در روز
از روز
تا روز
آغاز از ساعت
پایان تا ساعت
دارای سانس فعال
آنلاین
کمدی
کودک و نوجوان
تیوال | علیرضا آژیده درباره نمایش ارباب پونتیلا و نوکرش ماتی: تحلیل ساختاری براساس مفاهیم کلیدی نیکلاس ریدوات در فصل «رسانه:میان پ
SB > com/org | (HTTPS) localhost : 17:05:46

تحلیل ساختاری براساس مفاهیم کلیدی نیکلاس ریدوات در فصل «رسانه:میان پرده» از کتاب « تئاتر پست دراماتیک و فرم» نوشته مایکل شین بویل ترجمه دکتر میرعلیرضا دریابیگی

استاد میکاییل شهرستانی کارگردان نمایش با طراحی میزانسنی که بکار برده بغیر از استفاده از برخی اصول فاصله گذاری (*برشتی*)، با پیاده سازی سه مفهوم «وقفه رسانه ای»، «همزاد رسانه ای»، و «بحران حضور زنده» مرز میان حضور/غیاب ، حافظه انسانی و حافظه فنی را فرو میریزد جهانی پسابرشت را خلق کرده و به مفاهیمی چون نقد ایدئولوژی، افشای سازوکارهای اجتماعی، پرورش قضاوت عقلانی وآموزش سیاسی پرداخته و از تکنیک هایی چون:
- فضای های گذارو پویا : صحنه ها مکان ثابتی ندارند و جابجا شدنی اند
- گسست روایی و ... دیدن ادامه ›› اپیزودیک بودن
- آشکارکردن سازوکار اجرایی(تعویض صحنه ها و تعویض دکور توسط بازیگران، که خود *کنشکری مستقل* در اجرای مدرن نیز محسوب میشود یا چرخیدن بازیگران دور صحنه به منظور طی کردن مسافت و گذراندن زمان)
- شکستن توهم روایت خطی و دراماتیک توسط تماشاگر
و اصول اصلی اجراهای برشتی استفاده نموده که تا حدی با اصول تئاتر پست دراماتیک بر اساس نظریات هانس تیس لمان نیز سازگاری دارد
بدین ترتیب که: موسیقی های پخش شده در این نمایش بهمراه روایات کلامی اش به نوعی می تواند قسمتی از ساختار برشتی( آشنازدایی وفاصله گذاری در این اثر مثلا بیان حالات احساسی و درونی کارکتر)که مخصوص اجراهای نمایشنامه های برتولت برشت باشد را بازنمایی کند ترانه ها فقط نمونه های گفتاری نیستند بلکه برش های اجرایی هستند آنها وقایع را تفسیر میکنندو حتی میتوان گفت اجرایی مدرن تر را می نمایاند روایات موسیقیایی نمایش به خودی خود کنشگری مستقل است. وقتی عناصری چون متن، فضا،زمان،بدن ورسانه، نمایشنامه واجرا را از سلطه اجرای کلاسیک رها می سازد
صداهای از پیش ضبط شده(موسیقی های بهمراه کلام روایی) شکست ساختاری نمایش کلاسیک را تایید میکند یعنی وقتی در میان پرده ها که زمانی برای استراحت ذهنی و وقفه ای برای تعلیق موقتی است که بازگشت آرام به نمایش شکل بگیرد ، آنگاه تماشاگر با رسانه ای مستقل مواجه میشود که دوگانگی ایجاد میکند. تقابل بدن حاضر بازیگران و صدای ضبط شده به مثابه بحران حضور زنده است که این مؤید اجرایی مدرن تلقی میشود .

آثار برشت تماشاگر را از «غرق‌شدن عاطفی» دور میکند و او را به فهم انتقادی وا میدارد و بنابراین با اجرایی متفاوت روبرو خواهید شد