یه استادی میگفت هر لحظه، متشکل از هزارم ثانیه ست و هر ثانیه ، هزاران لحظه ؛ هر اتفاق در یک هزارم ثانیه ( لحظه ) رخ میدهد پس از لحظه ها میبایست عبور کرد ، از داستان ها ، از رخداد ها … این اجرا به زیبایی لحظه ساخت و پس از آن لحظه ای دیگر ، و در خور هر لحظه به زیبایی کاتارسیس و تاثیر خود را گذاشت و عبور کرد . تماشاگر را درگیر داستان نکرد ولی در هر لحظه به مثابه ی زندگی درگیر لحظاتش … ساخت و خراب کرد ، ساخت خراب کرد ، ساخت خراب کرد ، و در نهایت آباد کرد ذهنی را که عادت به خرابی داشت … حواس تماشاچی را سیراب نمیکند و این زیباترین اتفاق در دنیایی است که همه خواهان سیراب شدن هستند، سیراب از خنده ، گریه ، خشم ، غم و…. «اندازه» درست ترین کلمه ایست که میبایست بکار برد . سینوسی بودن ریتم و کار باعث نگه داری زمان در دستان کار و کارگردان بود هیچ خستگی یارای نفوذ در این اجرا را برای تماشاچی نداشت … ابزار کارگردانی در درست ترین حالت خود به کار گرفته شده بود ، هرچند این کار بندرو یاد نمونه ی کوچکی از کار « برادران کارامازوف از اشکان خیل نژاد »انداخت ولی باز با جسارت تمام کارگردان و بازیگران و عوامل درخشیدند و ساختند و آباد کردند ذهن تنبل من تماشاچی را… من مکبثم ، من نویسندم ، من بازیگرم ، من کارگردانم ، زنبورم ، و اون جوونیم که برنگشت به خونه هیچوقت؛ واین کار تماشاچی را در همه ی نقش ها زنده میگرداند و میسوزاند و باز ققنوس وار سیکل را میچرخاند …. واقعا میبایست در توضیحات تیوال به این قضیه اشاره میشد که « مخاطب خاص » لطفا پا به تماشای این اجرا بگذارد ، مخاطبی که اندک هنری در شریانش جریان دارد تا ببیند و هزاران بار آرزوی زنده ماندن آن اندک هنر را بکند که اینگونه به وجد می آید آدمی با این اجرا … جدا از هر مساله ای این کار درس تاتر می آموزد ؛ همیشه که کار خوب درطراحی صحنه های بزرگ و آنچنانی نیست ، کار خوب لزوما در بدن های آنچنانی نیست ،و در نهایت همان جمله ی کلیشه ای : تاتر به مثابه ی زندگی است …. زیباتر از هر مساله ای اینست که من هنوز با چرا های بوجود آمده در ذهن خود کند و کاو میکنم و هر بار به یک نتیجه میرسم و از این حسم در این هنگام از شما تشکر میکنم… این بادکنک رخداد ها خواهد ترکید آخر …دم تک تکتون گرم بچه ها گل کاشتید…