روایتی عمیق از دردهای ناگفته.

​نمایش «امان» بدون شک یکی از آن آثاری است که ذهن مخاطب را درگیر می‌کند و تا مدت‌ها با او می‌ماند؛ یک تئاتر تمام‌وکمال که ارزش بارها تماشا را دارد.
​یکی از مهم‌ترین نقاط قوت این نمایش، هماهنگی عالی میان متن و اجراست. کارگردانی هوشمندانه مجتبی جدی و درک درست او از نمایشنامه دغدغه‌مند عباس جمالی، باعث شده تا این سوژه دشوار و روایت‌محور که به ترومای زنان می‌پردازد، با تسلطی مثال‌زدنی و فرمی بی‌نقص روی صحنه بیاید.
​آنچه در طول اجرای «امان» مخاطب را با خود همراه می‌‌سازد، بازی‌های درخشان، روان و یکدست بازیگران نمایش است. آن‌ها نه تنها از نظر تکنیکی بسیار پخته ظاهر می‌شوند، بلکه حس همذات‌پنداری عمیقی را در تماشاگر بیدار می‌کنند و اجرایشان به معنای واقعی کلمه به دل می‌نشیند.
​«امان» نمایشی است که با زبانی گاه بریده‌بریده (به اقتضای دردی که روایت می‌کند)، سفره‌ای از خاطرات تلخ را پهن می‌کند اما در نهایت با هدایتی درست، تماشاگرِ سخت‌پسند تئاتر را کاملاً راضی از سالن بدرقه می‌کند. تماشای این اثر دغدغه‌‌مند و خوش‌ساخت، به تمامی علاقه‌مندان به تئاتر پیشنهاد می‌شود.