اجرا نیز در همین راستا است. این نمایش فضایی واقع‌گرایانه دارد و سعی بر این بوده تا این فضای واقع‌گرایانه برای مخاطب باورپذیر باشد.

عسگری ضمن اشاره به اینکه نمایش "پارتی" شش شخصیت دارد، درباره شخصیتی که نقش آن را ایفا می‌کند، اظهار کرد: شش شخصیت این نمایش سه زوج را تشکیل می‌دهند که دوستان قدیمی هستند و اکنون در یک جشن و مهمانی به دور هم جمع شده‌اند. من شخصیت "علی" را در این نمایش بازی می‌کنم. علی به نسبت دو مرد دیگری که در این نمایش حضور دارند، کمی مبادی آداب‌تر است اما در طی نمایش وجه دیگری از این شخصیت دیده می‌شود.

او درباره حضور کمرنگ‌ترش طی این سال‌ها در تئاتر، تصریح کرد: آخرین بار سال 96 در نمایشی ایفای نقش کردم و در دو سال گذشته بیشتر در تلویزیون و سینما مشغول بوده‌ام. سال گذشته در فیلم سینمایی "ماجرای نیمروز 2- رد خون" بازی کردم که هم‌اکنون در سینماهای کشور در حال اکران است. من در فیلم سینمایی "ماجرای نیمروز 1" هم ایفای نقش داشته‌ام اما نقشی که در "ماجرای نیمروز 2" بازی می‌کنم بیشتر و پررنگ‌تر است.

او در ادامه افزود: چندی پیش نیز برای بازی در آخرین فیلم بهروز شعیبی به نام "روز بلوا" دعوت شدم. نقشی که در این فیلم ایفا می‌کنم تقریباً کوتاه است اما در یکی از بزنگاه‌های داستانی با مواجهه با کاراکتر اصلی داستان، نقشی تاثیرگذار است. این فیلم احتمالاً در جشنواره فیلم فجر امسال اکران خواهد شد.

دیگر ... دیدن ادامه » عوامل نمایش "پارتی" عبارتند از: دستیار کارگردان : مونالیزا شهرام نیا، برنامه ریز : مسعود روستا، عکاس : سهراب خان زاده، طراح پوستر : محمد شمس، موشن گرافی : غزاله رمضانی، طراح دکور : شهاب شریفی، اجرای دکور : احمد صدری، فاطره اصحابی، نازنین صلح جو و پردیس رافعی، مدیران صحنه : علیرضا کیخا و محمد جعفرپور.

علاقمندان به تماشای این نمایش می‌توانند بلیت آن را از سایت تیوال تهیه کنند.
برای همراهی در تیوال لطفا درآغاز    وارد شوید
دوستان عزیز
پیش از شروع اجرای نمایش پارتی اخلاق حکم می کند موردی را متذکر شویم:
این نمایش برای قشر نوجوان نوشته نشده و مخاطبش به هیچ عنوان این قشر نیست.پس لطفا پیش از خرید بلیت به این نکته توجه داشته و از همراه داشتن افراد زیر ١٦ سال جدا پرهیز کنید
با سپاس گروه نمایش موج
از روز یکشنبه ۱۹ آبان؛
آرش عباسی در تئاتر شهر «پارتی» راه می‌اندازد/ بررسی روابط آدم‌ها

آرش عباسی نمایشنامه نویس و کارگردان تئاتر درباره جدیدترین تجربه خود در زمینه نگارش و اجرای اثری نمایشی، به خبرنگار مهر گفت: قرار است از روز یکشنبه ۱۹ آبان نمایش «پارتی» را در سالن سایه مجموعه تئاتر شهر روی صحنه ببرم. این جدیدترین اثری است که نوشته ام و فضایی اجتماعی دارد.

وی درباره موضوع مدنظر در نمایش «پارتی» توضیح داد: این نمایش روایتگر قصه ۳ زوج است که شبی در یک مهمانی جمع شده اند و یک بازی را با تلفن های همراه خود انجام می دهند که زندگی آن ها را تحت تأثیر قرار می دهد. این نمایش کاملا رئال است و به معضلات نسل امروز می پردازد. در واقع نمایش «پارتی» در رابطه با روابط آدم هاست.

عباسی درباره دلایل اجرا نکردن نمایش «مولن روژ» با کارگردانی خود که پیش از این ... دیدن ادامه » با کارگردانی حسین پارسایی به صحنه رفت و اجرای آن متوقف شد، اظهار کرد: قصدم این بود که نمایش «مولن روژ» را خودم روی صحنه ببرم ولی حسین پارسایی ابراز تمایل داشت که نمایش را اجرا کند که متأسفانه اجرا متوقف شد.

این نمایشنامه نویس و کارگردان تئاتر در ادامه سخنان خود تأکید کرد: بعد از اتفاقی که برای نمایشنامه «مولن روژ» افتاد قصد داشتم نمایشی را با حال و هوای امروز جامعه روی صحنه ببرم که نمایش «پارتی» مناسب تری کاری است که با شرایط روز جامعه همخوانی دارد.

وی با اشاره به حضور ۶ بازیگر در نمایش «پارتی»، افزود: محمد عسگری، شیوا مکی نیان، مهسا باقری، علی نجفی، مسعود روستا و شقایق پورحمدی بازیگران این اثر نمایشی هستند.

عباسی در پایان سخنان خود درباره انتخاب سالن سایه مجموعه تئاتر شهر برای اجرای نمایش «پارتی» یادآور شد: سالن سایه برای کنترل ۶ بازیگر در فضایی رئالیستی کوچک است. ایده آلم اجرای نمایش «پارتی» در سالنی بزرگتر بود اما این امکان میسر نشد.
خلاصه داستان:

سه زوج بعد از سال ها دوستی ،در یک مهمانی شبانه، تصمیم می گیرند بازی با موبایل شان راه بیندازند.
عالی بود اجرای اقای نجفی به نظرم خیلی حرفه ای اجرارو انجام دادن
۲۰ آبان
یکی از بهترین اجراهایی که تابحال دیدم، خیلی قوی و بی نقص بود
۲۱ آذر
من امروز اومدم نمایشو دیدم و آخرش منم با بازیگرها گریه کردم من همه اینا رو تو زندگی واقعی دیدم خواهرم با این مسئله درگیر بود و جدا شد.اصلا باورم نمیشد با اینکه درد جامعه رو بیان میکرد اما خوشحالم که این شرایط رو برای مردم توصیف کردید.
۲۳ آذر
برای همراهی در تیوال لطفا درآغاز    وارد شوید
دوستان عزیز و همراه تیوال
ضمن عرض ادب و خرسندی از اینکه فرصت دیگری برای با شما بودن دست داده،گروه نمایش موج لازم می داند توضیحی را پیش از اجرای نمایش ارائه دهد:
فیلم غریبه های کامل Perfect Strangers در سال ٢٠١٦ و فیلم پارتی در سال ٢٠١٧ ساخته شده اند.نمایشی که روی صحنه خواهید دید سال ٢٠٠٨ نوشته شده و اولین بار در سال ١٣٩٠ با عنوان " بعضی وقتا خوبه آدم چشماشو ببنده" با کارگردانی آقای سیاوش تهمورث در سالن اصلی تئاتر شهر اجرا شده است.البته نمایش کنونی تقریبا ایده سه زوج و موبایل را از آن کار دارد و به طور کامل بازنویسی شده و با عنوان جدید اجرا می شود. در نتیجه هیچ گونه اقتباس یا نگاه آزاد به دو فیلمی که نام شان برده شد وجود ندارد.با احترام. گروه نمایش موج