تماشاچی اجرای اول شدن، ریسک و قماره. اما امشب من برنده شدم.
تمام بازی‌ها رو دوست داشتم.
اجرای بی‌تجمل و اصافه‌کاری، حتی در رنگ. انگار همه چی به اندازه، از تاریکی و نور، سکوت و سخن و حرکت. چیزی مایه‌ی ملال و دلزدگی نمی‌شد. چی از این خوش‌تر برای این شب‌های بلند؟
امید که کارگردان خیال‌آسوده باشند که توجهشون به جزئیات و تلاش گروه جواب داده و به یه اجرای بی‌لکنت رسیده‌اند.