سیک ها

در ایران جمعیتی از سیک‌ها زندگی می‌کنند. آنها بیشتر در زاهدان سکونت دارند.

در مرکز شهر زاهدان در استان سیستان و بلوچستان ایران از سال‌های پیش، جمعیتی از کشور هند موسوم به «سیک» را در خود پناه داده‌است. با گذشت بیش از هشتاد سال از زندگی گروه مزبور در شهر زاهدان، به نظر می‌رسد این گروه همچنان هویت اجتماعی قومیِ خود را در محیطی ناهمگون حفظ کرده‌اند.

سیک‌های تهران در حوالی میدان بهارستان گورودواره ای به نام گورو ... دیدن ادامه ›› نانک دارند.

در شهر آبادان در گذشته سیک‌های مهاجری که برای اشتغال آمده بودند زندگی می‌کردند. خیابانی که امروز در آبادان سیکلین(sick line) نامیده می‌شود محل زندگی سیک‌ها در آبادان بوده‌است

پی نوشت:

گورو نانک در سال ۱۴۶۹ در خانواده‌ای از طبقه کشاتریاها در یکی از روستاهای لاهور به دنیا آمد. او از عرفای مسلمان و هندو استفاده کرد. سپس به کشورهای اسلامی و زیارت مکه رفت و سرانجام آئین سیک را که آمیزه‌ای از هندوئیسم و اسلام است، تأسیس کرد و در سال ۱۵۳۹ در گذشت.

گورو ناناک تعلیم می داد که «تنها معبدی که مهم است،درون ماست.


موهیندر سینک پت والیا» از هیئت امنای سیک‌های ایران در باره حضورشان در تهران می‌گوید: «پیشینه حضور هندی‌ها در ایران به بیش از ۱۲۰ سال می‌رسد. عده‌ای از آنها جزو سربازان هندی ارتش انگلیس و بقیه تاجران هندی ساکن دزد آّب بودند. اغلب تاجران به خاطر مجاورت هند با ایران چای، پارچه، شکر و ادویه به ایران حمل می‌کردند. در آن زمان کشوری به نام پاکستان وجود نداشت بلکه هندوستان با ایران هم مرز بود. بعدها با درگیری فرقه‌ای در هند و پاکستان، تجارت با هندوستان دچار رکود شد، از این‌رو اغلب تاجران ساکن در زاهدان برای رونق کار به بیرجند، اصفهان، تهران و مشهد کوچ کردند. این دسته از سیک‌ها برگه اقامت داشتند و به آسانی در داخل ایران‌ تردد می‌کردند. بعدها بچه‌هایی که در ایران متولد شدند به تابعیت ایران درآمدند و شناسنامه و گذرنامه ایرانی گرفتند. اما بیشتر هندی‌های میانسال و سالخورده اغلب تبعه هندوستان هستند. جوانان هندی متولد در ایران حتی به خدمت سربازی نیز اعزام شدند و به خاطر اعتقادات مذهبی مبنی بر کوتاه نکردن موی سر، مسئولان حکومتی آنها را از تراشیدن موی سر در دوره سربازی معاف کردند.

در زمان جنگ جهانی اول خط آهن هند تا نزدیکی میرجاوه در مرز ایران امتداد یافته بود. یادمان باشد در آن زمان کشوری به نام پاکستان نبود و ما با کشور هند همسایه بودیم. در سال ۱۹۱۸ میلادی، ۶۰۰ کارگر هندی برای ساخت امتداد خط آهن از طریق دزدآب (اسم قدیم زاهدان) و میرجاوه به خاک ایران آمدند. ساخت راه‌آهن، راه ارتباطی ایران با هند را تسهیل کرد که نتیجه آن رونق تجاری دزدآب و استقرار تجار هندی در منطقه بود. در زمان رضاشاه، جمعیت دزدآب(زاهدان) حدود ۵ هزار نفر بود که حدود ۳ هزار نفر از آن را اتباع خارجی تشکیل می‌دادند. در سال ۱۳۱۴ شمسی، رضاخان با دیدن سیک‌های هندی در زاهدان، به خاطر پوشش ظاهری ریش و عمامه آنها، این شهر را «زاهدان» نامید. برای شناخت هرچه بیشتر آنها با دو نفر از ریش‌سفیدان جامعه سیک‌ها در منطقه ۱۲ گپی زده‌ایم که خواندنی است

پی نوشت دوم :
ســیک‌ها یا پیروان آیین سیک، معبدی در محدوده خیابان صفی‌علی‌شاه دارند؛ معبدی کــه تنها با اکتفا به نمای بیرونی آن نمی‌توان آن را تشخیص داد. تابلو کوچکی کنار در ساختمان به چشم می‌خورد که این ساختمان و نیایشگاه را معرفی می‌کند. نیایشگاه هندوها یا معبد سیک‌ها در تهران محلی است برای اجرای آیین‌های مذهبی آن‌ها و همچنین اجرای مراسمی مثل جشن ازدواج.

در حال حاضر حدود ۵۰ خانواده با اصلیتی هندوستانی و معتقد به آیین سیک‌ها در محله دروازه شمیران زندگی می‌کنند و مدرسه و معبدی برای خود دارند. معبد سیک‌ها یکی از متفاوت‌ترین نیایشگاه‌های مذهبی در شهر تهران است.

آدرس:
تهران، میدان بهارستان، خیابان صفی علیشاه،خیابان حمید رضا مصباح،خیابان ظهیرالاسلام،کوچه مشیر المعظم

در ورودی دیگر آن در خیابان نورمحمدی، بن‌بست عرب‌نیاست و پشت این ساختمان در کوچه‌ درویش، مدرسه‌ هندی‌ها به نام «کندریا ویدیالایا» قرار دارد. مدرسه هندی‌ها نیز به همت سیک‌های ایران در سال ۱۹۶۳ بنا شده که امسال پنجاه و یک سالگی آن را جشن گرفتند.