عشق های زودگذر ماندگار از آن تئاتر هایی بود که مرا از زمان و مکان جدا میکرد و با خود به درون قصه می‌برد، انگار که من هم یکی از مهمانان خانه‌ی گلی و مهرداد بودم، و فاصله‌ی میان تماشاگر و صحنه‌ی تئاتر را احساس نمیکردم. داستان جالبی بود، در عین حال که تلخ و دردناک بود، عمیق و تامل برانگیز بود. پر از جنگ های درونی آدم ها، و نقاب هایی که بر چهره می‌زنند و بازیگری های بی وقفه در صحنه‌ی زندگی...
بازی آقای رهبانی و آقای آقاپور و خانم بهارمست رو خیلی دوست داشتم، کاملا تونستن مخاطب رو با شخصیتشون همراه کنن.
دکور و طراحی نور و موسیقی و لباس هم به طبیعی تر جلوه دادن خانه کمک کرده بود و جالب بود.
خداقوت به تمام عوامل محترم این نمایش💙