سیل تجریش، گل خداداد، پلاسکو، سقوط هواپیما و … در سالهای مختلفی اتفاق افتادند و ظاهرا بی ربطند. و فقط هنر نویسنده است، که میتونه بین اونها ارتباط برقرار کنه.
وهنر کارگردانه که اون ارتباط رو اینقدر زیبا به نمایش دربیاره.
انتخاب موسیقی ها فوق العاده بود. با شنیدنشون وجودم پر از لذت میشد. البته نباید از هنر بازیگرها هم غافل بود، و در این وسط بعضی ها بیشتر خوش درخشیدند.
جناب ضیایی، ممنون که در پرده ی نهایی، با بازی جذابتون گاهی لبخند رو جایگزین بغضمون کردید.
فقط به نظرم نور کمی ضعیف بود. البته فکر کنم این ضعف به خاطر امکانات سالن بود، نه طراحی نور
اما در انتها….
جای تمامی عزیزانی که دیگه در بین ما نیستند، خالی….
پایان این چنینی، شجاعت میخواست و شرافت