خب، «اتاق زبان» یک تئاتر است و یک تئاتر خیلی خوب است؛ در حالی که بسیاری از آثار روی صحنه اصلا تئاتر نیستند: آثار نمایشی عمدتا ضعیفی هستند که به اشتباه در مدیوم تئاتر در حال روایت اند.
متن کوبنده است، خرده پیرنگ های درستی ( هر چند کمی غلیظ ) دارد و در اجرا هم، روایتگری و اکت ها حساب شده ( و نه مهندسی شده ) است. بازی ها بسیار خوب هستند و به جا ؛و از تمامی المان های تئاتر به خوبی استفاده شده.
من شب اول اجرا را دیدم و از این جهت عده ای از ایراد ها شاید رفع شده باشد؛ اما همچنان مسائلی وجود داشت که توی چشم می زد: در مقاطعی، داستان فدای حفظ منطق و الگوی روایی می شد و این ایجاد ابهام می کرد ، مثلا در رابطه ی شخصیت نویسنده با رقصنده و تماسی که بازجو در اینباره دریافت می کند. ایراد عمده دیگر در آکسسوار بود که شاید مربوط به بودجه باشد، شاید شب اول اجرا و شاید انتخاب اشتباه: مرتضی مظلومی به بهترین شکل در فریادش درد حاصل از شکنجه را نشان می دهد، در حالی که با یک چوب که هفت لایه پارچه پیچی شده شکنجه می شود. خب این ها ایراد های تقریبا کم اهمیتی هستند که اگر نبودند، اثر برای من رو به کمال می رفت. همچنین نورپردازی در اجرا خوب بود، اما به نظر من امکان بهره برداری بیشتری از نور در خدمت روایت وجود داشت.
در مجموع، «اتاق زبان» اثر بسیار خوبی است و حسن معینی باز همچنان جزو بهترین های حال حاضر تئاتر ایران است.
آیا ارزش دیدن دارد؟ بله، ارزش چندبار دیدن را هم دارد.