«افلیا» نمایشی است که بیش از آنکه به بازگویی یک روایت آشنا بپردازد، تلاش می‌کند مخاطب را وارد جهان درونی و پرآشوب شخصیت اصلی کند. اجرایی با فضایی سنگین، تاریک و سرشار از حس تنهایی که از همان ابتدا مخاطب را درگیر حال‌وهوای خود می‌کند.

بازی خانم محمدی در نقش افیلیا، یکی از نقاط قوت اصلی نمایش است. ایشان با ظرافت زیادی توانسته‌اند پیچیدگی‌های روحی این شخصیت را به تصویر بکشند؛ شخصیتی که میان عشق، رنج، سکوت و فشارهای بیرونی گرفتار شده است. بازی ایشان بیشتر بر انتقال احساسات پنهان و ناگفته استوار است و همین موضوع باعث می‌شود ارتباط عمیق‌تری با مخاطب شکل بگیرد.

از ویژگی‌های قابل توجه اجرا، فضاسازی دارک و طراحی اتمسفر نمایش است. نور، ریتم اجرا و به‌خصوص انتخاب موسیقی‌ها، هماهنگی خوبی با جهان نمایش دارد و به جای اینکه صرفاً نقش پس‌زمینه داشته باشد، تبدیل به بخشی از روایت و احساس اثر شده است.
افلیا نمایشی است درباره انسانی که صدایش کمتر شنیده شده و این اجرا تلاش می‌کند آن سکوت را به زبان تئاتر تبدیل کند.

از تماشای این اثر بسیار لذت بردم؛ اجرایی متفاوت، خوش‌ساخت و تاثیرگذار که با بازی خوب خانم محمدی و فضای منحصربه‌فردش، تجربه‌ای ماندگار برای مخاطب رقم می‌زند.