خوشحالم که براتون جالب بود نازنین جان💮🙂

چقدر با اونجاش که ادبیات فارسی رو مسخره میکرد موافقم :d

به نظرم ( که صد البته نظر نامحبوب و بدیه ) باید یه سری مثل دادائیستها ، یا فوتوریستها در ادبیات و فرهنگ فارسی ، یا نه ، حداقل یه تندرکیا یا هوشنگ ایرانیِ قوی تر و درنده تر ... دیدن ادامه ›› ظهور کنن،
تا بلکه تکونی بخوریم و یه چیزی حالا هرچقدرم ناقص و اشتباه اما «نو» خلق کنیم .
به قول معروف :
نو بودن بسنده است ، حتا اکر بیهوده باشد :)

:)) موافقم با این نظرتون درباره نیاز به تغییرات زیر و رو کننده.
اتفاقا در ادامه گفتگو صحبت از شعر نو میشه و مینوی این طور پاسخ میده که: " یک شعر فقط برای اینکه نو است یا سنتی است نمی تواند خوب یا بد باشد. شعر تنها وقتی خوب است که شعر خوب باشد. شعر کهنه و نو ندارد. شعر باید خوب باشد. وانگهی، شعرای قدیم ایران هم همه نوپرداز بودند. کسی که بار اول رباعی یا مسمط یا غزل گفته شاعر نو بوده است، چرا که قبل از آنها اینها وجود نداشته. اینها نوسازی کرده اند."

ولی از جهت دیگه هم میشه به این نظر نیما درباره سعدی نگاه کرد و اون تحمل نکردن هم دیگه هست. من این مورد رو نه تنها بین بزرگان گذشته ... دیدن ادامه ›› ایران بلکه آدمهای معمولی هم زیاد دیدم که اگر فرد دستاوردی تو زمینه‌ای داشته باشه، پذیرفتن و تحسین دستاورد دیگری براش بسیار سخته و نفی‌اش میکنه به صورت ناروا.

نکته ی بسیار جذابی رو فرمودین ، جالب بود :)
میدونین ؟ از یه زاویه ی دیگه این موضوع برام مطرحه و اون اینه که در محفل های فرهنگی غربی وقتی متوجه میشن ایرانی هستید ، نگاهشون بهتون همون « شرقِ سنتیه » . اینکه اساسن با فکر و تعقل و فلسفه دشمنید و روو به عرفان و اشراق و اوهامِ مشابه دارید .
عین اینکه هر چشم بادومی که میبینن فکر میکنن استاد کونگ فوئه :)) ( شوخی میکنم البته )
تلاش کسی مثل کسروی یا در حد متعادلترش ، هدایت و ... شاید همین بود که بگن آقا بخدا ما هم فکر ... دیدن ادامه ›› میکنیم :)
راستش احساس میکنم این یه حربه و ترفند برای عقب نگه داشتن امثال ما و یونانیها و مصریها و غیره ست ، اینکه زیادی از گذشتمون تعریف میکنن . اگه تئوریِ توطئه ای نگاش کنیم جوریه که به عمد انگار تمدنهای بزرگ قدیم رو مشغول به گذشته نگه میدارن .
غیر از چین که خب اساسن بخاطر تفکر مارکسیستی-مائوئیستی ، پیشرفت و نوگرایی براش ارزشه و در جهتش تبلیغ و حرکت میکنه

حرفام زیادی شکاکانه و جنایی شد :))
ولی خب واقعن گاهی شک میکنم به یه چیزایی ،
مثلن اگر نویسنده یا آرتیستی یه کار فلسفی و نوگرا بکنه اصلن تحویلش نمیگیرن ، بلکه تشویقش میکنن که بومی حرف بزنه ، مثلن از رنجهای خاورمیانه ای بودن یا الهامات اشراقی و صوفیانه و غیره بگه و بنویسه .
این سالها خیلی با این موارد روبرو شدم خصوصن توی تجسمی که خب کارمه و میبینم که برخوردها با آرتیستهای سوری و عراقی و مصری و ... چطوریه ( البته که استثنا هم وجود داره ها ، بصورت عمومی عرض میکنم )
یا خودم که برای دو ساعت در هفته تدریس فلسفه ، چه دردسرها نکشیدم تا بالاخره قبول کردن و ...

درد دلم باز شد :))
شرمنده خیلی دیگه بی ربط شد به پستتون

درباره چند تا موضوع صحبت کردین که درباره هر کدومش میشه کلی صحبت کرد:)

اما اینکه درباره ملیتهای مختلف و نگاه‌های کلیشه‌ای مثال زدین منو یاد صحنه‌ای از سریال pluribus انداخت که معرفی کردین. صحنه‌ای که قهرمان فیلم تقاضای دیدار با افرادی میکنه که مثل خودش تغییر نکردن و دور یه میز میشینن ( افرادی با ملیتهای چینی، ژاپنی و هندی،..) و تو این صحنه نگاه از بالا به پایین کاملا مشخصه این که هر چی زن آمریکایی میخواد بقیه رو متوجه وخیم بودن اوضاع کنه، اونا نمیفهمن!
و اینکه من کمی تعجب کردم که این سریال مورد علاقه‌تون بود:) توضیحاتی که الان دادین خلاف پیام این سریاله:) (البته سریال رو فقط دو قسمتش رو دیدم)

دقیقن ، چه نکته ی فوق العاده ای رو بهش اشاره کردین :)
اولش که اساسن میگه کیا انگلیسی بلدن صحبت کنن ، فقط اونها رو بیار پیشم .
خب این سریال بسیار سریال مهمیه ، از این جهت که خیلی خوب راه رو باز میکنه برای فکر کردن به موضوعات و مفاهیم فلسفی و بنیادین .
میدونین ؟ مثل پرتقال کوکی میمونه ، اون فیلم رو هم بسیار دوست دارم درحالیکه به شدت مشمئزکننده ست .
اونجا هم نویسنده تلاش کرده ... دیدن ادامه ›› تا به عمد مخاطب ذره ای احساس همدلی نکنه با شخصیت اصلی و حتا ازش متنفر بشه ،
اما سوال رو دقیقن در همین شرایط و درحالیکه از شخصیت اصلی فیلم حالتون به هم میخوره ، ازتون میپرسه ،اینکه :
کسی به این چندش انگیزی آیا نباید اختیار اخلاقی داشته باشه ؟
تقریبن تمام مخاطبین گفتن بله باید این آدم « مجبور » بشه به رعایت اخلاق و انسانیت.
توی پرتقال کوکی، دولت به الکس «اخلاق» رو تزریق می‌کنه. اون دیگه تواناییِ انتخابِ بد کردن نداره، ولی در عوض «انسانیتش» رو از دست میده.
درسته مخاطب ازش متنفره، و حالا دلش خنک میشه که دیگه اون نمیتونه خلاف کنه ، ولی ته دلش میدونه که اون بی‌اختیاری، از خودِ خشونت هم ترسناکتره
حالا توی Pluribus ، کارول دقیقن برعکسِ دولتِ فیلمِ پرتقال کوکی عمل می‌کنه. اون نمیخواد کسی رو مجبور به خوبی کنه؛ می‌خواد جلوی «مجبور شدن» همه رو بگیره. چون ویروسِ این سریال، همه‌ ی آدما رو مجبور به «خوشبختی اجباری» و «ذهن جمعی» کرده. یعنی دقیقن همون کاری که دولت توی پرتقال کوکی با الکس کرد، ولی در مقیاس جهانی.
سریال Pluribus هم مثل پرتقال کوکی، مخاطب رو توی یه دوراهی وحشتناک گیر میندازه:
اینکه اگه با «ذهن جمعی» (همراه‌ها) موافق باشیم، داریم به «خوشبختیِ اجباری» تن میدیم که تهش به زامبی‌های خندان تبدیل می‌شیم.
اگه با «کارول» موافق باشیم، داریم به یه آدمِ خودشیفته‌ ی بدبین رای می‌دیم که بقیه رو به حاشیه میرونه و در حد شخصیت اصلی پرتقال کوکی حال به هم زن و روو اعصابه چون تمام خوب و بد انسان بودن رو داراست .
خیییییلی دوست دارم درباره این سریال ، سریال سیلو و ... حرف بزنم :))
به نظرم شگفت انگیزن ، نه از این جهت که تماشاشون حال میده و خوش میگذره ، نه واقعن ، آدم زجر میکشه برای دیدن و شنیدنش ، عین پرتقال کوکی ، اما در حینش به مسائل بسیار بسیار بسیاااار مهمی که بصورت عادی اصلن و ابدن بهشون فکر نمیکنه ، فکر میکنه و این فوق العاده ارزشمندشون میکنه :)