به جای اینکه نمایشی حاوی بیانیه باشه، بیانیه‌ای بود که گاها نمایشی می شد.
هماهنگی بازیگران بک آپ، واقعا جای کار زیادی داشت و خیلی بیشتر از یک تصویر ناهماهنگ در یک نمایش دیده شد که با توجه به خلوت بودن صحنه، شدیدا قابل لمس بود. موضوع دیگه ای که نا‌به جا دیدم، موسیقی های با کلام زیاد بود. اون هم تماما موسیقی های گوش آشنایی که هر کدوم تداعی‌گر کلی ماجرا تو ذهن مخاطب می تونه بشه و عملا تمرکز رو از اجرا دور می کنه...
موضوع زنان موضوع حساسیه هم بخاطر کمتر پرداخته شدن بهش(حداقل در کشور ما) و هم بخاطر معمولا درست پرداخته نشدن...
این نمایش برای من زجه زنان در مقابل استاندارد های زیبایی بود با اینکه به نظرم در حال حاضر از مرحله غم رو به گذریم و بیشتر به خشم و مطالبه گری رسیدیم. تماشای این اجرا، برای من چه به عنوان یک زن تجربه‌گر و چه یک مخاطب مشاهده‌گر، حکم عقبگرد رو داشت.
دلم می خواست به دختر های جوان تماشای این اجرا رو پیشنهاد کنم ولی دوست دارم میراث ما برای نسل آینده، مطالبه حق و به زیر سوال بردن کلیشه ها باشه نه صرفا نمایشی از تسلیم و ناله و زاری در مقابل شرایط موجود...