دو هفته پیش به تماشای نمایشی نشستم که روایتش از زندگی و سرگذشت یک زن خواننده بعد از انقلاب بود؛ روایتی از صدا، دلتنگی، محدودیت و عشقی که با موسیقی زنده می‌ماند.

اجرای بهناز نادری برای من لذت‌بخش و تأثیرگذار بود؛ موسیقی و به‌خصوص فن بیان و قدرت صدایش، حال‌وهوای خاصی به نمایش داده بود.
آهنگسازی آقای عبدی و حضور پیانو روی
صحنه هم از آن بخش‌هایی بود که زیبایی نمایش را چند برابر می‌کرد؛ انگار موسیقی فقط همراه نمایش نبود، خودش یکی از شخصیت‌های اصلی قصه بود.

نمایشی که برای من فقط دیدن یک اجرا نبود؛ تجربه‌ی شنیدن صدایی بود که سال‌ها برای شنیده شدن جنگیده است…