به روح و روانم حال خوب دادم با دیدن هنرِ درست. بی تعارفی و آزادی دنیای ذهن و ناخودآگاهم رو داشتم در قالب یک اثر هنری در دنیای واقعی میدیدم.
صدای در،صندلی،میز و هرچیز بی جانی در این نمایش بازیگر بود و جان داشت که این نشون دهنده ی هوش و هنر فهم بودنه کارگردان و درک بالای بازیگرانه بازی بلدش بود.
از بازی ها نگم که هر جمله و تعریفی به کار ببرم بازم کمه. تک تک بازیگرا در خدمت نمایش و بازیگر مقابلشون بودن. باعث شدن از همون ثانیه های اول یادم بره دارم نمایش میبینم و افراد روی صحنه بازیگر هستن.

نور،موسیقی،صدا،صحنه،گریم،لباس و تمام انتخاب ها درجه یک و درست.....

در پایان بگم: این کار یه جوریه که مثل شوک عمل میکنه.