اکتینگ نمایشیست به غایت شریف. کاملا به اندازه است. در زمانه ی پیچیدگی های پر تکلف سطحی، از سادگی عمیقی سود می برد. عمقی که نشانه ی تسلط گروه کارگردانی بر متن و موضوع نمایش است. طراحی صحنه کاملا کاربردیست و دنبال جلوه گری یا فضاسازی نیست. کارگردانی خوش ریتم است، میزانسن ها به اندازه است و بازی ها با اینکه مستلزم کاراکترپردازی چند لایه اند به شدت روان و بی تکلف ارائه می شوند. در کل چیزی از بیرون به اثر تحمیل نمی شود و درک درست موقعیت ها باعث می شود لحظات کمیک، تماشاگر را به خنده و لحظات دراماتیک به گریه بیاندازد. اثر آنقدر پربار است که نیاز به خودنمایی ندارد، حتی بازیگری که تا انتهای کار دیالوگ ندارد نقش خود را به درستی در چارچوب رویدادش ارائه می دهد.
اکتینگ تئاتریست که هم ارس ها و هم ربرها و هم ژپتوها را با خودش همراه می کند.