مرسی از حسین فردوسی عزیز و بازگشتش با تیم هنرمند ناریا روی صحنه.از اولین اجرا بسیار لذت بردم،روایت مسافرین مترویی که هرکدام بخشی از این روزها بودند؛ با خنده‌هایی که تهش بغض داشت، با کنایه‌هایی که زیادی آشنا بود و موقعیت‌هایی که آن‌قدر واقعی بودند که گاهی نمی‌دانستی باید بخندی یا به داستان های آشنایی که درگیرشون بودیم فکر کنیم.خسته نباشید واقعا.