نمایش قابل قبولی بود و همین که سعی در گرامیداشت بهرام بیضایی و آثار جاودانه اش در زمینه نمایش داشت این اثر را دیدنی میکند.
موسیقی بسیار روی اثر نشسته بود.
بازی ها قابل قبول بود و قسمت مرگ سهراب بهترین قسمت اجرای بازیگران بود، ولی در بعضی از قسمت ها بازی ها اون صلابت لازم برای اجرای متن را نداشت.
ضعف اصلی نمایش نبود یک داستان منسجم بود که درون اون داستان به آثار بیضایی پرداخته بشه؛ البته در اوایل نمایش این داستان منسجم وجود داشت ولی کم کم این داستان منسجم نادیده گرفته می شد.