کاتارسیس
نمایش رقص پا نماینده قدرت حقیقت و قدرت قصه است.
رقص پا اولین تجربه بازی تک پرسوناژ حسن مختارآبادیست.
نمایش با قدرت و به سرعت بند اتصال خود را به تماشاگران متصل می‌کند و تماشاگر را با خود در سفر زندگی نقش اصلی داستان همراه می کند ، تاثیر بازی به جا و واقعی حسن مختارآبادی و همچنین وجود هسته مستند نمایشنامه تمامی تماشاگران را در رولرکوستری احساسی به شرم و گریه و خنده و تمجید وا می دارد، به گونه ای قدرتمند که حتی عوامل پشت صحنه که بار ها این نمایش را دیده اند نیز توان مقابله با احساسات حقیقی خود را نداشتند و برای چندمین بار گریستند و خندیدند.
نمایشنامه آیینه ای تمام قد بود که زشتی ما را به رویمان آورد و ما را شرمسار کرد. ترسهایمان از ناشناخته ها ، تسلط خرافات به افکارمان ، قضاوت منشعب شده از نادانیمان و همچنین ضعفمان در مقابل موفقیت دیگران ، عشقمان به سادگی و حقیقی بودن آدم ها از جمله مضامینی بود که در نمایشنامه به خوبی به آن ها پرداخته شده بود.
کاتارسیس مفهومیست که امروزه در نمایش های کمی شاهد آن هستیم ،تجربه و دیدن این اتفاق بسیار خالص که از یونان باستان تا به امروز آرزوی بسیاری ... دیدن ادامه ›› از نمایشنامه نویسان و بازیگران و کارگردانان بوده و هست، بسیار جذاب و انسانی بود .
بازیگر از تمامی ابزار های بازیگری خود به خوبی استفاده کرده بود و با توجه به محدودیت فیزیکیی که دارد از بدن خود نیز به خوبی استفاده کرده بود.
از کاستی های بازی میتوان به مونو تون بودن در دیالوگ گویی و نبود تفکیک لحنی کافی کارکتر های جانبی نسبت به هم اشاره کرد.
در مجموع نمایش رقص پا به تهیه کنندگی نادر فلاح ، کارگردانی محسن میرزایی و بازی حسن مختار آبادی دغدغه مند ، جذاب و دارای کشش بسیار خوبی برای مخاطب است. دیدن آن را توصیه می کنم.
با تشکر از تیم اجرایی و جناب محسن میرزایی.