پرنده سیاه از نظر داستان‌ پردازی و پیشبرد روایت اثر قابل قبولی بود و توانست مخاطب را تا پایان همراه خود نگه دارد. طراحی صحنه نیز با رویکردی مینیمال و بدون عناصر اضافی، در خدمت فضای نمایش قرار داشت. بازی بازیگران در مجموع خوب و قابل قبول بود، اما مهم‌ ترین ضعف اجرا به نظرم کیفیت انتقال صدا بود، به‌ طوری‌ که در بخش‌ های زیادی از نمایش، شنیدن دیالوگ‌ها برای مخاطب دشوار می‌ شد و نیاز به تمرکز مضاعف داشت. با رفع این مشکل، تجربه تماشای اثر می‌توانست بسیار روان‌ تر و تأثیر گذارتر باشد.