درخشش و طنازی بازیگران درجه‌یک،
در سکوتی از جدیت و در تمام لحظات جاری بود.
لباس، گریم و صحنه نه بر تن،
که بر جانِ نمایش نشسته بودند.
از آغاز تا پایان،
حس و انرژیِ شگفتی در هوا موج می‌زد
تا آنجا که نفس،
به دشواری از سینه می‌گذشت.
نمایشی که در پایانش
سَبُکی و سَرخوشی در وجودت باشد، کمیاب است.
تبریک به افشین زمانی عزیز برای این موهبت ناب.
شازده احتجاب را ببینید،
تا جانتان از تماشایش روشن شود.