سه‌تار یکی از سازهای اصیل ایرانی است که صدایی لطیف و روح‌نواز دارد. ریشهٔ آن به حدود هزار سال پیش بازمی‌گردد و در ابتدا سه سیم داشت، اما بعدها میرزا عبدالله فراهانی سیم چهارم را به آن افزود. این ساز بیشتر در میان اهل عرفان محبوب بوده و با ناخن نواخته می‌شود. بدنهٔ آن از چوب توت ساخته شده و برای اجرای موسیقی سنتی و بداهه‌نوازی بسیار مناسب است. از استادان برجستهٔ سه‌تار می‌توان به احمد عبادی و حسین علیزاده اشاره کرد.
آموختن سه‌تار، فارغ از شغل یا رشته تخصصی، تأثیرات عمیق ذهنی و روحی دارد. نواختن این ساز باعث آرامش ذهن، افزایش تمرکز، تقویت حافظه و خلاقیت می‌شود. صدای لطیف سه‌تار حس درونی و عرفانی انسان را بیدار کرده و نوعی مدیتیشن موسیقایی به‌وجود می‌آورد. یادگیری آن صبر، دقت و انضباط درونی را پرورش می‌دهد و حتی برای کسانی که حرفه‌شان غیر از موسیقی است، راهی برای تعادل روحی و کاهش استرس روزمره فراهم می‌سازد.