وقتی با کد D103 وارد پرفورمنس ۲۵۷ شدم، اولش کاملاً گیج بودم. نمی‌فهمیدم دقیقاً دارن چه کاری انجام می‌دن یا نقش من توی این فضا چیه. فقط تماشا می‌کردم و ساکت بودم، در حالی که اجرا جریان داشت. کم‌کم حس کردم دارم وارد دنیایی می‌شم که بین تئاتر و روان‌کاوی مرزی نداره.
اما یه لحظه با خودم گفتم: «چرا هیچ اتفاقی نمی‌افته؟» هر چی حرف می‌زدم، کسی جواب نمی‌داد. فکر کردم شاید یه بازیه، یا قراره بعداً اتفاقی بیفته. حس عجیبی بود، مثل این‌که دارم با آینه‌ای حرف می‌زنم که فقط نگاه می‌کنه و چیزی نمی‌گه.
و درست همون‌جا فهمیدم این یه کار معمولی نیست. ما معمولاً هرجا می‌ریم دنبال خندیدنیم، اما اینجا چیزی فراتر از خنده بود. این تجربه بهم یاد داد که گاهی تماشا کردن، سکوت، و روبه‌رو شدن با خودت هم می‌تونه یک نوع یادگیری باشه و شاید حتی کمکی برای فهمیدن آدم‌ها.

از تهیه‌کننده و کارگردان این پروژه تشکر می‌کنم که با چنین ایده‌ی متفاوتی فضایی برای رشد و پیشرفت ذهنی و احساسی ایجاد کردند.
و مخصوصاً از خانم عسل خسروی تشکر می‌کنم؛ بابت اجرای تأثیرگذار، ایجاد شروع گفت‌وگو، و ساختن فضایی صمیمی و امن برای حرف زدن و فکر کردن