از همه نظر لذت بردم
از ریتم بالای اجرا، مهارت های حیرت انگیز بدن و بیان بازیگران، تعلیق ها و سکوت ها، نگاه های عمیق رو به تماشاگر مجتبی بیات و حمید رحیمی، مونولوگ میخکوب کننده ی عارف عباسی، میمیک های متغییر و دلنشین امیرمحمد رفیع خواه، بازی با نور خیره کننده و درخت خودکشی که شاکله ی روح انسان بود به نظر من.
تمام قد وایمیستم و تبریک میگم و تحسین میکنم این اجرا رو و به همه ی دوستان و علاقه مندان به تئاتر که هنوز موفق نشدن این اجرا رو ببینن پیشنهادش میکنم :)))