سبک ادبی که اقای مساوات دارن برای من تداعی کننده ترجمه شعر انگلیسی کهن به فارسیه… این سبک قشنگ و خاص هست؛اما وقتی به صورت یکنواخت تکرار بشه ارزش اون سبک ادبی میاد پایین.
شاید برای ایشون خارج بودن همچین ادبیاتی از حوصله مخاطب مهم نباشه.. من هم ملاکم نیست؛[مطمعنم از ابتدا میدونستن که این سبک ادبی قرار هست مورد انتقاد بسیاری قرار بگیره.]
اما اینجا بحث پایین اومدن ارزش کار هست.
به صورت کلی «شعر» برای من چیز مقدسی هست و اگر بدونم طرف مقابلم درکی از اون نخواهد داشت به راحتی خرجش نمیکنم…ایشون میتونستن در دیالوگ های مهم و پر مفهوم تر از این نوع ادبیات استفاده کنن و نه در کل نمایش.
من “منظومه زندانی دانمارک” رو بسیار دوست داشتم و دوبار هم رفتم. اما این اجرا راستش انتظاری که داشتم رو برآورده نکرده بود.
موضوع دیگه من انتظار داشتم ایشون پشت پرده های داستان مکبث رو بررسی کنن؛ نکات روانشناسی و درونی کارکتر هارو از نگاه و برداشت شخصی خودشون نه اینکه داستان رو خطی فقط روایت کنن…
صحنه و طراحی نور جالب بود
خانم جواهریان هم بازی زیبایی داشتن و پیدا بود بسیار تمرین کردن.