چه بسیارند نمایش های ارزشمندی که بسیاری از آن بی خبر هستند. قربانگاه یکی از همین نمایش هاست. یک اتفاق تلخ، در یک فضای غیر معمول، پرده از نیت ها و پیچیدگی های روابط انسان ها کنار می زند. بازی ها روان و تا حد قابل قبولی باورپذیر است. ایده های کارگردانی هر چند ممکن است در آثار دیگر نیز دیده شده باشد اما به تاثیرگذاری فضا کمک کرده و در خدمت اثر بود. تنها نکته ای که هنوز ذهن من را درگیر کرده و پاسخی نیز برای آن نیافتم، چرائی استفاده از ویدئو پروژکتور و آن نمای داخل آسایشگاه بود. 2 خطر در استفاده از این تکنیک وجود دارد. اول آنکه همانطور که دیشب رخ داد قطع شدن ارتباط باعث سردرگمی تماشاگر شد و دوم اینکه در بعضی از صحنه ها همزمانی اجرا و دیدن تصاویر از روی پرده باعث از دست رفتن تمرکز تماشاگر در پیگیری اتفاق اصلی در حال وقوع می شد. احساس می کنم که حذف شدن ویدئو پروژکتور، تاثیری در شیوه ی اجرا نخواهد داشت و باعث می شود تماشاگر حداکثر تمرکز خود را روی اجرا بگذارد. چرا که جنس این نمایش از آن دست نمایش هایی است که تماشاگر را قدم به قدم تا انتها و فصل نتیجه گیری پیش خواهد برد.
به امید موفقیت های روز افزون