از همان لحظه ورود به فضا، مشخص بود با اثری مواجه‌ام که جسارت حرف زدن از «جامعه‌ی دیکته طوری» رو نه در شعار، که در فرم و محتواش داره، اصلا مخاطب رو وارد دنیایی می‌کنه که هر کدوم از ما وجوهی ازش رو توی زندگی روزمره تجربه کردیم
بازی بی‌نقص الهه عزیزم، مجید رحمتی و باقی بازیگران،دیالوگ‌هایی که از جنس واقعیتِ بود، داستانِ موج‌دار و پُرکِنایه تا طراحی صحنه‌ی مینیمال همه چی فوق‌العاده بود
به همه‌ی کسانی که فکر می‌کنند تئاتر فقط سرگرمیه میگم که این اثر رو ببینند تا بفهمند یک اجرا چطور می‌تونه نماد باشه.