امروز وقتی بعد از دیدن صحنه ی اول نمایش از پله های سالن پائین میرفتم ،باخودم می‌گفتم آخه کدوم کارگردانی با دیدن کار خودش گریه میکنه ،اونم بعد از اینهمه تکرار در طول تمرین ها...
ولی من با این جمله گریه کردم : کی گفته آدم بمیره همه چی یادش میره؟! من چندبار از اون روز مرده ام ولی هنوز همه چی یادمه...
اگه مرگ آرامشه ،چرا می‌ترسیم...مگه الان در آرامش هستیم.. . اولین شب آرامش کی میاد....