امتیاز نمایش ( بازی بزرگ ) از نگاه تاترینا : ۷
( ملاک امتیازدهی : از ۱ تا ۱۰ )
……………………………………………….
متن نمایش ( نمایشنامه ) : ۷
کارگردانی : ۸
بازیگری : ۸
طراحی صحنه ( دکور ) : ۴
طراحی نور : ۶
طراحی صدا و موسیقی : —-
طراحی لباس و گریم : ۷
تأثیرگذاری کلی نمایش : ۸
ارزش توصیه به دیگران : ۸
………………………………….……………
کیفیت ... دیدن ادامه ›› سالن اجرای نمایش : ۵
…………………………………………….…
روایت تاترینا از نمایش ( بازی بزرگ ) :

پیش از بیان تجربه ام از نمایش ( بازی بزرگ )، باید اذعان کنم که این اجرا نوعی غرور و تحسینی عمیق در من برانگیخت؛ غروری که ریشه در افتخار به زنان این سرزمین دارد؛ آنچه بر صحنه شکل می ‌گیرد، تجسم توان، ایستادگی و خلاقیتی است که از دل محدودیت ‌ها سر بر می ‌آورد؛ زنانی که تا به امروز حتی یک قدم عقب نشینی نکردند و ققنوس‌ وار از دل سرکوب به پرواز درآمده ‌اند، زنانی که همچون نمونه ‌های برجسته در تاریخ باشکوه ایران جان، همچنان دلاورانه ایستاده ‌اند و مقاومت و استواری این شیرزنان، ساختار قدرت و قالب ‌های سیاسی بیمار را ناگزیر به عقب‌ نشینی واداشته است…
(( پاینده باد ایستادگی شیرزنان ایران زمین ))

و اما نمایش ( بازی بزرگ ) :

این اثر با بهره ‌گیری از ساختاری متاتأتری و روایتی اپیزودیک بر صحنه جاری است، صحنه ‌ای که در آن سرنوشت نه از مسیر عدالت، بلکه از طریق بازی ‌کردن در نقش ‌های تحمیلی حاصل می ‌شود!
نمایش تصویری چندلایه از زنانی ارائه می ‌دهد که در میانه ‌ی سنت، فقر، خانواده، روابط و … گرفتار شده ‌اند.
هر اپیزود، بخشی از این چرخه ‌ی معیوب را آشکار می ‌سازد و روشن می کند که چگونه مسیر زندگی، هرچند تحمیلی و ناخواسته، می ‌تواند به سرنوشتی منتهی شود که جامعه آن را با برچسب ( جرم ) تلقی می ‌کند.
استفاده از تکنیک ( تأتر در تأتر ) نقش محوری در ساختار نمایش دارد. تمرین نمایش توسط زندانیان، هم مرزِ میان واقعیت و اجرا را مخدوش می ‌کند و هم تأتر را به ابزاری برای اعتراض، بازسازی و عیان کردن روایت پرسوناژ بدل می ‌سازد.
فرم اپیزودیک نمایش، با وجود خطر گسست روایی، عموماً در خدمت مضمون قرار می ‌گیرد و از قهرمان ‌سازی پرهیز می ‌کند. روایت مدام میان شخصیت ‌ها جابه ‌جا می ‌شود و فرصتی ایجاد می کند که هر پرسوناژ برای دقایقی به مرکز ثقل روایت بدل شود؛ امری که تصویری جمعی از تجربه ‌ی زنان زندانی ارائه می ‌دهد، بی ‌آنکه فردیت آنها نادیده گرفته شود.
( برای پرهیز از افشای روایت نمایش، از توضیح بیشتر خودداری می ‌کنم )

بازیگران این نمایش با تسلطی چشمگیر، روایت ‌های چندپاره را جان می ‌بخشند. کیفیت اجراها به گونه‌ای است که برجسته کردن یک بازیگر به عنوان شاخص، به کم ‌لطفی در حق دیگران منجر می ‌شود؛ زیرا تمامی بازیگران، اجراهایی درخشان و کاملاً قابل دفاع ارائه می ‌دهند؛ این هماهنگی، محصول سالها تجربه و استعداد ذاتی بازیگران و درک مشترک ایشان از جهان اثر است که با هدایت استادانه ‌ی کارگردان به ثمر رسیده است.
در عرصه کارگردانی، ( بازی بزرگ ) با هدایت چیره ‌دستانه، اجرایی پویا و دغدغه مند به صحنه می ‌آورد، به گونه‌ای که تمام عناصر اجرا ( از بازیگران تا طراحی صحنه و لباس و … ) در پیوند با جهان اثر، مخاطب را در مدار روایت فرو می ‌برند.
طراحی صحنه و لباس، ساده اما خلاقانه ( با حداقل عناصری چون چند چادر و تعدادی صندلی ) فضایی کاملاً چشم ‌نواز و تاثیرگذار خلق می ‌کند.
کارگردان با تسلط کامل بر میزانسن ‌ها، ریتم و هدایت بازیگران، موقعیتی فراهم می ‌آورد که تماشاگر را کاملأ با جریان نمایش همراه می ‌کند. این تسلط، نه خودنمایانه و آشکار، بلکه نمودی از نگاهی استادانه و ظریف است که عناصر نمایشی را سنجیده و کنترل ‌شده در خدمت اثر به کار می ‌برد.

از نقاط قابل تحسین نمایش، حذف کامل موسیقی است؛ انتخابی جسورانه که کمتر کارگردانی ریسک آن را می ‌پذیرد. انتخابِ هوشمندانه ای که به ساختار اجرایی این فرصت را می ‌دهد تا اتمسفر خالص و متمرکز خود را ایجاد کند و بر فرم و محتوای اثر تأکید نماید.

بی‌ تردید، ساختار دراماتیکِ ( بازی بزرگ ) بر پایه‌ ی دو نقطه ‌ی اوج شاخص استوار شده است.؛ اولین نقطه ی اوج، لحظه‌ ای است که ریتم نمایش به ‌شدت دگرگون می ‌شود و سکوت انباشته شده ی ( پرسوناژ همسر شهید ) در طول اجرا، به شکل فوران روانى متجلى مى شود که این صحنه با اجرای درخشان خانم هدا ناصح، به اوج تاثیرگذاری خود می ‌رسد.
نقطه ی اوج دوم، در لحظات پایانی نمایش شکل می ‌گیرد؛ صحنه ‌ای که با چرخشی دراماتیک، گویی انفجاری در جریان روایت ایجاد می ‌شود و دقیقأ در همین صحنه، مغز اثر نمایان می شود. ( پوشیدن پوتین توسط زندانیان که در طول اجرا نامتعارف جلوه می‌ کند نیز با همین چرخش دراماتیک به نقطه‌ ای شاخص در طراحی لباس بدل می‌ شود! )

در مجموع، ( بازی بزرگ ) نمایشی است غنی از نکات برجسته ‌ی فنی و محتوایی و کاملاً قابل اعتنا.

با توجه به اینکه این اثر سال ها پیش در هفته ‌های ابتدایی اجرا توقیف شد، اجرای دوباره ‌ی آن فرصتی مغتنم برای دوستداران تأتر است.