شاعر فریدون گیلانی قائمشهری

گم کرده راهی مسیرش سمت من بود

ناخواسته در تیررس یک راهزن زن بود

در تیررسم با ناز و ادا کرد گره ابرو

آهسته و آرام زمین سپر و کمان من بود

بی‌دغدغه بی‌جنگ و نبردی دلم آرام

در دام دو تا چشم، دو شمشیر زن بود

خواستم از دامش بگریزم ... دیدن ادامه ›› دلم اما

کهنه رکابی از نفس افتاده و بی‌جان بود

لرزید دلم مثل همان روزی که چشمم

افتاده در زندان بیگانه به هموطن بود

درگیر خیالات خودم بودم و او گفت:

فکر کنم چایی‌تان افتاده از دهن بود