تالار وحدت
تئاترشهر تهران
تماشاخانه ایرانشهر
مجموعه تئاتر لبخند
خانه نمایش مهرگان
عمارت هما
عمارت نوفل لوشاتو
تئاتر هامون
تالار مولوی
تماشاخانه سنگلج
تالار هنر
تماشاخانه هیلاج
بلک باکس ایرانمال
خانه هنرمندان ایران
تماشاخانه طهران
خانه نمایش داSB > com/org | (HTTPS) localhost : 14:48:36
با خرید بلیت از تیوال، برای رفت و برگشت با تپسی، تخفیف میگیرید! ... اطلاعات بیشتر
ورق الخیال تنها به اندازه "قاب قوسین او ادنی" با یک شاهکار تمام عیار فاصله دارد. (۸/۵ از ۱۰)
این کار از نظر اصالت تألیف و اورجینالیتی، ... دیدن ادامه ›› سطح دغدغه مندی و عمقی که دارد و همینطور فرم و اجرا مهمترین و بهترین نمایش تا اینجای سال است. (دست کم نسبت به کارهای متعددی که دیدم)
متن در عین اینکه توانسته نقاب تاریخی به چهره بزند، روان است و گویا و پر از ارجاع. این ارجاعات که گستره تاریخی وسیعی را در بر میگیرد، در قالب تضمین، تلمیح و پارودی است به متون کهن و به ویژه شعر کلاسیک فارسی (از رودکی گرفته تا حافظ) و یکی دو ارجاع به شعر معاصر از جمله شعری که شاملو در مرثیه فروغ سروده است...
ورق الخیال هجویه ای تندست بر حاکمیت وهم و خیال و خرافات که در اواخر دوران صفویه و عهد پادشاهی شاه سلطان حسین بنگی مافنگی بر دربار و مردم دربند آن سایه انداخته در حالیکه محمود افغان پشت دروازه های اصفهان رسیده است. همچنین در لایه های زیرین، نقدی جدی، طعنه آمیز و نیش دار به ذهنیت گرایی افراطی و نگاه سوبژکتیو حاکم بر ادبیات کهن و به ویژه شعر کلاسیک فارسی دارد.
از نظر فرم، کار رگه هایی از تئاتر بولوار فرانسه دارد که با قصه گویی های تو در توی کروماتیک هزار و یک شبی ایرانیزه شده است و با ترفند قصه پردازی بر اثر استعمال افیون (ورق الخیال = برگ سبز =حشیش= بنگ = گل) خوب هم درآمده است.
صحنه مدورست و مفهوم دوری باطل را در زیرساخت تداعی میکند.
این دور که در فرم کار هم وجود دارد، تأثیر و تأثرات سیاسی - اجتماعی عقاید خرافی، آنتولوژی معیوب و دور از واقع عهد صفوی و همچنین شعر کلاسیک انتزاعی، مبالغه آمیز و خیال محور سبک عراقی و هندی و جامعه خوابزده و خیال پرست ایرانی آن دوره را نشان می دهد و همه اینها را به یک اندازه نشانه میگیرد.
حسین پناهی میگفت: شک دارم به ترانه ای که زندانی و زندانبان هر دو آن را زمزمه میکنند. ترانه ای که زندانی و زندانبان ورق الخیال در ته سیاهچال جهل میخوانند همان ورق الخیال، برگ سبز و افیون خیالست. و استعاره از وضعیتی است که ناظر بجای شجاعت دیدار با واقعیت سهمناک و دخل و تصرف در آن، در عالم خیال و هپروتی خودخواسته سیر مینماید و اینگونه از مصاف با عینیت خارجی شانه خالی میکند و حتی دیگر آن را نمی بیند.
این کار معرکه اجرا و بازیگری است. برای تسلط بر موقعیت های دراماتیک، دیدن میمیک صورت، تکنیک ها و ظرافتهای بازیگری حتما از باکس وسط ردیف اول تا سوم کار را ببینید.
این کار از نظر اصالت تألیف و اورجینالیتی، ... دیدن ادامه ›› سطح دغدغه مندی و عمقی که دارد و همینطور فرم و اجرا مهمترین و بهترین نمایش تا اینجای سال است. (دست کم نسبت به کارهای متعددی که دیدم)
متن در عین اینکه توانسته نقاب تاریخی به چهره بزند، روان است و گویا و پر از ارجاع. این ارجاعات که گستره تاریخی وسیعی را در بر میگیرد، در قالب تضمین، تلمیح و پارودی است به متون کهن و به ویژه شعر کلاسیک فارسی (از رودکی گرفته تا حافظ) و یکی دو ارجاع به شعر معاصر از جمله شعری که شاملو در مرثیه فروغ سروده است...
ورق الخیال هجویه ای تندست بر حاکمیت وهم و خیال و خرافات که در اواخر دوران صفویه و عهد پادشاهی شاه سلطان حسین بنگی مافنگی بر دربار و مردم دربند آن سایه انداخته در حالیکه محمود افغان پشت دروازه های اصفهان رسیده است. همچنین در لایه های زیرین، نقدی جدی، طعنه آمیز و نیش دار به ذهنیت گرایی افراطی و نگاه سوبژکتیو حاکم بر ادبیات کهن و به ویژه شعر کلاسیک فارسی دارد.
از نظر فرم، کار رگه هایی از تئاتر بولوار فرانسه دارد که با قصه گویی های تو در توی کروماتیک هزار و یک شبی ایرانیزه شده است و با ترفند قصه پردازی بر اثر استعمال افیون (ورق الخیال = برگ سبز =حشیش= بنگ = گل) خوب هم درآمده است.
صحنه مدورست و مفهوم دوری باطل را در زیرساخت تداعی میکند.
این دور که در فرم کار هم وجود دارد، تأثیر و تأثرات سیاسی - اجتماعی عقاید خرافی، آنتولوژی معیوب و دور از واقع عهد صفوی و همچنین شعر کلاسیک انتزاعی، مبالغه آمیز و خیال محور سبک عراقی و هندی و جامعه خوابزده و خیال پرست ایرانی آن دوره را نشان می دهد و همه اینها را به یک اندازه نشانه میگیرد.
حسین پناهی میگفت: شک دارم به ترانه ای که زندانی و زندانبان هر دو آن را زمزمه میکنند. ترانه ای که زندانی و زندانبان ورق الخیال در ته سیاهچال جهل میخوانند همان ورق الخیال، برگ سبز و افیون خیالست. و استعاره از وضعیتی است که ناظر بجای شجاعت دیدار با واقعیت سهمناک و دخل و تصرف در آن، در عالم خیال و هپروتی خودخواسته سیر مینماید و اینگونه از مصاف با عینیت خارجی شانه خالی میکند و حتی دیگر آن را نمی بیند.
این کار معرکه اجرا و بازیگری است. برای تسلط بر موقعیت های دراماتیک، دیدن میمیک صورت، تکنیک ها و ظرافتهای بازیگری حتما از باکس وسط ردیف اول تا سوم کار را ببینید.
برای بهره بهتر از تیوال لطفا عضو یا وارد شوید
+۲,۱۰۶,۰۰۰ نفر
+۳۵,۲۱۰ برنامه
+۱۲,۷۲۱,۰۰۰ بلیت
+۲۰۰,۰۰۰ بازدید
۵۷,۳۷۶ برگه
۹,۹۲۵ آلبوم
۵,۶۵۵ پادکست
