به مهر هم‌کلاسی گرامی‌ام که از نمایش «بیژن و منیژه» آگاه بود، به تماشای آن نشستم. شگفت‌زده‌ شدم؛ به جز صدای موسیقی که گاهی بلندتر از گفتگوی بازیگران می‌شد، کمترین ایرادی نمی‌توانم بگیرم. طراحی پوشاک بی‌اندازه خوب بود (به‌ویژه لباس کیخسرو، با آن نقش‌های طلایی خوش‌نشسته بر پس‌زمینهٔ نیلی)، گفتگوهای بسیار سخت از دل شاهنامه که بازیگران به‌خوبی از بر بودند، صدای خوش خوانندگان، موسیقی نوازندگان و رامش رامش‌گران هم بر دل می‌نشست. شب خوشی داشتم.