درخشش جنون و رهایی در مرز دو جهان
نمایش موون‌ واک با محوریت کاراکتر «عطا»، نمونه‌ای درخشان و تامل‌برانگیز از یک درام مدرن است که بار اصلی آن بر دوش متنی هوشمندانه و چندلایه استوار است. متن با ظرافتی ستودنی، بستر روایی خود را به میدان جنگی میان تقابل سنت و مدرنیته تبدیل می‌کند؛ تعارضی عمیق که در ذهن و زیست عطا ریشه دوانده و او را میان اصالت مألوف گذشته و هجمه ناگزیر حال حاضر معلق نگه داشته است. زیرلایه‌های فلسفی و اجتماعی متن، فراتر از یک شعار سطحی، در تک‌تک دیالوگ‌ها و سکوت‌های اثر جاری است. اما آنچه این متن عالی را روی صحنه زنده می‌کند، بازی فوق‌العاده و بی‌نقص بازیگر نقش عطا است. او با درکی عمیق از روان‌شناسی شخصیت، مرز میان جنون و آگاهی را به شکلی حیرت‌انگیز به تصویر می‌کشد. ویژگی منحصربه‌فرد این اجرا، رهایی بسیار زیاد عطا در صحنه است؛ رهایی نابی که به او اجازه می‌دهد کل فضای بازی را تحت سیطره خود درآورد. حرکات سیال، استفاده خلاقانه از بدن و میمیک و لحن متغیر او، کلاستروفوبیای تنهایی کاراکتر را در هم می‌شکند و مخاطب را با خود همراه می‌کند. عطا روی صحنه نفس می‌کشد، رها از قید و بندهای کلاسیک تئاتر حرکت می‌کند و همین رهایی، حس واقع‌گرایی و در عین حال سورئال تقابل دو نسل و دو تفکر را دوچندان کرده است. در نهایت، این اثر با ترکیب متنی استخوان‌دار و بازیگری که صحنه را به تسخیر خود درآورده، به تجربه‌ای ناب و فراموش‌نشدنی از تئاتر تک‌نفره تبدیل می‌شود، و امان از صحنه ی پایانی…تبریک به سجاد داغستانی و محمد شعبانپور عزیزم، چه کردید امشب، روح اصیل تئاتر بر صحنه جاری شد و من چقدر آموختم از شما…