آنلاین کمدی کودک و نوجوان
چیدمان
تیوال نمایش کالاندولا
S3 : 05:14:57 | com/org
امکان خرید پایان یافته
۲۳ بهمن تا ۲۷ اسفند ۱۳۹۷
۱۵:۰۰، ۲۱:۰۰ و ۲۲:۱۵
۴۵ دقیقه
بها: ۳۵,۰۰۰ تومان
چند ساله که یازده سالته؟ هنوز هم فقط با چراغ روشن خوابت می‌بره؟ طبیعیه. چون هیچ وقت، هیچ چیز، از یاد هیچ کس نمی‌ره.

یادداشت کارگردان:
اگه این همه سال داشتی تلاش می‌کردی که از ذهنت پاکش کنی و پیش خودت فک می‌کنی که موفق شدی، کالاندولا برات انتخاب مناسبی نیست.

توجه:
۱. این نمایش یک اجرای محیطی است، شماره صندلی‌ها تنها به منظور فروش بلیت است. هر سانس اجرا تنها ۱۱ تماشاگر دارد.
۲. تماشای اجرا برای افراد زیر ۱۶ سال ممنوع است.
۳. لطفا حتما حداقل پانزده دقیقه زود‌تر در عمارت نوفل‌لوشاتو حاضر باشید. در صورت تاخیر (حتی یک دقیقه)، امکان دیدن اجرا وجود ندارد و هیچ مسئولیتی بر عهده‌ی گروه نیست.
۴. در صورت رنج بردن از تنگناهراسی (کلاستروفوبیا) پیش از شروع اجرا، به خانم افشار اطلاع دهید.

» اجرای پیشین این نمایش



- از همراه داشتن فرزندان زیر ۱۶ سال خودداری نمایید.

اخبار

›› نمایش «کالاندولا» به کارگردانی احمد سلگی برای دومین ‌بار به صحنه می‌رود.

ویدیوها

مکان

حافظ، نوفل لوشاتو، بعد چهارراه رازی، نرسیده به خیابان ولیعصر، کوچه زیبا، پلاک ۱، عمارت نوفل‌لوشاتو
تلفن:  ۶۶۴۸۳۷۴۲

«تیوال» به عنوان شبکه اجتماعی هنر و فرهنگ، همچون دیواری‌است برای هنردوستان و هنرمندان برای نوشتن و گفت‌وگو درباره زمینه‌های علاقه‌مندی مشترک، خبررسانی برنامه‌های جالب به هم‌دیگر و پیش‌نهادن دیدگاه و آثار خود. برای فعالیت در تیوال به سیستم وارد شوید
sedreh
درباره نمایش کالاندولا i
من امشب بخاطر اینکه شرط ضروری نمایش رو که حضور یک ربع قبل از شروع نمایش رعایت کنم و احیانا نمایش از دست ندم،چهارراه ولیعصر از ماشین پیاده شدم و تو بارون و سرما پیاده تا عمارت اومدم اما با کمال تاسف نمایش با یک ربع تاخیر شروع شد و ما تمام این مدت تو سرما و بارون بودیم و تقریبا میلرزیدیم.
فکر میکنم همین عامل کافی بود که بخش شاید زیادی از تمرکز از دست بره و من وقتی وارد اطاق اول شدم،تقریبا نصف صحبتها رو از دست دادم چون داشتم گرم میشدم و دست و پاهام میلرزید،بعد از نمایش متوجه شدم همین حس همراهمم داشت که در اطاق اول که اجاق روشن بوده فقط به این فکر میکرده که خودش گرم کنه!!

من کودکی سالم و خوبی داشتم،برای همین خاطره تلخی رو برام زنده نکرد اما حداقل تو اون دو اطاق که من شاهدش بودم مشخص بود که بازیگران داشتن تلاش خودشون برای همراه کردن مخاطب انجام میدادن و بعد هم در اطاق آخر که واقعا به فکر فرو میبرد.
به هرحال ممنونم از تلاش گروه اما ای کاش عوامل جانبی باعث نمیشدن مثل نمایشهای دیگه با تمرکز کامل در جریان نمایش قرار نگیرم!
والا منم خیلی جدی نیم ساعت زودتر رسیدم و هی لرزیدم !
۲۸ اسفند ۱۳۹۷
برای بهره بهتر از تیوال لطفا عضو یا وارد شوید
برای کالاندولا می نویسم. برای کالاندولا باید تمام قد ایستاد. محتوا و حرف، گمشده ی تئاتر این روزهای ماست. همه درگیر کپی های دست چندم از یکدیگر شده ایم. به جای نگاه کردن به شهر و آدمهای اطرافمان و تعریف کردن قصه هایمان (حالا در هر فرمی که مدنظرمان هست) می گردیم ببینیم تئاتر آن ور چه خبرست! حرفی که مد روز باشد چیست. جشنواره ها را بالا پایین می کنیم و از روی دست کارهای جعلی قبلی، کارهای جشنواره پسند بعدی را می سازیم. اما کالاندولا آنقدر حرفش شخصی است که جهانشمول ترین حرف می شود. و بی خود نیست که گفته اند اثر هنری هرچه بومی تر، جهانشول تر.
نمایش با نگاهی به خیابان شروع شد و در آنجا نیز به پایان رسید. تطبیق کامل فرم و این محتوا که زمان گِردست. و ما هرچه کنیم نتیجتا سایه ی گذشته مان را درآینده مان یدک می کشیم. یک اجرای درست محیطی دیدم که تعریف این گونه از تئاتر کاملا منطبق بر آنچه دیدم بود. برخلاف ادا اطوارهای زیادی که تحت این عنوان می بینم.

طراحی: از سؤالهای پی درپی احمد سلگی کارگردان گرفته، تا پیدا کردن طناب، شنیدن دو قصه در دو گوشه ی مختلف عمارت نوفل لوشاتو تا انتهای کار، طراحی نمایش، در خدمت همان سؤال و چالش آغازین نمایش بود. سندروم امتناع از حیات. مسأله این نمایش نه ترحم برای این بچه های قربانی بود نه پرداختن به روح و روان و انگیزه ی متجاوز. کار تئاتر (آنهم اینگونه از تئاتر) که این نیست. اینجا خطی که باید در طراحی اجرا بر ذهن مخاطب کشیده شود، کشیده شد. مسأله ی اجرا همان سندروم امتناع بود که در یک پایان بندی خلاقانه به کمک نور، طراحی لباس درست برای مادر و در رحم قرار گرفتگی مخاطبان نمایش به درستی ... دیدن ادامه ›› اجرا شد.

بازیگری: حتی یک لحظه نتوانستم تصور کنم که این بچه ها آنچه را که می گویند از سر نگذرانده اند. تعامل، رعایت ارتباط چشمی شان با مخاطب که از مهمترین عناصر تئاتر محیطی است و انتقال حس، شگفت انگیز و تأثیر گذار بود.
این پدرشدگی، مادرشدگی، معلم شدگی و... مخاطبان را از انفعال خارج می کرد و در عین حال که همگی می دانستیم این فقط یک تئاترست چنان احساس همذات پنداری ای را در مخاطب ایجاد می کرد که حداقل در اجرایی که من شاهدش بودم از ۱۱ مخاطب ، هفت هشت نفر به شدت اشک می ریختند و متأثر شده بودند. این گریه ها الزاما ضامن موفقیت نمایش نیست. آنچه موجب موفقیت کالاندولا شده به فکر فرو رفتن نهایی و گیج زدن مخاطب است در پایان کار. من اسمش را می گذارم تهران شدگی. این شهر به راحتی آدمی را که حواسش نباشد پس می زند. له کرده و رها می کند. با هزار سؤال. کسی برای کسی دل نمی سوزاند و اوضاع حقیقتا خراب است.
هنوز آمار و ارقام هایی که ابتدای نمایش از دهان احمد سلگی شنیده ام در مغزم سوت می کشد.
من کار قبلی این گروه نمایشی (هذلولی) را دیده بودم و بسیار بیش از پیش به دغدغه ی این گروه که کودکان و سیستم آموزش پرورش هست علاقه مند شدم. امیدوارکننده است که یک گروه جوان و خلاق پیدا شده که برای کودکان می نویسد و به نمایش درمی آورد. میان اینهمه خیانت های زناشویی نوشتن و کمدی های زیرشکمی یا هملت و لیرشاه را به همان شکلی که 4 قرن پیش در انگلستان اجرا می شده؛ اجرا کردن، دنبال کردن تئاتر گروه احمد سلگی غنیمت است. بی صبرانه منتظر اثر تازه ی این گروه هستم.

پ.ن: من در کودکی عاشق بیسکوئیت های ترد نمکی بودم. هنوز هم اگر گیرم بیاید با ولع می خورمشان. این اجرا مرا به سالهای دوری برد. به جایی که مجبورم کرد بعد از تمام شدن اجرا و تنها شدنم در خلوتم در به در ازین سوپرمارکت به آن دکه بگردم تا یک بار دیگر از خوردن این بیسکوئیت ها لذت ببرم و کودکی کنم...
فرنود
درباره نمایش کالاندولا i
داشتم به جمله آقای سلگی که در ابتدای نمایش با چنین مضمونی گفتند: «نرید توی اون اتاقا تا تئاتر ببینید، من تئاترام رو قبلاً جای دیگه ساختم. کالاندولا یه تجربه دیگه‌ست و حرف دیگه‌ای داره.» فکر می‌کردم. راست می‌گوید، «هویت‌ پروانه‌های مرده» را قبلاً به بهترین شکل روی صحنه برده بود. ولی حقیقتاً هرچه بیشتر فکر کردم نتوانستم به مفهوم بهتری برای «کالاندولا» به جز «تئاتر» برسم. آیا تئاتر چیزی جز برای تاثیرگذاری است؟ و چه چیزی تاثیرگذارتر از «کالاندولا»؟
به جرأت کالاندولا نه‌تنها یکی از اثرگذارترین تئاترها، که یکی از موثرترین اتفاقات زندگیم نیز بود.
پایان اجرا هم از نظر من عالی بود. حداقل برای من لازم بود تا همان مسیر را مستقیم بروم به سمت خیابان و با ذهنی پر از درگیریِ نو شده.
«این یکی چیز خیلی ویژه‌ای نیست، توی شهر خودتونه...»

پی‌نوشت: با دوستان که در مورد تجربه‌های مختلف این اثر صحبت می‌کردیم، متوجه شدم که روایت داستان‌های موجود در برخی از اتاق‌ها نسبت به دیگر اتاق‌ها کمی ضعیف‌تر هستند. جدا از اینکه چنین چیزی تا چه حد درست است، خوشحالم که دو داستانی که شنیدم به شکل فوق‌العاده‌ای اجرا شدند. خصوصاً داستان مربوط به «استخر» که با وجود بازی عالی بازیگرش مرا تا مرز نابودی کشاند.
خسته نباشید به آقای سلگی و تمامی بازیگران و دست‌اندر کاران کالاندولا.
شروع اجرا خیلی غیر منتظره بود . جدا از فضایی که درش قرار گرفته بودیم ، سوالات و آمار هایی که در اختیار ما قرار گرفت من رو متوجه این موضوع کرد که این تیاتر پژوهشی ساختار شناسانه در باب یک مسئله بسیار حساس در جامعه ست . عبارت نمایش خوب یا بد در مورد این تیاتر چندان قابل استفاده نیست . شما در این اجرا با فضای جدید و دنیای تلخی مواجه خواهید شد که شاید بخشی از تجربیات کودکی شما در خودش داشته باشه . اما نمایش در پرده آخر خودش به واکاوی متجاوز در فضایی که گویا استعاره ای از اجتماع بوده میپردازه اما حقیقتا توضیح دقیقی از احوالات یک متجاوز ارایه نمیده چرا که این نمایش اساسا نه در باب واکاوی بلکه در قامت روایت خودش رو بروز میده . شاید این نمایش رو بتونیم به عنوان پژوهشی در زمینه آسیب شناسی اجتماعی بدونیم و جدا از مسایل مربوط به کاستی های فرم و گاها محتوای نمایشی به عنوان یک اثر تاثیز گذار به تماشای اون بشینیم .
ولی اگه انتخاب با خود من بود ...
برای پیاده روی از تئاتر شهر تا تجریش ،
برای دیدن خنده ی پدر مادرم ،
به عشق چایی موقع خستگیها
واسه طعم تلخ قهوه ،
برای بوی خاک بارون خرده و چوب سوخته
برای خش خش برگهای پاییز
خیس شدن دستام زیر بارون
برای لذت خوردن بستنی و پیتزا و کره بادوم زمینی
برای نور زرد کم اتاقم
برای اشتیاق صفحه بعد کتابو خوندن
باز هم به این دنیا، با همه ی سختیهاش میومدم
درود. واقعیت این است که من ارتباط زیادی با این نمایش برقرار نکردم. نه کار روانشناسی زیادی صورت گرفته بود و نه شاهد بازی های خوبی بودیم. ارایه آمار و بازی های حسی زیاد به همراه صحنه پردازی های گاها نامرتبط به هیچ وجه کارکرد مطلوبی نداشتند. نمی دانم چطور این همه امتیاز به این اجرا تعلق گرفته است.
نرگس
درباره نمایش کالاندولا i

تئاتری که تا مدتهای طولانی با من زندگی میکنه. تو مسیر نوفل لوشاتو تا مترو حس میکردم بازیگرا وسط راه نگاهم میکنن.
شدم مادر پسری غمگین،بغض گلوم رو گرفت.و وقتی کنار دختر معصوم بعدی قرار گرفتم از اول حرف زدن مظلومانه ش اشک ریختم تا لحظه ی رسیدن به لالایی مادر.
یکی از زیبایی های این تئاتر تلفیق واقعیت و نمایش بود طوریکه برای من جداشدنی نبود.و ممنون که اجازه ی حرف زدن به متجاوز هم داده شد.

و اگر از من بپرسن میای به این دنیا یا نه،شاید یکی از ساده ترین جوابها رو بدم بخاطر پیاده روی از تجریش تا تئاتر شهر میام،حتما میام.
به قول آقای سلگی به شما حسودیم می‌شه. مسیر راه‌آهن تا تئاتر شهر سربالاییه و جون می‌ده برای امتناع از تولد.
۱۸ اسفند ۱۳۹۷
:)
دیشب بعد اجرا و شنیدن این جمله وسط اون هیاهو یادم افتاد خیلی وقته بخاطر مشغله ی کاری ولیعصر گردی نکردم.لازمه با ولیعصر آشتی کنم:)
کلا عاشق پیاده روی هستم.از غرب به مرکز...از مرکز به جنوب...از سرکار تا مترو ....اما هیچجا خیابون ولیعصر نمیشه حوالی چهارراه ولیعصر و میدون و...
۱۸ اسفند ۱۳۹۷
برای بهره بهتر از تیوال لطفا عضو یا وارد شوید
Sepideh ba
درباره نمایش کالاندولا i
نمایش جذاب و متفاوتی بود ازون نمایشهایی که برای مدتها ذهنت درگیرش می شه و توصیفش در چند کلمه و‌جمله واقعا سخته نواوری و‌خلاقیت این تئاتر واقعا ستودنی است.
1- در باب زمان بندی اجرای نمایش
در بند 3 توجه نوشته شده است :
لطفا حتما حداقل پانزده دقیقه زود‌تر در عمارت نوفل‌لوشاتو حاضر باشید. در صورت تاخیر(حتی یک دقیقه)، امکان دیدن اجرا وجود ندارد و هیچ مسئولیتی بر عهده‌ی گروه نیست.
دیشب ساعت 8:37 دقیقه حاضر شدیم . چایی را از کافه عمارت نوفل‌لوشاتو با کلی تاکید که اگر 1 دقیقه ای حاضر می شود سفارش دادم تا با احتساب خوردن بتوانم 8:44 جهت احترام به خود و توجه نوشته شده گروه نمایش در محل نمایش حاضر باشم .
نمایش 09:07 !!! دقیقه شروع شد بدون حتی یک جمله عذرخواهی ( شاید عادت کردیم - یا عادتمان دادند- به عذرخواهی نکردن به دلیل خطاهایمان) . بقول جناب سلگی عزیز این (تاخیر در اجرای نمایش+نگاههای سنگین مسئول کافه که اصرار مرا بی دلیل می دانست) نیز خاطره ای اضافه شد بر خاطرات تلخ قبل.
2-در باب نمایش
الف-بازیها خوب بودند. فضاهای انتخاب شده با موضوعات بیان شده نمایش همخوانی داشتند. (سپاس)
ب-با توجه به اینکه انسانها غالبا در زندگی خود هم خاطرات سیاه ... دیدن ادامه ›› دارند , هم سفید و غالبا خاکستری , پیشنهاد می کنم دو قسمتی بودن نمایش برای هر تماشاگر , صرفا سیاه نباشد تا واقعگراتر و جذابتر بتواند تماشاگر را به خود جذب کند.
ج-با توجه به توضیحات ابتدای نمایش توسط کارگردان محترم , آیا اسپرم تبدیل شده به انسان , حق انتخاب خواهد داشت؟
د- کالاندولا گیاه بومی کشور مصر و خاورمیانه است که از آن برای درمان بیماری های زیادی استفاده می شود ولی آنچه نمایش به بیننده داد خلاف این اسم است . شاید هم معانی دیگری دارد که من نمی دانم .(البته غافل نشویم از اینکه مصرف این گیاه برای خانمهای باردار مفید نیست ولی بازهم ارتباطی نمی توانم پیدا کنم)

و سوال بدون جواب من :
چرا 11 نفر؟آیا 11 تاکیدی بر مفهومی دارد؟
9 , 11 , 33, 72 اعداد مقدس فراماسون ها :))
۱۳ اسفند ۱۳۹۷
اجرای سری پیش 10 نفره بود، بعید می دونم معنای خاصی داشته باشه، شاید با توجه به اینکه توی سالن دیگه ای اجرا میشه (سری پیش باران بود), یک اتاق بیشتر در اختیارشان هست.
۱۴ اسفند ۱۳۹۷
کالاندولا جدا از معانی دیگه ای که دوستان هم گفتن یعنی "گل همیشه بهار". این گل گلیه که از بین نمیره و مصداق اینه که دردا و آسیب هایی که نشون داده شد هم برای همیشه همراه با اون بچه ها میمونه و از بین نمیره.
۲۸ اسفند ۱۳۹۷
برای بهره بهتر از تیوال لطفا عضو یا وارد شوید
لیلا مظاهری
درباره نمایش کالاندولا i
نمایشی متفاوت، خاص و برای من بسیار دلچسب. نمایش ساعت 11 شب شروع شد و من خسته از یه روز کاری طولانی و با کلی شوق و ذوق رفتم. از همون ابتدای نمایش که تو حیاط نوفل لوشاتو نشستیم فهمیدم باید انتظار یه نمایش خاص رو داشته باشم. برای من تجربه ی بی نظیری بود و خیلی تحت تاثیر بازیهای خوب بازیگرهایی که نصیب من شدند، قرار گرفتم (سهم من طناب سبز بود رنگ محبوب من). تجربه ی تماشای نمایش چهره به چهره برای من عالی بود. از آقای سلگی و همه ی بازیگران خوب این نمایش خاص و خوب ممنونم. امیدوارم باز هم شاهد این نوع نمایشها باشیم.
سلام وقتتون بخیر ، میشه بیشتر توضیح بدید که موضوع این نمایش چیه؟ البته بدون اینکه موضوع لو بره ، اینجور که من متوجه شدم از نوشته شما برای هر بیننده یک نمایش اجرا میشه درسته؟ !!
۱۲ اسفند ۱۳۹۷
جناب جباری عزیز من تا اونجا که متوجه شدم برای هر شخص یه نمایش اجرا میشه و احتمالا با هم فرق میکنند.
متاسفانه موضوع رو نمیتونم اعلام کنم ولی به صورت کلی دردهای اجتماعیه.
۱۲ اسفند ۱۳۹۷
بسیار سپاس گذارم بابته وقتی که گذاشتید
۱۲ اسفند ۱۳۹۷
برای بهره بهتر از تیوال لطفا عضو یا وارد شوید
میم الف
درباره نمایش کالاندولا i
لطفا اگر نمایش را ندیده‌اید، این نوشته را نخوانید.
چند روز گذشته با خودم کلنجار رفتم اما نتوانستم.
باید همین‌جا مینوشتم از این نمایش، که شاید گروه نوشته‌ام را بخواند.
این صفحه‌ی تیوال را فقط برای نوشتن این متن باز کردم.
خسته و گرفته به محل نمایش “عمارت نوفل‌لوشاتو” رسیدم و انتظار تئاتری کاملا معمولی را داشتم. [بلیط این نمایش اتفاقی به دستم رسیده بود.]
از همان شروع نمایش همه‌چیز عجیب بود
سهم من طناب قرمز رنگ بود...
من جمله به جمله و کلمه به کلمه اشک ریختم
من بزرگ‌ترین راز زندگیم رو به بازیگر اون اتاق گفتم!
هنوز بهت زده‌ام.

اتاق بعدی
و من که مو به تنم راست ... دیدن ادامه ›› شده بود و چشم‌های تنها و غمگین بازیگرش را فراموش نمیکنم.

و صحنه‌ی خشن و در عین حال ساکن و در عین حال غم انگیز پایان..........
آقای سلگی
اگر این نوشته را خواندی، بدون که انتظار من رو از تئاتر بالا بردی
و بازیگر‌های نمایشت رو فراموش نخواهم کرد.
میم.الف
پیام مقیمی
درباره نمایش کالاندولا i
سلام
به نظرمیرسد عده ای بدلیل کنجکاوی به خاطر بعضی نوشته ها راجع به نمایش ، حضور پیدا میکنند و‌در انتها بی کیف برمیگردند.
سلام ببخشید متوجه منظورتون نمیشم ، مگه شما چجوری یک تئاتر رو برای دیدن انتخاب میکنید ؟؟؟؟
۱۲ اسفند ۱۳۹۷
سلام
در آیین نگارش گذاشتن چند علامت سوال ( یا تعجب و ...)نادرست مینماید ویکی کافیست. یعنی ایده آل آنست که به اندازه بود باید نمود خجالت نبرد آنکه ننمود و‌بود.
۱۲ اسفند ۱۳۹۷
برای بهره بهتر از تیوال لطفا عضو یا وارد شوید
کالاندولا.... کالاندولا... کالاندولا....
برای من یک لابراتوار است...
لابراتواری لذت بخش...
لذتی از جنس شناخت...
شناختی دردناک...

این نمایش من رو در دو موقعیت متفاوت و بسیار ناب قرار میده.
اول باعث میشه ببینم، بشنوم، لمس کنم و تجربه کنم که یک قربانی(میتونه هرکدوم از ما باشه) در زندگیش از یک اتفاق چه تاثیر عمیق و مخربی رو دریافت کرده. اتفاقی ... دیدن ادامه ›› که شاید انجامش توسط عامل، بسیار طبیعی، موجه و درست باشه. اتفاقات ریز و درشتی که بصورت روزانه برای دیگران رقم می زنیم و از نظر خودمون کاملا طبیعی، موجه و درستند ولی تاثیری عمیق و مخرب بر اونها میذارن.

دوم من رو در مقام عامل اون اتفاق قرار میده. بدون اینکه واقعا کاری انجام داده باشم، ابعادی پنهان و خاموش از روان و هویت خودم رو می بینم. به عنوان بخشی از روان بشری. از نظر من این کار یک گروتسک هم هست. تجربه ای بی نظیر.

این دو، شرایطی برای شناخت ایجاد می کنه که هرگز نمیشه جایی تجربه ش کرد. مگر اینکه...
دست مریزاد


ایستادن جلوی بازیگران کالاندولا، احساسی مشابه ایستادن جلوی یک هیتر برقی بهم میده... نوری خیره کننده و حرارتی که تا استخوان حس میشه. انرژیی که از نگاه، صورت و وجود این عزیزان ساتع میشه...
براوو...
خوندن نمایشنامه مرد بالشی از مک دونا برای من، دو تا نکته و پرسش اساسی به همراه داشت:
تجربه این دنیا به تمام اتفاقات دردناکی که در پسِ اون نهفته است، می ارزه؟
و اینکه حادثه های آزار دهنده و ترسناک دوران کودکی ، کجای زندگی ما رو در آینده هدف قرار میدن؟

تئاتر محیطی کالاندولا با ظرافتی خاص و فضاسازی‌ خلاقانه و اضافه کردن نقش واقعیِ پدر و مادر در ثبت خاطره‌های تلخ، تماشاگر رو به خوبی هر چه تمامتر درگیر نمایش میکنه، کاری که خوندن نمایشنامه مرد بالشی برای من نکرد (البته من طناب سفید رو دنبال کردم، نمیدونم در باقی رنگ ها تاثیرات پدر و مادر تا چه اندازه بوده)

چقدر عالی بود، دست مریزادِ ویژه به تمام عوامل، بخصوص کارگردان
از اینکه امسال تونستم نمایش های تن شوری و کالاندولا رو ببینم خیلی خوشحالم
#تجربه_گرانبها
دقیقا برای من هم سوال پیش اومده که سناریوی طنابها با رنگ دیگر چه بوده. من هم مثل شما طناب سفید بهم داده شد.
و در مورد سوالی که ابتدای پیامتون نوشتید، واقعا این سوال توی ذهن من هم پررنگ شده. نمی‌دونم.
۱۰ اسفند ۱۳۹۷
https://vimeo.com/133267312

برای دسترسی راحت تر.
۱۱ اسفند ۱۳۹۷
آقای یزدی به نظر بنده گروه نویسندگی با نمایش ۲،۳ اپیزود از این نمایش به هر شخص، و قرار دادن مخاطب در تجمعی از این افکار و خاطرات تلخ که در قسمت آخر نمایش اتفاق افتاد، به خوبی تونست تفکر خودش رو بر روی ذهن تماشاگرش پیاده کنه و دیدن همین سه اپیزود برای هر نفر کافی بوده

خانم نوری ممنونم بابت لینکی که قرار دادید، چقدر این کلیپ حال و هوای اون قسمت از نمایش رو داشت
۱۱ اسفند ۱۳۹۷
برای بهره بهتر از تیوال لطفا عضو یا وارد شوید
خنده‌داره
که باید برای دکتر و وکیل شدن آموزش ببینن ولی برای پدر و مادر شدن، نه
هر هالویی می‌تونه پدر و مادر بشه
حتی لازم نیست توی سمینار یه روزه شرکت کنه

جز از کل
استیوتولتز
خیلی عالی بود...واقعا لذت بردم...
با کارگردانی بی نظیر آقای سلگی و فضاسازی عالی و بازی تاثیرگذار بازیگرا واقعا یه تجربه ی جدید از تماشای تاتر داشتم...چون اجراهای قبلی کالاندولارو ندیدم و این اجرای فرد به فرد برام جدید و جذااب بود.
واقعا مشتاقم مجدد برم و اتاقای دیگه ام ببینم
به نظرم گزینه ی کاهش جذابیت رو فعال کنید :)
۰۷ اسفند ۱۳۹۷
برای بهره بهتر از تیوال لطفا عضو یا وارد شوید
samiraaaa.rz
درباره نمایش کالاندولا i
عاشق این جور نمایشا هستم حتما میام
شاهین
درباره نمایش کالاندولا i
بی نظیرید، بی نظیر

امروز برای دومین بار کار رو دیدم،
نسبت به دفعه ی پیش تغییراتی داشت که کار رو خیلی جذاب تر از قبل هم کرده بود.
هم شروع و توضیحات خود آقای سلگی هم از اتاق اول به اتاق دوم هدایت کردن، مخاطب رو با اسم خودش صدا زدن و تاثیرگذاری بالاتر و هم در پایان استفاده از گوشی موبایل و اون فرد متجاوز که بین ما قرار گرفته بود.
فقط از نظر پایان، پایان بندی نهایی بار قبل که در تماشاخانه ی باران دیدم بنظرم جذاب تر بود، همون که باز بازیگرها هرکدوم امون رو تک تک تا یه جایی همراهی می کردن و صحبت می کردن فرد به فرد باهامون تو خیابون و بعد رهامون می کردن تاثیرگذارتر بود ( به نسبت اینکه همه رو با طناب نهایی به بیرون هدایت کردن امروز) همینطور اون عکس بچه ها هم که پشت هرکدوم چیزی نوشته شده بود و تو این اجرا نبود ... دیدن ادامه ›› هم جالب بود.
همگی بی نظیر بودن، به خصوص بازی عالی دو عزیزی که من دیدم.
در حین اجرا بارها بغضم رو فروخوردم تا گریه ام جاری نشه،
امروز که برای بار دوم میومدم به دیدن نمایش کمی استرس داشتم، چون می دونستم محتوای کار چیه، حتا یکی دوبار خواستم نیام و بلیتم رو واگذار کنم، اما چه خوب که اومدم، مطمئنم بار بعدی هم خواهم اومد.
خلاصه که ممنون و ممنون و ممنون
و خدا قوت
همیشه بدرخشید

اگه این نمایشو نرفتین ببینین باختین و تباهین.
اگه تئاتر دوست دارین و باز هم نرفتین قول میدم یکی از بهترین ، تأثیر گذارترین و به یاد موندنی‌ترین تئاترهای عمرتونو از دست دادین که یقینا چیزی حتی یک درصد شبیهشو هیچ‌جا نمیتونین ببینین و احمد سلگی (کارگردان) و بازیگراش به نظرم بدجوری خوب کار کردن و خسته نباشن همشون. 45 دقیقه لذت بردم . ترکیبی از لذت ، درد ، ترس و بغض. عالی!
هر چیز بگم اسپویل میشه
میتونم بگم اول از خانم افشاری برای لطف امروز ممنونم
و دوم دست تک تک بازیگران رو می‌بوسم که زجرهای بشری رو پیش از تجلی فریاد زدنند و ......
ما پدران و مادران بیماری هستیم که فرزندان بیمار بالا می آوریم

به همه رفقا مواجهه با این اثر رو توصیه میکنم
میخوایم باهاش مواجه بشیم ولی نمیتونیم جناب لهاک
امیدوارم حداقل تمدید بشه که ما هم بتونیم بریم این کار رو
۲۹ بهمن ۱۳۹۷
جناب هنزکی
با شما موافقم جناب گلسرخی بیان فصیح وقلم شیوایی دارند من هم تلمذ میکنم از ایشون بجا کوتاه میگوید و مینویسند
۳۰ بهمن ۱۳۹۷
در به روی شوقِ ما بستن، ندارد حاصلی
از توجه، رخنه در دیوار می‌سازیم ما
صائب تبریزی
۳۰ بهمن ۱۳۹۷
برای بهره بهتر از تیوال لطفا عضو یا وارد شوید