تیوال نمایش سرزمین های شمالی
S3 : 13:15:08
  ۰۶ تا ۲۴ اسفند ۱۳۹۷
  ۲۰:۱۵
  ۴۵ دقیقه
 بها: ۲۵,۰۰۰ تومان

: مونا احمدی
: شیما عرب
: مونا احمدی، شکیبا فدایی، مجید یوسفی
: محمد بحرانی

گروه کارگردانی
: فریبرز کریمی
: ملیکا ژیان پور
: سهیلا ساطع، زینب رحمتی

گروه طراحی
: نسرین خرّمی
: آرمان مقدم
: پرناز کریمی

: محبوبه افتخاری
: کسرا پاشایی
: نوید آغاز
: حامد ماهوتی
: امیرحسین شجاعی
قصه دختری که بعد از مرگ مادرش با اتاقی مواجه می‌شود که تمام اشیای درونش تا همین چند ساعت پیش مورد استفاده مادرش بوده و حالا همه‌چیز در همان شکل، ثابت مانده است.
سبک:
درام
شهر:
تهران

مکان

خیابان طالقانی، خیابان شهید موسوی شمالی، ضلع جنوبی باغ هنر، بام خانه هنرمندان
تلفن:  ۸۸۳۱۰۴۵۷، ۸۸۳۱۰۴۵۸

گزارش تصویری تیوال از نمایش سرزمین های شمالی / عکاس: پریچهر ژیان

... دیدن همه عکس ها »

اخبار وابسته

» اجرای عمومی «سرزمین‌های شمالی» آغاز می‌شود

» پوستر «سرزمین‌های شمالی» رونمایی شد

آواهای وابسته


«تیوال» به عنوان شبکه اجتماعی هنر و فرهنگ، همچون دیواری‌است برای هنردوستان و هنرمندان برای نوشتن و گفت‌وگو درباره زمینه‌های علاقه‌مندی مشترک، خبررسانی برنامه‌های جالب به هم‌دیگر و پیش‌نهادن دیدگاه و آثار خود. برای فعالیت در تیوال
امروز جمعه ۲۴ اسفند شب پایانی نمایش “سرزمین های شمالی“

ساعت ۲۰:۱۵ و ٢١:١٥ (اجراى ویژه) | ‎سالن استاد انتظامی خانه هنرمندان

خرید بلیط با تخفیف ویژه از تیوال: https://tiw.al/3e5

‎برنده جایزه‌ متن برتر و نامزد بهترین بازیگر زن در بخش مسابقه‌ تئاتر ایران سى و هفتمین جشنواره تئاتر فجر

‎نویسنده: مونا احمدی | کارگردان: شیما عرب | تهیه‌کننده: محمد بحرانی
برای همراهی در تیوال لطفا درآغاز    وارد شوید
شب بود
رفتیم بام خانه‌ی هنرمندان
گفتیم بام خانه‌ی هنرمندان، همانطور که اسمش گویاست، باید غرق در خیال باشد..خانه‌شان پر از آثار هنری‌ست، اما آنجا که خیالشان میان ستاره‌ها دودو می‌زند، بی‌شک بام آنجاست
اندکی به خیال خام خودمان از آسمان خیره شدیم، گفتیم نکند امشب از آن آسمان‌های خشمگین نصیبمان شود که چهره در هم کشیده و نخواهد حتی یک ستاره به دامان چشمانمان بریزد؟
رفتیم داخل تاریک‌خانه
گفتیم بی‌ستاره خارج شویم، روا نیست..خودمان از تاریک‌خانه یک چیزی پیدا می‌کنیم و همراهمان می‌بریم
بک کتاب قصه رنگارنگ دادند دست ذهنمان..اما تاریک بود و جز سیاهی و سپیدی چیزی دیده نمی‌شد..گفتیم نکند این کتاب مصور از اول هم بی‌رنگ بوده و زمانمان که تمام شود باید با یک دفتر نقاشی که فقط تعدادی طرح و نقش بی‌رنگ دارد از تاریک‌خانه خارج شویم؟
رفتیم دنبال قلم‌مو
گفتیم هر چه نداریم هنوز ذوق کودکی اندکی قریحه در ما به یادگار گذاشته، که مثل کودکی‌ها برویم دفتر رنگ‌آمیزی خود را برداریم و هر چه رنگ در ذهن داریم بریزیم در دل و جان همه‌ی آن طرح و نقش‌ها
طرح کتاب قصه، طرح جالب اما هول‌انگیزی بود..سیاه و سپیدی‌اش دلمان را ریش می‌کرد..شروع کردیم خیال‌بافی و نگذاشتیم بام خانه هنرمندان ما را مسحور خود کند..هر آنچه خیال بود آنجا پرسه می‌زد، مثل فرشته‌های بالدار قصه‌های سرزمین‌های خیالی..قلم‌مو به دست، یک رنگ از بال این فرشته و رنگی دیگر از بال فرشته‌ای دیگر، امانت گرفتیم و رفتیم که کتاب قصه مصورمان از بی‌رنگی رنجور نشود
رفتیم داخل اتاقک‌های بی‌روح قصه
گفتیم نکند زمان تمام شود و اتاقکی بی‌جان و رنگ بماند؟ رنگ از قلم‌موها می‌چکید..اتاقک اول را با عجله رنگ‌آمیزی کردیم، رفتیم سراغ اتاقک بعدی..در اتاقک‌ها مجال گشت و گذار نبود، فقط دیوانه‌وار رنگ به دیوارها می‌زدیم و به سرعت نوبت خاطره‌بازی در اتاقک بعدی فرا می‌رسید..خاطره‌بازی که نه، خاطرات قطاری رد می‌شدند، رنگشان به دیوار ذهن سرازیر می‌شد و فرشته‌ی بالداری آن رنگ را سراسیمه به قلم‌مو می‌ریخت و از مهلکه‌ی بی‌رنگ اتاقک می‌گریخت..صدای بال زدن فرشته‌ها، جیرینگ جیرینگ..صدای سوت قطار خاطرات، هوووووووو هوووووو..زمان به سرعت می‌گذشت..مجالی نمانده بود..دلمان به دیوار رنگی اتاقک‌ها خراشیده و زخم‌رنگی بر آن از هر اتاقک می‌ماند..قلم‌موها را انداختیم..زمان برای تمام کردن کتاب قصه در همین لحظه سر از پا نمی‌شناخت..زخم‌رنگ‌ها از دیوار دل چکه می‌کردند درونمان
رفتیم دنبال در خروجی تاریک‌خانه
گفتیم نکند این اتاقک‌ها هزارتویی بی‌پایان باشد؟ باید هر چه سریع‌تر در خروجی را پیدا کنیم..نمی‌شود در خیال رفت و رنگ‌آمیزی‌اش کرد، اما در خاطرات رنگی گیر افتاد..دوان دوان به دنبال در بودیم، نوری بی‌جان در امتداد دیدمان چشمک می‌زد..اثری از فرشته‌های بالدار نبود..صدای قطار از ما دور می‌شد و دیگر صدایی به گوش نمی‌رسید..به نور نزدیک و نزدیک‌تر شدیم..دستمان تا در، چشم‌به‌هم‌زدنی فاصله داشت..
ناگهان، چراغ‌ها روشن شد..نزدیک در بودیم..برگشتیم پشت سرمان را نگاه کنیم..اثری از اتاقک‌ها و فرشته‌های بالدار و قطاری نبود

زمان ... دیدن ادامه » خیال‌پردازی تمام شده بود و بام خانه‌ی هنرمندان امشب در عین خشمگینی بی‌سخاوت نبود
سرزمین‌های خیالی، چیزی دورتر از بام خانه‌ی هنرمندان نبودند
می‌شد بر افق آسمان دیدشان، ولو محو و تاریک...
جیرینگ..
به به رفیق خوبمون و قلم زیباش ...
۲۳ اسفند ۱۳۹۷
من هم به شدت مشتاق دیدارتون هستم علی آقای عزیز .
(از این استیکر ها که توی چشماش قلبه)
۲۶ اسفند ۱۳۹۷
از همون استیکرا برای خودت :)
۲۶ اسفند ۱۳۹۷
برای همراهی در تیوال لطفا درآغاز    وارد شوید
اجراى ویژه ساعت ٢١:١٥ جمعه ۲۴ اسفند شب پایانی نمایش “سرزمین های شمالی“

خرید بلیط با تخفیف ویژه از تیوال: https://tiw.al/3e5

‎برنده جایزه‌ متن برتر و نامزد بهترین بازیگر زن در بخش مسابقه‌ تئاتر ایران سى و هفتمین جشنواره تئاتر فجر

‎نویسنده: مونا احمدی | کارگردان: شیما عرب | تهیه‌کننده: محمد بحرانی

جمعه ۲۴ اسفند شب پایانی | ‎ساعت ۲۰:۱۵ و ٢١:١٥ | ‎سالن استاد انتظامی خانه هنرمندان
برای همراهی در تیوال لطفا درآغاز    وارد شوید
مردی بر روی صحنه ظاهر می‌شود و از کسی می‌گوید که انگار دیگر نیست. نمایش صحنهٔ حاضرشدن یاد او و مکالمهٔ اوست با فرزندش. رؤیای مشترک آن‌ها، رؤیای سرزمین‌های شادی است که هم‌ریشگی خواب و خیال و تمنای آن دو هم هست. سؤالی که نمایش با سکون بی‌قرار خود در ذهن تماشاگر پدید می‌آورد سؤالی است درباب جدایی، رؤیاها، و گذشت زمان. نمایش از فضای یک اتاق هتل به سرزمین‌های دوری می‌رسد، سرزمین‌هایی که تنهایی و غربت عجیبی دارند اما سرزمین خاطرات می‌تواند مکان خاصی در جغرافیای فیزیکی نباشد..پرده‌ها و صحنهٔ نمایش می‌توانند به جای در و دیوار جهانی باشند که خاطرهٔ قهرمان نمایش ما در آن گم شده است.
چاپ شده در روزنامه اعتماد

عزیمت به سرزمین‌های شمالی

نوشته محمدحسن خدایی

سرزمین‌های شمالی به نویسندگی مونا احمدی و کارگردانی شیما عرب، در باب فاصله، فقدان و مواجهه است. «شمال» در اینجا همچون استعاره‌ای است از مکانی موعود که می‌توان هنگام ملال و بیماری و حتی بهجت، به آنجا رفت و در پناه‌اش آرامش یافت. این عزیمت، برای سرزمین خشک و کم‌ بارشی چون ایران، نه یک امر متخیلانه و آرمانی که از قضا بازتاب دهنده واقعیتِ شمالِ سرسبز و پر برکت است. نمایش در باب دختری است که از فرانسه بازگشته تا مادرش را در یک ویلای ساحلی ملاقات کند. اما غیابِ مادر، مستوجبِ هجوم خاطرات و حرمان است. در فقدان مادر، گویا پدر بازگشته تا در باب گذشته گپ زند.
نمایش، ملال‌زده و مستعد خاطره‌بازی‌ست. فضای مینیمالیستی اجرا همچون یک تراپی، به یاری دختر می‌آید و با نوعی مکانیسم ... دیدن ادامه » به سوگ نشستن، غیاب مادر را تحمل‌پذیر می‌کند. آشکار شدن رازهای خانوادگی، امکان مواجهه با تروما و داوری گذشته است. به میانجی حضور در مکانی متعلق به مادر، خاطرات پراکنده خانوادگی از راه فرا می‌رسند. گذشتهْ همچون باری گران می‌بایست سبک شود تا بتوان به روال عادی زندگی بازگشت. در انتهای نمایش، از پس مواجهه تروماتیک با خاطرات گذشته، گویی میل به زیستن بار دیگر پدیدار شده و حال می‌توان با قلبی آسوده چمدان‌ها را بست و خیره به زیبایی و رازآلودگی دریا، لمحه‌ای از رستگاری و رهایی را تجربه کرد. سرزمین‌های شمالی، روبرو شدن آدم‌هاست با سرگذشت پر مهابت خویش. شمال نه به مثابه امکان گریختن و فراموشی که از قضا برهوتی است برای عقوبت و رستگاری.
صحنه چنان طراحی شده که ابهام و وضوح را بازنمایاند. پرده‌های توری و سفید، مکان را به فضایی چند لایه تقسیم کرده، یادآور ذهنیت پیچیده و پر ابهام آدمی. در طول اجرا، پرده‌ها به تدریج کنار می‌رود و بر وضوح فضا افزوده می‌شود. در نهایت با پرده‌ای در عمق صحنه مواجه هستیم که تصویر ابهام و عظمت دریا را به نمایش گذاشته. با آنکه رازهای خانوادگی آشکار شده اما امکان گردهم آمدن اعضای خانواده، برای همیشه از دست رفته است. حال با فضایی همچون دریا روبرو هستیم که نامتعین و دور از دسترس می‌نماید. مکانیسم یادآوری و بازآفرینی گذشته، امکان گفتگو و مواجهه با زمان‌های مختلف است. بی‌جهت نیست که دختر، در ذهن خود، زمان‌های مختلف را بازآفرینی کرده و در باب هویت خویش از پدر و مادرش، می‌پرسد. سرزمین‌های شمالی همچون دالی شناور، گاه رود ولگاست، گاه شهر رِن فرانسه و گاه شمال سر سبز ایران.
مونا احمدی در مقام بازیگر، «شنیدن» و «بی‌تابستان» را به یاد می‌آورد. همان بهت، مهربانی، با خشمی کنترل شده به‌همراه پرسش‌های منقطع و مداوم. شکیبا فدایی در نقش مادر، ملال‌زده است و البته امیدوار. فیگوری ایستا و پرطمانینه. مجید یوسفی هم نقشِ پدر را بازی می‌کند و هم کارگر ویلا را. سرزمین‌های شمالی در باب مهاجرت، مواجهه با مرگ و پرسش از هویت است. شاید یک دهه پیش، لحن ملال‌زده و تا حدودی گذشته‌گرایانه‌ای این قبیل اجراها، طرفدران بیشتری داشت، اما مدتی است فضای پر تنش اجتماعی، زیباشناسی دیگری را طلب می‌کند و مناسبات متفاوت‌تری را.
برای همراهی در تیوال لطفا درآغاز    وارد شوید
میترسم وقتی مردم
هنوز باشم
ولی دیگه چیزی یادم نیاد...
میثم هنزکی این را خواند
نفیسه نوری، امیر مسعود و محمد جواد این را دوست دارند
برای همراهی در تیوال لطفا درآغاز    وارد شوید
یک میان وعده دلچسب و بسی خلاق
باهام بیا اونور گیت...
همیشه لحظه های سخت تری برای وداع هست :(
۲۰ اسفند ۱۳۹۷
۲۱ اسفند ۱۳۹۷
برای همراهی در تیوال لطفا درآغاز    وارد شوید
۶ اجرای پایانی “سرزمین های شمالی“ (تمدید نمی شود)

‎خرید بلیط سانس‌های پایانی با تخفیف های ویژه گروهی، وفاداری، دانشجویی و تیوال پلاس:
https://tiw.al/3e5

‎برنده جایزه‌ متن برتر و نامزد بهترین بازیگر زن در بخش مسابقه‌ تئاتر ایران سى و هفتمین جشنواره تئاتر فجر

‎نویسنده: مونا احمدی | ‎کارگردان : شیما عرب | ‎تهیه کننده : محمد بحرانی
بازیگران: مونا احمدی، شکیبا فدایی، مجید یوسفی

‎ساعت ۲۰:۱۵ | ‎سالن استاد انتظامی خانه هنرمندان | فقط تا ۲۴ اسفند
آقای سوبژه (محمد لهاک) این را دوست دارد
سلام اقای آغاز
معمولا کار تاخیر داره یا راس ساعت شروع میشه؟
من قبلش میخوام کار دیگه ای رو ببینم. میخوام ببینم میرسم به کار شما هم یا نه :)
۱۹ اسفند ۱۳۹۷
سلام خانم مینا
متاسفانه به دلیل اجرای پیش از ما امکانش نیست
۲۰ اسفند ۱۳۹۷
خیلی دوست دارم ببینم ولی تایم خوبی نداره دیر وقته.
۲۰ اسفند ۱۳۹۷
برای همراهی در تیوال لطفا درآغاز    وارد شوید

"هستی متلاطم"

سرزمین های شمالی داستان مواجهه با " از دست دادن" و " فقدان"هاست .ضربه و تروماهایی ناگهانی که در چندین جای متن، ضرب‌آهنگی را بوجود می‌آورد که زنجیره وار به یکدیگر پیوند می‌خورد تا ساختار اصلی را بسازد. دختر، کاراکتر اصلی داستان در موقعیت های مشابه از رویارویی با فقدان در تلاطم قرار می‌گیرد. فقدان/نبود پدر؛ فقدان/نبود مادر؛ فقدان/نبود سرزمینی امن و موعود و فقدان/نبود شرایط بهتر تحصیل در موطن خویش؛ ترسیمِ معترضانه ای که چالشی انسانی را رقم می زند.
در کنار تمام این فقدان ها داستان با نگاهی دیالکتیکی بر چیزهایی که در عوضِ فقدان‌ها حضور دارند نیز اشاره ای دارد؛ حضور ترس، ناامنی، نگرانی، غربت.
فقدان همواره با چیزی گره می‌خورد که می‌خواهد جای خالی آن را پرکند. دختر بدنبال همان می گردد وکنکاشش در طی داستان، براساس درک جایگزینی برای فقدان است نه حتی چگونگی آن؛ برای ثباتِ هستی وجودیِ خود، که آنرا در آستانه ی فروپاشی می بیند. و دست آخر او به عشق و حضوری می‌رسد که اگه چه دیده نمی‌شود اما ماندگارست. پیوندهای درونی که با تجسد وعینی نبودن از بین نمی‌رود.این شکلی از سوگواری ست که بر هستی تاکید دارد نه بر نیستی. و بر جریان، مبتنی ست نه بر سکون و زوال. چنانکه نام سرزمین های شمالی،استعاره از همین وجودِ نادیده است.
سرزمین‌های شمالی، درتلاش ست بازتابی برای تغییرشکلِ فهمِ فناپذیری پس از مرگ باشد.هرچند به درستی به ورطه‌ی کلیشه ی استعلایی بودن نمی افتد، و بر تاثیرات بجا مانده از حضورِ فیزیکی، خاطرات، واحساس عاطفی آنرا تبیین می کند، اما با این حال، شتابزده و کم رمق ست.
شیما عرب اگرچه می خواهد متنِ مونااحمدی را با طرح گونه ای سیالیت و تعلیق، در شکست زمان و وجه رئالیستی اجرایی کند اما کاستی هایی موجود در متن، در پرداختِ شخصیت‌ها و کم عمقی و نارسایی موضوعِ محوری، اجازه ی رسیدن به تکامل و بلوغ را در صحنه نمی دهد؛ انسجامِ زنجیره هایی که برای درکِ مفهوم مورد نظر نویسنده، خارج از کلیشه ای بودن، ضروری به نظر می رسد، تا رنجِ حاصل از فقدان‌ها را به وجهی از حقیقت متصل و برای بیننده ملموس کند.
دکور و ایده‌ی طراحی صحنه با پرده‌های سفید، عنصر ِبرجسته ی اجراست که نمادی از رویا و اوهام، حقیقت ومجاز، وَ ذهنی در تقلاست، و مرزی بین زندگی و مردگی‌ می کشد. بااین حال سوگواری دختر برای از دست دادن مادر برای ارتباط نزدیکی که میان آنها به دلیل درک ذات فقدان ضروری‌ست آنقدر تصنعی‌ست که مرزی بین رخداد حقیقی و اوهام رد یابی نمی شود. و به موضوعی فرعی مبدل می شود.
ابهام اینکه مادر کی و چه وقت از دست رفته است و یادآوری این خاطرات چه زمانی ست ،در بی مرزی زمانی و مکانی غوطه ورست که شاید از جهتی تعمیم پذیری گسترده ای برای مخاطب داشته باشد اما تاثیرگذاری اش را محدود و کم اثر می کند.
جابجایی کاراکترهای مرد، تنها با یک بازیگر، القا کننده ی محدودیت و بسته بودن ذهن مادرو دختر در یک اشل مردانه‌ای است که نقش پدری که آنها را رها کرده، وکیل، مدیرهتل، پیشخدمت، ملوانی که دلبسته است،ناجی و همه وهمه تجسمی مشابه دارند و از آن ساختارِ ثابت، فراتر نمی روند. واساسا مردها در زندگی آنان، افرادی تکراری و بازیگرند. شاید استفاده از دو یا سه بازیگر مرد، رفع چنین تصوری و استفاده ی بهینه از شخصیت های فرعی را ممکن می کرد.
مونا احمدی در مقام بازیگر، گرچه مسلط ست اما مشابهت نزدیکی با بازی‌اش در نمایش بی تابستان دارد.وجهی تکراری که به نظر می رسد، ضربه های روحی و روانی برای او در صحنه، یک فرمول مشخص دارد که خروجی همه یکسان ست..با این حال، نقطه ی قوت و با اختلاف زیاد از بازیگر نقش مادر بحساب می آید.
نمایش سرزمین های شمالی، اجرایی ست که به نظر می رسد تمام تلاشش را می کند تا قابل قبول به نظر برسد، هرچند راه بسیاری تا پختگی در پیش دارد اما این تلاش قابل ستایش ست .

نیلوفرثانی
3اسفند97
شناسه ... دیدن ادامه » خبر : 45103 | تاریخ انتشار : ۱۶ اسفند ۱۳۹۷ -درج در سایت پایگاه خبری تئاتر
والا من تلاش زیادی هم ندیدم
۲۳ اسفند ۱۳۹۷
همیشه از خوندن نقدهای شما لذت میبرم
۲۴ اسفند ۱۳۹۷
@عباس الهی عزیز می فهمم و حق میدم اگه نمایش راضیت نکرده باشه
@ماهرو جان ممنونم از لطفی که بمن داری ...از توجهت و نظرت بسیار ممنونم
۲۴ اسفند ۱۳۹۷
برای همراهی در تیوال لطفا درآغاز    وارد شوید
خرید بلیت هفته پایانی نمایش “سرزمین های شمالی” با تخفیف های گروهی، وفاداری، دانشجویی و تیوال پلاس آغاز شد

لینک خرید بلیت: https://tiw.al/3e5

تنها ۷ اجرا تا پایان (تمدید نمی شود)

برنده جایزه‌ «متن برتر» و نامزد بهترین بازیگر زن در بخش مسابقه‌ تئاتر ایران در سی‌ و هفتمین جشنواره‌ تئاتر فجر

کاری از گروه تئاتر بوهمى

نویسنده: مونا احمدی | کارگردان : شیما عرب | تهیه کننده : محمد بحرانی
بازیگران: مونا احمدی، شکیبا فدایی، مجید یوسفی

ساعت ۲۰:۱۵ | سالن استاد انتظامی خانه هنرمندان
آقای سوبژه (محمد لهاک) این را دوست دارد
برای همراهی در تیوال لطفا درآغاز    وارد شوید
اجرایی بسیار صاف و پر معنا، متنی بسیار پر مفهموم و تامل بر انگیز ، از بازی بازیگران نیز بسیار لذت بردم، دیدن این نمایش را به دوستانی که دنبال یک کار متفاوت هستند توصیه می کنم.
برای همراهی در تیوال لطفا درآغاز    وارد شوید
https://comma-mag.com/ارتباطات-و-مهاجرت/

به بهانه اجرای نمایش «سرزمین‌های شمالی»
چیزهایی هست که نمی‌دانی!

ثمین مهاجرانی



دخترک نمایش «سرزمین‌های شمالی» ناباورانه به مادرش می‌گوید:«من که هر بار ازت می‌پرسیدم حالت خوبه، می‌گفتی خوبم.» و پاسخ می‌شنود:«نمی‌خواستم ناراحتت کنم.»

این شاید ترجمان یکی از بزرگترین ترس‌های آدم است که در «فاصله» پررنگ‌تر می‌شود، مهیب‌تر و هولناک‌تر:«آدم‌های مهم زندگی‌ام در حال مخفی کردن واقعیاتی هستند که دانستنشان حق من است.»

آدم‌ها در ارتباط با افراد عزیز و مهم زندگی‌شان، به اشکال مختلفی رفتار می‌کنند و این اشکال مختلف، اهداف مختلفی را دنبال می‌کند که یکی از مهم‌ترین آن‌ها «محافظت کردن» از آدم‌ عزیز است؛ از احساساتش، موفقیتش، افکارش، و جایگاهش. ما به زعم خودمان تلاش می‌کنیم از آن‌هایی که دوستشان داریم محافظت کنیم و خیلی از اوقات برای رسیدن به این هدف، به جای آن آدم عزیز فکر می‌کنیم، احساس می‌کنیم، تصمیم می‌گیریم و دست به انتخاب می‌زنیم. غافل از آنکه این اعمال در بلند مدت (و حتی گاهی در کوتاه مدت) روح آدم عزیزمان را خسته می‌کند و به مرور از بین می‌برد.

... دیدن ادامه »

«مهاجرت» عملی است که شکل ارتباط انسان مهاجر را با اطرافیان و عزیزانش به کلی دگرگون می‌کند. مهاجر با چمدانی که تمام متعلقاتش در آن جا نمی‌شوند و با چند ساعت نشستن در هواپیما، موقعیت زندگی خود را به کلی تغییر یافته می‌بیند. حالا در کنار تمام تغییراتی که باید با آن‌ها مواجه شود، باید برای دیدن و شنیدن عزیزانش و حفظ ارتباطش با آن‌ها، ابعاد دیگری را وارد محاسبات خود کند: ابعاد زمان و مکان. مهاجر به مرور متوجه تغییر کیفی رابطه‌اش با آدم‌های عزیز می‌شود. هضم این تغییر، نیازمند زمان است. نیازمند توجه مهاجر به موقعیتش، ترجمه آن و کنار آمدن با آن. و البته نیازمند همراهی آدم‌هایی که او را می‌شناسند و در مکان قبلی مانده‌اند. اوضاع اما وقتی برای او بغرنج می‌شود که احساس کند آدم‌ها در فاصله چیزی را از او پنهان می‌کنند. وقتی که می‌فهمد در تماس تصویری به او می‌گویند «همه چیز خوبه» اما در واقع چیزی هست که خوب نیست! آنچه آدم‌های نزدیک مهاجر در لحظه‌ای که به دروغ می‌گویند «همه چیز خوبه» به آن فکر نمی‌کنند، این است که او دیر یا زود حقیقت را می‌فهمد و توانِ «بند شدن» در فاصله را از دست می‌دهد. بی‌قرار و بی‌قرارتر می‌شود چرا که فکر می‌کند چیزی در حال پنهان شدن است و این پایانِ آرامشی‌ست که قبل‌تر با شنیدن صدای آن سوی خط داشت و نقش مهمی را در کنار آمدن و پذیرفتن تغییرات ایفا می‌کرد.



ارتباط داشتن و رابطه برقرار کردن با عزیزی که دور است، نیازمند سطحی از آگاهی‌ست که همه ندارند و نیازمند تجربه‌ایست که شاید همه آن را از سر نگذرانند. به رسمیت شناختن اینکه حق هر انسان است دانستن اطلاعاتی که مستقیما به او، زندگی‌اش و آدم‌های مهم زندگی‌اش مربوط می‌شود، شاید در ظاهر بدیهی باشد و آسان. اما وقتی پای مهاجرت در میان است، صدها گزاره توجیهی سر بر می‌آورند:«چه کاری از دستش برمیاد اون سر دنیا؟»، «حالا از کار و زندگی می‌افته طفلک!»، «الان که نمی‌تونه پاشه بیاد، بهتره بهش نگیم.» و… . در تمام این گزاره‌ها عملا هیچ ارتباطی شکل نگرفته و بدون شکل گرفتن ارتباط، به جای نفری که غایب است و به حقیقت مربوط به خود آگاه نیست، تصمیم‌گیری شده.

در این موقعیت، فرد مهاجر هر زمان که حقیقت را بفهمد، برای همیشه چیزی را درون خودش از دست رفته می‌یابد. چیزی که خیلی ساده می‌توانست باشد. چیزی که همه آدم‌هایی که دور نبودند و به موضوع مرتبط بودند، تجربه کردند و از نظر روانی به آمادگی برای ادامه زندگی‌شان رسیدند؛ خواه عزاداری، خواه کنار مریض عزیزی بودن، خواه خداحافظی و… . اما او دیگر زمان رسیدن به آن نقطه‌ی روانی را ندارد و در این نرسیدن، تصمیم خودش دخیل نبوده است.



در نمایش «سرزمین‌های شمالی»، دخترک ایستاده و می‌گوید:«اگر می‌دونستم آخرین باره که می‌بینمت، همه چیز فرق می‌کرد…» . آدم‌هایی که می‌مانند، بهتر است باور کنند با ندادن اطلاعات به فرد مهاجر، با تصمیم گرفتن به جای او، با عدم برقراری ارتباط صادقانه، سالم و دو طرفه با او، بخشی از وجودش را از بین می‌برند و او را شاید برای همیشه به آدمی ترسو، مشکوک و خود سرزنشگر تبدیل می‌کنند. ما در سرزمینی زندگی می‌کنیم که متاسفانه تعداد عزیزانمان که تصمیم به مهاجرت می‌گیرند کم نیست. شاید به همین خاطر است که برای ارتباط با آدم‌های دور، باید به الگوهای انسانی‌تر برگردیم و توان همذات‌پنداری‌مان را قوی‌تر کنیم. باور کنیم ارتباط معیوب، نتیجه معکوس دارد و با این ارتباط از فرد دور مانده از خودمان، محافظت نمی‌کنیم. با تصمیم‌گیری جای یک نفر دیگر، فرد مهاجر شاید هرگز موفق به پر کردن حفره‌ای که فاصله بین او و آدم‌های عزیزش ایجاد کرده، نشود.
امیر مسعود، امید رستگار و کیاوش این را خواندند
آقای سوبژه (محمد لهاک) این را دوست دارد
برای همراهی در تیوال لطفا درآغاز    وارد شوید
پیش فروش بلیت های نمایش «سرزمین‌های شمالی» به نویسندگی مونا احمدی و کارگردانی شیما عرب با ۴۰٪ تخفیف ۳ روز نخست در تیوال آغاز شد.

لینک خرید بلیت: https://tiw.al/3e5

نمایش «سرزمین‌های شمالی» که تهیه‌کنندگی آن را محمد بحرانی برعهده دارد، سومین تجربه‌ی کارگردانی شیما عرب بعد از نمایش‌های «پینوکیو» و «سالاد فصل» و تازه‌ترین نمایش گروه تئاتر «بوهمی» است.

مونا احمدی، شکیبا فدایی و مجید یوسفی به عنوان بازیگر در «سرزمین‌های شمالی» حضور دارند.

اجرای عمومی این نمایش از تاریخ ۶ اسفند ماه ساعت ۲۰:۱۵ در تماشاخانه انتظامی آغاز خواهد شد.

دیگر عوامل این نمایش عبارتند از: فریبرز کریمی مشاور کارگردان، ملیکا ژیان‌پور دستیار کارگردان، نسرین خرمی طراح لباس، شیما عرب طراح صحنه، آرمان مقدم طراح ویدیو، کسرا پاشایی آهنگساز، پرناز کریمی طراح گرافیک، سهیلا ... دیدن ادامه » ساطع مدیر صحنه، حامد ماهوتی سازنده‌ی تیزر، امیرحسین شجاعی عکاس، نوید آغاز مدیر تبلیغات و محبوبه افتخاری مدیر روابط عمومی.
برای همراهی در تیوال لطفا درآغاز    وارد شوید
خرید بلیت این نمایش با بازی مونا احمدی، شکیبا فدایی و مجید یوسفی روزهای دوشنبه ۶ تا جمعه ۱۰ اسفندماه جمعه ساعت ۱۲ آغاز خواهد شد.
نوید آغاز این را دوست دارد
برای همراهی در تیوال لطفا درآغاز    وارد شوید