چند سال پیش برای من فقط یک تئاتر نبود، انگار قدم زدن میان خاطرات، سکوت‌ ها و زخم‌ هایی بود که هر آدمی یک جایی در زندگی‌ پنهان کرده.
فضاسازی نمایش به‌ قدری درست و حساب‌ شده بود که بعضی لحظه‌ ها فراموش می‌ کردم روی صندلی سالن نشسته‌ ام و کاملاً وارد جهان اثر شده بودم.

بازی استاد مهرداد ضیایی واقعاً درخشان و کنترل‌ شده بود، از آن جنس بازی‌ هایی که بدون اغراق، فقط با جزئیات و حس، مخاطب را درگیر می‌ کند. کارگردانی او هم دقیق، فکرشده و کاملاً مسلط بود و مشخص بود که میزانسن‌ ها و ریتم نمایش با وسواس طراحی شده‌ اند.
خانم نیک‌ اندیش عزیز هم فوق‌ العاده بود و حضورش روی صحنه انرژی و باور پذیری خاصی به نمایش داده بود.

مدت‌ ها بود تئاتری ندیده بودم که بعد از تمام شدنش هنوز ذهنم را درگیر نگه دارد.
خسته نباشید به تمام گروه تئاتر چند سال پیش
تجربه‌ ای بود که تا مدت‌ ها در ذهن می‌ ماند.