نمایش زندگی در تئاتر اجرایی تأمل‌برانگیز و مبتنی بر ریتم درونی است که بیش از روایت داستان، بر وضعیت انسان و تکرارهای زیستی او تمرکز دارد. کارگردانی مینیمال و اتکای اجرا به سکوت، مکث و بازی دقیق بازیگران، فضایی فکرشده ایجاد کرده است.
اگرچه میانه نمایش ممکن است برای برخی مخاطبان کند به نظر برسد، اما هرچه به پایان نزدیک میشویم منطق خود را آشکار می‌کند و تأثیرگذار می‌شود. این اجرا مخاطب صبور و همراه را به تأمل و فکر وا می‌دارد.