یادداشت یک معلم برای نمایش مادر کیو
کولاژ فانتزی بهجت، مسرّت، کیفیت

مسعود ملکوتی نیا
این بار نشان از کمدی مبتذل بر صحنه نیست. این بار یک کامیون سلبریتی بر صحنه نیستند. این بار نمایش دربرونمایگی و درونمایگی خالی از ظرفیت نیست. این بار، باز بارِ تازه یی ست از محمد متین اوجانی و گروهی که اهتمام دارند بر سرگرمی سازی بی ابتذال . قصه + طراحی صحنه + نور + لباس ها + میزانسن ها + موسیقی و ... ، جملگی دراماتیک هستند و نه تزیینی. تمامی کارویژه ها با ویژگی های تمامیت، هماهنگی و وضوح، زیبایی را تبیین و تصویر می کنند و مخاطب ، سرخوشانه به جای تئاتر در تپه ها و تنیس و ماشینیزه تئاتر دیدن، به دنج پاتوق نوفل می آید. می رود و انرژی ش از سِحرِ تئاتر، دو یا که چند چندان است. متین سینما دیده ، چنان دیگر آثارش با دکوپاژی دقیق سراغ خرد و احساس مخاطب رفته ست. او کولاژ فانتزیِ بهجت و مسرّت و با کیفیت می سازد و به market تئاتر می فهماند، نیاز به رمپ و کمپ و پمپ ماشینیزه و ... نیست. درام تعریف دارد و کمدی نیز؛ از ازل تا کنون و شاید تا ابد. بر آن تعاریف آکادمیک قدم که برداری sold out تو را دنبال می کند ، نه تو او را. بریکولاژ سوبژکتیو و ابژکتیو چنان در جهان این اثر رخ می دهد که تو هستی دیگری از هستی در جهان واقع می بینی و سمپاد ش می ... دیدن ادامه ›› شود و همذات پنداری می کنی. ضرب آهنگ در ساحت تمپو ، قصه را بدون جای نفس پیش می برد و در ساحت ریتم، فرم چشم و گوش نواز بر جای می گذارد. شگفت اینکه، با اثری مواجه هستید که نظام های دیداری و شنیداری ش هر کدام، به قوت و قدرت کار می کنند و البته در ترکیب با هم، تپش تب دار تئاتر را به مخاطب هدیه می دهند.
با این همه، پس پاس و سپاس از این بذله گویی و بازیگوشی و البته فهم تئاتریکال جملگی اعضاء گروه نمایش مادر کیو .