«به دنبال دروغگو» برای من بیشتر از اینکه صرفاً یک کمدی شلوغ و پرانرژی باشه
، یک اجرای تمرین‌شده بود. کنترل بازیگرها روی ریتم و میزانسن، مخصوصاً با توجه به فضای محدود صحنه، قابل توجه بود و مشخصه که این هماهنگی اتفاقی به دست نیومده.

فقط به نظرم بعضی جاها نمایش بیش از حد به سرعت متکی می‌شه و فرصت بعضی موقعیت‌های کمدی برای شکل گرفتن از بین می‌ره. چند مکث درست و کمی اعتماد بیشتر به سکوت، می‌تونست بعضی شوخی‌ها رو خیلی بامزه‌تر کنه.

در مجموع اجرای سرحالی بود
که بیشتر از هر چیز، انرژی خوب گروه رو به تماشاگر منتقل می‌کرد. همگی خسته نباشید
درخشان و سولد باشید🎭🤘🏻