در انتظار گودو

نمایشنامه‌ای که تماما مفهوم انتظار را به تصویر می‌کشد؛ انتظار برای رسیدن منجی.
اما مگر انسان خودش منجیِ خودش نیست؟

تماشای «در انتظار گودو» برای ما تجربه‌ای لذت‌بخش بود؛ اجرایی که به‌وضوح می‌شد زحمت و تمرین پشت آن را دید. بیش از هر چیز، میمیک صورت بازیگران و بیان درست و دقیق آن‌ها توجهمان را جلب کرد. کاملا مشخص بود که این اجرای تمیز حاصل تمرین‌های بسیار و دقت در جزئیات ... دیدن ادامه ›› بوده است.

اجرا در دو بخش شکل گرفت؛ بخش اول فیلمی بود که روی پرده پخش شد و بخش دوم، اجرای زنده‌ی نمایش. فیلم نسبت به بخش تئاتر گیرایی پایین‌تری داشت و به نظرم برای رسیدن به تاثیرگذاری بیشتر، جای کار بیشتری داشت. با شروع اجرای تئاتر اما، شرایط کاملا متفاوت شد و خیلی سریع جذب بازی بازیگران شدیم.

یکی از بخش‌های قوت این نمایش، به تصویر کشیدن رابطه‌ی ارباب و رعیتی بود. این مفهوم نه فقط در دیالوگ‌ها، بلکه در اکت‌ها، میزانسن و شیوه‌ی بازی بازیگران به‌خوبی دیده می‌شد. نوع ایستادن، حرکت‌ها، واکنش‌های بدنی و حتی نحوه‌ی تعامل شخصیت‌ها با یکدیگر، فاصله و نابرابری میان ارباب و رعیت را به شکلی ملموس نشان می‌داد.

طراحی لباس و طراحی صحنه ویژگی خاص و چشمگیری نداشت، اما در نهایت، بازی‌های خوب و اجرای تمیز بازیگران توانست این مسئله را تا حد زیادی جبران کند.

در مجموع، از تماشای این نمایش خوشحالیم؛ اجرایی که شاید از نظر طراحی صحنه و بخش تصویری جای کار بیشتری داشته باشد، اما بازی‌های خوب، بیان دقیق و اجرای منسجمش توانست تجربه‌ی تماشای لذت‌بخشی برای ما رقم بزند.