اجرای نینا در صبحگاه با حذف حداکثریِ زوائد صحنه تلاش می‌کرد متن دورانگ را به زبان اجراییِ محض ترجمه کند. سبک اجرایی کارگردان تلاش درخوری برای به صحنه بردن مضامین اصلی اثر، از جمله اضطراب زیبایی، فروپاشی هویت و بیگانه‌شدن محیط خانواده بود. استفاده خلاقانه از نور، صحنۀ خالی را در غالب اوقات به فضای بازی متقابل سایه‌ها و بدن بازیگر تبدیل می‌کرد.
البته تمپوی پایین اجرا باعث شده بود تیزی کمدی سیاه دورانگ چندان به چشم نیاید. با این‌همه، خلاقیت‌های کارگردان در خوانش متن و بازیگردانی قابل توجه بود.