در حافظه ی خانه
هر از گاهی
باد
پرده ای را می رقصاند
و بوی تلخ پشیمانی
تر می شود...
پنجره
قهر خورشید را
بر سر خانه می کوبد...
و ساعت
ثانیه ها را...
حافظه ی خانه خالیست...
هیچکس نیست
هیچکس...
تنها
موسیقی باد
دود سیگار
نوازش
گرما
تنش
مرگ... .


از: خود