// رابینسون کروزوئه ها //
همان طور که قبلاً اشاره کردم یک چیزی داریم اسمش مُد هست.. مثل پارسال، سال هملت و امسال، سال مکبث هست..
اما یکسری ژانرهای فرعی هم مثل اجازه " کاریافتن و معامله با حکومت " هم دو سال مُد شده، ۱۴۰۱ در عمارت ارغنون کاری دیدیم در مورد آلمان و معامله هنرمندی برای بقا..
امسال کابوس ها را دیدیم، الان این " همکارها "
یادم هست در اواخر دهه ۷۰ شمسی چند سریال و فیلم و کارتون از تلویزیون که کشتی غرق میشه ساخته شده در دهه ۷۰ میلادی با مضمون اینکه یک نفر، یک خانواده، چند نفر توی جزیره ای در وسط اقیانوس گیر می کنند و مجبور می شوند زندگی می کنند...
بگذریم..
شکل چیدن میزان ها بالای ۵۰ درصد از کابوس های آنکه می میرد، کپی برداری شده... غیر از دیوارهای نایلونی و کسانی که گوش سپاردند که نُماد ... دیدن ادامه ›› جاسوسی در شوروی و نیز زندگی اشتراکی در گنجه است، اجرا فاقد خلاقیّت لازم است و ریتم تُند ایرادات این اجرا را می پوشاند و قسمت هایی مثل پزشک از کار بیرون می زند...
این اجرا مولوی تجربه گرا، نهایت جایش تو شهرزاد است نه سمندریان...
در نهایت هم پایان بندی خیلی ساده و جمع کردن موضوع بین استالین و بلوکاف حل می شود، بهتر بگم سرهم بندی...
کُمدی کار درنیامده...
و نیز لباس های نظامی چیزی از روس بودن را نشان نمی دهد..
حتی به طور نمادین نیز عکس بزرگ استالین روی صحنه نیست...
می توانست داستان در مورد هر کشور کمونیستی دیگر مثل کوبا هم باشد...
وقتی قراره داستان روسی بشنویم و فضای روسی ببینیم بهتر بود کارگردان روی آن فرهنگ مطالعه می کرد..
کم دانشی کارگردان اثر در طول اجرا موج می زند..
کار شتابزده است...
همه چیز فدای ریتم و البته کمی خنداندن برای خسته نشدن تماشاگر و در نهایت سرهم بندی...

در کل ۷ از ۲۰ نمره آن هم به خاطر زحمت...
و این تئاتر مردود شد...
متن رابینسون کروزوئه ای اش حداقل برای مخاطبان ۲ سال اخیر کهنه است و کارگردانی هم بدتر از متن...

از دیدن این تئاتر ناراضی ام و هر چی حالِ خوب و سرخوشی دیشب از دیدن کار مجتبی جدی را زدم، پَروند...

توصیه به ندیدن دارم...