دیشب همراه خانواده به تماشای «قتل آقای هاورشام» رفتیم. برای من یکی از ارزشمندترین ویژگی‌های این اجرا این بود که توانسته بود بدون تکیه بر شوخی‌های جنسی، خنده و سرگرمی خلق کند؛ چیزی که این روزها کمتر می‌بینیم و واقعاً قابل تقدیر است.
انرژی و تلاش بازیگران، به‌خصوص با توجه به جوان بودن گروه، تحسین‌برانگیز بود و خلاقیت در طراحی صحنه و اجرای موقعیت‌های کمدی نیز به چشم می‌آمد.
البته دو نکته هم به نظرم می‌رسد. اول اینکه ردیف ۱ وسط ظاهراً به هر دلیلی (چه از طرف سالن و چه عوامل اجرا) برای خرید در دسترس نبود که کمی عجیب به نظر می‌رسید.

نکته دوم به جنس کمدی اثر برمی‌گردد. نمایش بر پایه موقعیت‌های شلوغ، به‌هم‌ریخته پیش می‌رود؛ سبکی که در مواقعی من را یاد کمدی‌های کلاسیک لورل و هاردی و چارلی چاپلین می‌انداخت. این نوع طنز می‌تواند بسیار جذاب باشد، اما شاید برای همه مخاطبان این چنین نباشد و وقتی در طول اجرا بیش از حد از همین عنصر استفاده شود، ممکن است از تأثیرش کاسته شود و حتی بخشی از زحمت و توان بالای بازیگران را هم تحت‌الشعاع قرار دهد و حتی کمی کسل کننده شود (تفاوت در حجم و میزان خنده مخاطب، خودش بیانگر این موضوع بود)

در مجموع تجربه‌ای متفاوت، پرانرژی و دوست‌داشتنی بود و برای این گروه جوان و پرتلاش آرزوی موفقیت دارم.