از آن اجراهایی بود که با خاموش شدن نور صحنه تمام نمی‌شود. چند ساعت بعد از پایان اجرا، هنوز ذهنم درگیر تصاویری بود که نمایش در تخیلم کاشته بود؛ ریتم اجرا، جهان نمایش و لحظه‌هایی که مدام در ذهنم بازآفرینی می‌شدند. این ماندگاری، برای من ارزشمندترین ویژگی یک اثر نمایشی است.

در صحنه‌ی پایانی، همه به دستانمان خیره شدیم و برای لحظه‌ای از خود پرسیدیم: «آیا من هم این‌چنین هستم؟ آیا من هم تجربه‌ی چنین چیزی را داشته‌ام؟» و به نظرم شاید همین بزرگ‌ترین موفقیت یک نمایش باشد؛ اینکه تماشاگر را وادار کند پس از پایان اجرا، همچنان با خودش گفت‌وگو کند.

تبریک و خسته‌نباشید به کارگردان، بازیگران و تمام گروه اسب‌نورد برای خلق اجرایی که بعد از خروج از سالن هم به زندگی خودش در ذهن تماشاگر ادامه میدهد .❤️