همه‌چیز سر جایش، همان‌گونه که باید باشد.
نمایش به لحاظ بصری (چه میزان‌ها و چه طراحی صحنه و نور و لباس) چشم‌نواز بود و ریتم بالا و پینگ‌پونگی به ابزورد نمایشنامه و بلاهتِ کاراکترها کمک کرده بود. اِلمان‌های ابزورد خلاقانه‌ای (از جمله مفهوم وجود دوچرخۀ ایستا) و اتمسفر یونسکویی‌ای در کار دیدم و بازی‌ سروش آذرنوش و زهرا شاهی‌زاده مثال‌زدنی بود. مشکلاتی در لوِل موسیقی و تناسبش با صدای بازیگر جای بهبود داشت.
باز به تماشا خواهم نشست و از تمدید شب‌های اجرا خوشحالم.